Het leek me een goed idee om wat meer gestructureerd bezig te gaan met albums die in 2019 zijn uitgebracht. In voorgaande jaren maakte ik aan het eind semi-overhaast een lijstje (ben best een nerd als het gaat om lijstjes en statistieken) en dit was niet altijd even representatief voor het muziekjaar. Vandaar deze blogreeks: om de twee maanden zet ik op een rijtje welke releases ik veel/ graag heb beluisterd. Hopelijk wordt het dan aan het eind van dit jaar makkelijker om een top-zoveel samen te stellen! Ik heb (samen met een aantal vrienden) een Spotify lijstje waar we alle releases van dit jaar inzetten: KLIK.
Dit zijn de albums waar ik in januari en februari erg blij van werd:
Mandolin Orange - Tides of a Teardrop
Ik leerde Mandolin Orange kennen met dank aan de algoritmes van Spotify, ten tijde van Blindfaller. De band maakt een mooie mix van folk, soul en country en doet dit met subtiele harmonieën en engelachtige zang. En uiteraard zit de 'Mandolin' niet voor niets in de bandnaam...
Een tijdje geleden werd ik al betoverd door de eerste twee singles, Golden Embers en The Wolves, en de rest van het album stelt ook zeker niet teleur. ♥ Tides of a Teardrop staat vol met zorgvuldige en met liefde gearrangeerde folksongs, die zich als een warme deken om je heen slaan. Dit ligt voor een deel aan de instrumentatie, maar voor mij is het vooral de stem van Andrew Marlin die het 'm doet. In mei spelen ze in Doornroosje daar ben ik (uiteraard) bij.
Wannes Cappelle, Broeder Dieleman & Frans Grapperhaus - Dit is de Bedoeling
Ik luister al een aantal jaar naar de liedjes van de Zeeuwse troubadour Broeder Dieleman. Ik versta niet alles dat hij zingt, maar het raakt me diep en het zorgde er zelfs voor dat ik heimwee kreeg naar Nederland (toen ik het leerde kennen woonde ik nog in Belfast). Voor zijn nieuwe project werkte hij samen met de Vlaamse zanger Wannes Cappelle (van het Zesde Metaal, mij tot voor kort onbekend) en de Nederlandse cellist Frans Grapperhaus. Deze samenwerking heeft resulteert in prachtige dialect songs, met de cello als subtiel (en ontroerend) kersje op de taart. Eind van de maand ga ik deze mannen live zien en ik kan niet wachten! Vooral Vergeving is een ware parel, wat mij betreft.
The Gloaming - 3
Ook de mannen van The Gloaming komen dit jaar met iets nieuws - heel origineel '3' geheten. Deze combinatie van Ierse en Amerikaanse muzikanten weet me altijd erg te raken met hun versie van Ierse traditionele folk en Gaelic zang. Het zou toch lang niet zo magisch zijn als het in het Engels gezongen werd, daar ben ik van overtuigd. Ik zag ze live op de releasedatum (22 februari) en dit is nu al één van de beste optredens van het jaar. '3' is wat donkerder dan zijn voorgangers, maar daar hou ik wel van. Het bijzondere van The Gloaming vind ik dat ze eeuwenoude gedichten op muziek zetten en daar exact de juiste snaar bij te raken (pun intended). Wat er precies gezongen wordt? Geen idee, maar ik wil het eerlijk gezegd niet weten. Ik droom er heerlijk bij weg...
The Delines - The Imperial
De eerste ontdekking van dit jaar! Ik moest er even inkomen - op het eerste gehoor leek het album één lang nummer, maar na een tijdje openden de details zich voor me en groeide de bewondering. Ik vind het fijn als een album zich niet zo maar prijsgeeft, zo ontdek je nog eens wat. The Delines maakt dromerige country/folkpop met een soulvol randje (tja, genres - het blijft lastig) en ik word er heerlijk rustig van. Ik vind het lastig om één favoriet nummer aan te wijzen, het vloeit zo fijn in elkaar over. Ook deze band ga ik live zien, in mei is het zover.
Marlon Williams - Live at Auckland Town Hall
Hij komt niet in mijn eindejaarslijstje (daar zet ik nooit compilaties/ live albums in) maar deze registratie van Marlon Williams is té goed om onvermeld te laten. Dat hij een fantastische performer is heb ik meerdere malen mogen meemaken en ik ben dan ook erg blij met deze set. Niet in het minst om het feit dat de wáánzinnige cover Portrait of a Man nu op Spotify te vinden is... Deze track heb ik bijzonder vaak beluisterd, net als de uitvoering van Dark Child. Het stukje "Looking in, from the outside / Couldn't see it was true / Oh my dear, dark child / I've been waiting for you" heb ik te pas en te onpas in mijn hoofd...
De albums van de volgende artiesten wil ik de komende tijd wat vaker luisteren: Sharon van Etten, Better Oblivion Community Center, J.S. Ondara, Thijs Boontjes, White Lies, Deer Tick.
Posts tonen met het label albums. Alle posts tonen
Posts tonