zondag 31 december 2017

Beste albums van 2017

Ik heb, zeker vergeleken met voorgaande jaren een stuk minder nieuwe muziek geluisterd. Ik was er simpelweg niet mee bezig, ik moest me haast dwingen om wat nieuws te proberen - al is dat lichtelijk overdreven. 😉

Gelukkig waren er genoeg 'oude liefdes' die dit jaar met een nieuw album (en ook tour) kwamen. Dit pakte niet altijd even goed uit: zo ben ik nog niet overtuigd van de nieuwe LCD Soundsystem, hoewel ik erg uitkijk naar Best Kept Secret 2018. Ik heb alleen nog geen kaartje, maar dat komt in het nieuwe jaar wel goed.

Uiteindelijk heb ik nog redelijk makkelijk een top 10 kunnen samenstellen, hoewel ik halverwege het jaar net tot vijf kwam. Het ligt vrij dicht bij elkaar, en van sommige albums heb ik sterk het vermoeden dat deze in het nieuwe jaar niet zo heel vaak meer door mijn boxen gaan schallen. Maar ach, de tijd zal het leren. Ik heb ook héél veel niet geluisterd van dit muziekjaar, dus tips zijn altijd welkom.

Here we go!

1. Grizzly Bear - Painted Ruins

Lang gewacht, en verre van teleurgesteld - sterker nog, dit nieuwe album van Grizzly Bear kan prima op gelijke hoogte worden gesteld met hun drie andere meesterwerken. Het is anders, dat wel, maar ik heb nu gewoon een GB album voor iedere gemoedstoestand. Zo gelaagd, zo spannend en zo inventief - het is weinig bands gegeven. En als ik nog eens vier jaar moet wachten op een volgend album maakt me dat niet eens zo heel veel uit, kwaliteit heeft tenslotte tijd nodig.



2. Jason Isbell and the 400 Unit - The Nashville Sound

Rootsy album van het jaar! Jason pakt me weer helemaal in met zijn mooie stem en prachtige teksten, en ook live raakte het een gevoelige snaar. Ik hoop dat hij nog veel prachtige platen gaat uitbrengen, met of zonder the 400 Unit, want ik kan er geen genoeg van krijgen...



3. Sufjan Stevens, Nico Muhly, Bryce Dessner, James McAlister - Planetarium

Gevalletje 'nooit verwacht dat het ooit zou komen', daar valt Planetarium onder. Vijf jaar geleden was ik bij de uitvoering van dit project over ons sterrenstelsel, waarin iedere planeet/ ster bezongen wordt. Toen bekend werd dat het uitgebracht zou worden sprong ik een mega gat in de lucht, en het heeft me zeker niet teleurgesteld. En na een paar nachten in de outback, met zicht op de Melkweg, kan dit album nooit meer kapot. <3




4. Allman Brown - 1000 Years

Mooiste ontdekking van het jaar! Ik ben heel slecht in genres, maar het hoofdingrediënt van dit album is folk. Gooi er nog wat hemelse samenzang bij en zorgvuldig opgebouwde melodieën en dan heb je echt een prachtplaat..



5. Nick Mulvey - Wake Up Now

Eind 2014 stond Nick Mulvey in mijn eindejaarslijst met zijn debuutalbum vol folkgetokkel, drie jaar later weet 'ie weer een plekje te bemachtigen met het vervolg. Wake Up Now borduurt voort op de sound van First Mind, niet vernieuwend maar gewoon erg fijn en rustgevend. Dat heb je soms gewoon nodig...



6. Chris Stapleton - From a Room Pt. 2

Nieuwe ontdekking #2! Ik had de naam Chris Stapleton al meerdere malen voorbij zien komen, en ik ben erg blij dat ik beide From a Rooms heb geluisterd dit jaar. De tweede is net een slag beter dan 1, en verdient dan ook een top 10 notering. Heerlijke country/rootsmuziek...



7. Johnny Flynn - Sillion

Johnny klinkt nog meer als een ouderwetse troubadour op zijn nieuwe album, en I LOVE IT. Zijn stem raakt me enorm, en de muzikale omlijsting is ook erg fijn.



8. Millionaire - Sciencing

Timmy is back! Ik kocht ooit in 2001 Outside the Simian Flock en had nooit gedacht dat ze weer met wat nieuws zouden komen, laat staan dat ik ze weer live zou gaan zien. Snoeihard, en LEKKER!



9. Iron & Wine - Beast Epic

Het eerste Iron & Wine album dat me van begin tot eind weet te boeien! Het lijkt allemaal te kloppen, en tja die stem he... een heerlijk folkalbum...



10. Queens of the Stone Age - Villains

QOTSA stond een hele tijd buiten de top 10 maar na het uitstekende concert in de Afas afgelopen november is het kwartje gaan rollen. De goede kant op dus. Lekkere rockmuziek met een randje!



Net niet: Thomas Azier - Rouge, Margo Price - All American Made, Fleet Foxes - Crack Up, John Moreland - Big Bad Luv, LCD Soundsystem - American Dream, Alt-J - Relaxer, Ryan Adams - Prisoner.

Memorabele concerten van 2017

In 2017 was ik met vlagen lekker op dreef wat betreft concerten - drie keer Sigur Ros in een maand, vier concerten in november, en een carnavalsweek vol contrasten. De genre's liepen uiteen van Ierse folk tot opera, snoeiharde rock en fragiele singer-songwriter. Niet te vergelijken dus, vandaar dat dit blogje terugkijkt op de optredens die bij mij de fijnste herinneringen oproepen.

The Gloaming, Muziekgebouw aan 't IJ, Amsterdam.

Ach, wat was dit een fijne avond. Ik werd meegenomen naar Ierland, roadtrippend door het (Noord) Westen en het solo beklimmen van mythische bergen. Een lach, een traan en na afloop een warme ontmoeting met deze rasmuzikanten. Instant heimwee naar mijn tweede thuis...


Efterklang & the Happy Hopeless Orchestra, Muziekgebouw Eindhoven

Gevalletje 'onverwacht'. Op plaat kon dit project me niet boeien: te moeilijk, te vreemd voor thuis. Maar live was er niet meer dan liefde voor deze in het wit gehulde Denen. Lekker dorky, big smiles, bijzondere instrumenten en geniale operazangers. Zulke dingen maak je niet vaak mee!

Grizzly Bear & Liima, Ancienne Belgique, Brussel

Mijn eerste bezoek aan Ancienne Belgique en hopelijk niet het laatste - ik danste met de heren van Liima (en ging later met ze op de foto), zong mee met Grizzly Bear en kreeg kippenvel van instant klassiekers zoals Sun in Your Eyes, Shift en Foreground. Hopelijk hoef ik geen 4 jaar te wachten op het volgende concert van dit New Yorkse kwartet!



José González & The String Theory, Luxor Rotterdam

Een paar jaar geleden moest ik niet zo heel veel hebben van José González, ik vond z'n muziek maar suf en saai. Het heeft even geduurd, maar ik ben echt dol op zijn zachte stem en subtiele gitaar getokkel. De combinatie met orkest was echt subliem, en ik heb dan ook ruim twee uur kei-hard zitten genieten. Hopelijk volgend jaar op herhaling in Utrecht!

Noah Gundersen & John Moreland, Paradiso Amsterdam

Altijd leuk als verwachtingen overtroffen worden - ik had me voorbereid op natte ogen bij de liedjes van Noah Gundersen, maar werd daarna nog eens hard ontroerd door John Moreland. Twee voor de prijs van één, en een fijne ontdekking.

Marlon Williams, Best Kept Secret Festival



Main Stage, midden op de dag, bloedheet - maar wat was het een feest met Marlon Williams, en wat heeft 'ie een geweldige stem. Nu aan het eind van het jaar moet ik concluderen dat ik te weinig van zijn muziek heb geluisterd, maar ik ga dat in 2018 zeker goedmaken!


zondag 15 oktober 2017

[review] Grizzly Bear, Ancienne Belgique, Brussel

What a difference a day makes...

Waar ik gisteren nog een halve zenuwinzinking had tijdens het concert van Sigur Rós in Keulen, was vandaag een heerlijke dag vol goede muziek en leuke onverwachte ontmoetingen.

Na een hele korte nacht stapte ik in de Flixbus naar Brussel, voor een dagje cityhoppen en het concert van Liima en Grizzly Bear. Even een dagje anoniem rondhobbelen, precies wat ik nodig had. Ik was ultiem vroeg bij de venue (want tja, wat moet je anders?) waar ik aan de praat raakte met een in Wenen wonende Spanjaard die zo mogelijk net zo groot fan is van Grizzly Bear als ik. We bleken meer bands gemeen te hebben, en dat is altijd een goed uitgangspunt voor een avond kletsen. (niet tijdens het concert, uiteraard)

Omdat ik zo vroeg was en al een buddy had gemaakt, kwam ik met m'n snufferd pal vooraan in het midden. Super chill! Even een sanitaire stop, beentjes strekken, en toen was het alweer tijd voor Liima. Deze Deens/ Finse band bestaat voor driekwart uit leden van Efterklang (liefde!) en maakt heerlijk dansbare muziek. Ik zag ze ooit eens op Haldern Pop, maar vanwege een blessure kon ik toen niet voluit dansen. Nou, dat heb ik nu goedgemaakt. ;) Ik word altijd zo blij van deze muzikanten, en ze hebben er zelf ook altijd zo veel zin in. Altijd mooi om te zien, beter dan van die chagrijnige types op het podium. Tijdens het concert had ik nog oogcontact met de zanger en de dorky bassist, oehlala... :P


En dan Grizzly Bear! Het was alweer veel te lang geleden dat ik ze live zag, en nu ze eindelijk een nieuw album hebben staan ze weer volop op mijn muzikale radar. En wat een nieuw album... Ik was na drie luisterbeurten al helemaal om, Painted Ruins is wederom een kneiter van een album! Alle albums van Grizzly Bear zijn van een hoog niveau, dus maakt het het wachten iets minder erg.

Wat voor mij Grizzly Bear zo speciaal maakt is het feit dat ieder bandlid extreem getalenteerd is, meerdere instrumenten beheerst en ook nog eens een prachtige stem heeft. Iedereen voegt wat toe aan het geheel, wat vaak subtiel gelaagd is en niet per se meteen alles prijsgeeft. Ik geef zelf de voorkeur aan Ed Droste's (hoge) stem, het lijkt echt alsof het zingen hem totaal geen moeite kost. Maar ik snap ook goed dat anderen voor Daniel Rossen's vocals gaan, die zijn ook echt hemels.

Eigenlijk heb ik het hele optreden met een glimlach gestaan, met soms een flinke dosis kippenvel en een traan. De setlist is om door een ringetje te halen, van ieder album wel wat - zelf Shift en On a Neck, On a Spit passeren de revue. En bij het bloedmooie Foreground kreeg ik het ijs-koud, om van de afsluiter Sun in Your Eyes nog maar te zwijgen...

By the look on your face
The burden's on your back
And the sun in your eyes


zaterdag 14 oktober 2017

[review] Sigur Rós, Palladium Keulen

Na een hele drukke, vermoeiende en emotionele week ging ik op vrijdagmiddag met Georg en Eefje op pad naar Keulen, de stad waar we in 2008 ook al eens Sigur Rós zagen. In dezelfde venue nog wel, de Palladium - a.k.a. galmende fabriekshal. Voor Duitse begrippen konden we lekker doorrijden op de Autobahn en parkeren verliep ook vlotjes, zodat we ruim op tijd een plekje in de zaal konden bemachtigen. We hadden bedacht wat verder in de zaal te gaan staan, om zo goed de lichtshow te kunnen zien.

Voordat het uberhaupt begonnen was kreeg ik al een lichte paniekaanval (te veel mensen, te druk, te lawaaiig) en tijdens het concert werd het er helaas niet beter op. Er kwamen ook nog eens een pijnlijke voet en wat andere fysieke ongemakken bij: niet te doen. In de pauze (hallelujah voor pauzes) ben ik even wat gaan eten en drinken en heb ik besloten op boven op het balkon te gaan kijken. Nouja, van dat kijken kwam niet veel terecht vanwege de uitermate hoekige opbouw van de zaal (iedereen moest een heel stuk naar voren hellen om iets te kunnen zien van het podium). Dus ben ik tegen een hekje gaan zitten, om zo even tot rust te komen. Yoga-oefeningen tijdens een concert, that's a first. ;)

De ontspanningsoefeningen hielpen, dus heb ik nog best wat kunnen genieten tijdens de tweede helft. En tijdens de afsluiter (Popplagið) kwam er naast de gebruikelijke emoties nog veel meer los, en het kwam van diep. Categorie ugly cry, zeg maar. Luchtte wel enorm op!

Deze avond komt zeker niet in de top van Sigur Rós concerten, daarvoor was ik te veel afgeleid en had ik te veel last van vanalles en nog wat. Maar het was wel een goed voorbeeld van de therapeutische werking van muziek, dat effect heeft het tenslotte al járen. En ik weet nu ook: ik ga niet meer naar deze zaal, tenzij ik vooraan tegen een hekje kan leunen...

woensdag 4 oktober 2017

[review] Sigur Rós, Oosterpoort Groningen

Mijn 10e (tiende!) Sigur Rós concert, in negen jaar tijd - wow. Ik had dat echt niet durven dromen toen ik in 2008 (na 8 jaar wachten) ze eindelijk eens live zag, en dan meteen vier keer in één jaar. Als ik terugkijk had ieder concert wel iets bijzonders, met een bepaalde mate van tranen en kippenvel. Ik ben in die tijd veranderd, maar de band ook. De tijden van blazerssectie en strijkkwartet lijken voorgoed voorbij, en hoewel ik het soms mis kan ik de 'nieuwe' Sigur Rós ook zeker live waarderen. Stilstaan is nooit goed, ook niet voor je favoriete band. ;)

Maargoed. Nummer TIEN dus. Meteen mijn eerste bezoek aan de Oosterpoort in Groningen, een stad waar ik graag kom maar die gewoon té ver is voor een dagje op en neer. Een mooie zaal, qua indeling doet het me denken aan de grote zaal van Muziekgebouw Eindhoven. Het geluid is vanavond echt PERFECT (kan de Afas nog een puntje aan zuigen) en we hebben een mooi plekje rechtsvoor (bij Orri) kunnen bemachtigen. De volgende keer, 13 oktober in Keulen, gaan we voor een plekje in het midden en dan iets verder naar achter - al is zo'n hek zeker wel handig tijdens het concert. Zeker vanavond: mijn voeten doen zeer en ik merk dat ik echt te weinig heb geslapen vannacht.

De setlist is grotendeels hetzelfde vanavond, alleen Dauðalagið ontbreekt vanavond. Ik vond het leuk om de nieuwe nummers nogmaals te horen, en ik vond ze zelfs nóg iets beter dan gisteren. Ik had van tevoren eigenlijk een beetje mijn twijfels over een back-to-back SR ervaring - gaat het niet vervelen?

Het antwoord op de tweede vraag is simpel: nee. Natuurlijk heb ik de set al gehoord, maar je gaat toch op andere dingen letten. Gisteren heb ik vooral Georg en Jonsí geobserveerd, vandaag was Orri aan de beurt. En de conclusie is dat 'ie toch echt één van de beste drummers ter wereld is. ;) (ja, ik ben bevooroordeeld). Wat gaat die man tekeer zeg! En een paar secondes later speelt 'ie weer heel bedachtzaam en gevoelig. Je moet het maar kunnen...

Ik heb meer van de lichtshow meegekregen, omdat ik iets minder emotioneel was. Hoewel, minder... bij Popplagið stond ik gewoon wéér te spacen, maar wel minder intens dan gisteren in Amsterdam. Na afloop heb ik nog een drumstok weten te bemachtigen (yay!) een mooie toevoeging aan mijn Sigur Rós collectie en een aandenken aan mijn 'jubileum concert'.



maandag 2 oktober 2017

[review] Sigur Rós, Afas Live, Amsterdam

Wat is er leuker dan naar een concert te gaan van je favoriete band? Drie keer gaan, waarvan één keer gratis! Begin dit jaar heb ik een paar uur 3fm doorstaan, om zo kans te maken op twee gratis kaarten - en dat is me dus gelukt. Ik had van tevoren niet heel veel 'ingeluisterd': dat hoeft in principe sowieso niet (ken het toch wel!) en er staat nog vrij weinig online qua nieuwe nummers. Ik ging dus onvoorbereid, maar wel met goede zin richting de HMH - Bijlmer Bier Bajes - oh ik bedoel Af(w)as Live...

Ik was er mooi op tijd (yay, geen file!) en kon dus een mooi plekje aan het hek claimen. Een hek is nooit een overbodige luxe bij een Sigur Rós concert, ik dreig nogal eens om te vallen tijdens m'n 'spacey dansmoves'. Mijn lijf reageert nu eenmaal op een bepaalde manier op de muziek van deze IJslandse mannen, ik kan dan écht niet stilstaan!

Omdat ik morgen en volgende week nog een keer ga, kan ik de show vanuit verschillende perspectieven beleven. Vanavond staan we recht voor Georg, die altijd bijzonder relaxt z'n ding staat te doen. De avond is opgesplitst in twee delen, met daartussen zo'n 20 minuten pauze. Ik wist niet zo goed wat ik daar van zou gaan vinden, maar het was eigenlijk niet heel storend. En je kunt halverwege al een beetje gaan bespreken met je concertmaatjes. ;)

Er worden vanavond een aantal nieuwe nummers gespeeld, maar de nadruk ligt vooral op oud(er) werk. Nu heeft Sigur Rós een gigantisch oeuvre, en blijft er altijd wat te wensen over, maar ik ben op zich best tevreden. ;) Natuurlijk wil ik 'ooit' Ágætis Byrjun en Viðrar live horen, maar dat is ondertussen best wel wishful thinking te noemen. En ach, ik denk ook niet dat ik dat ga overleven...

De nieuwe nummers zijn nog even wennen maar ik denk dat ik na deze maand er meer over kan zeggen. Nog een voordeel van een band vaker zien...
Verder was het precies wat ik gewend was: lange uithaal bij Festival, kippenvel bij Vaka en Ný Batterí, en keihard spacen bij Popplagið, Hoewel, dat spacen... was toch echt één van de meest intense edities ooit! Ik was echt compleet van de wereld, en tot ver na het concert was ik nog aan het shaken. Een soort natuurlijke drug...

Morgen weer! :)


zaterdag 2 september 2017

[review] Belle & Sebastian, Tivoli Ronda, Utrecht



Door fysieke ongemakken (zowel bij mijzelf als mijn concertbuddies) staan we voor de verandering eens niet vooraan, maar op het bovenste balkon. Natuurlijk 'mis'je dan het één en ander, maar het was ook wel fijn om bewegingsruimte te hebben en in de buurt te staan van de bar. Ook konden we de oordoppen achterwege laten, het geluid was bovenin echt perfect. De licht/ video show was ook erg goed te zien van bovenaf! Een heerlijk avondje dansen en meezingen, op nummers als I'm a Cuckoo, Legal Man, Piazza New York Catcher en The Boy with the Arab Strap. De volgende keer wel weer gewoon in de zaal, en wellicht ook nog op het podium... ;)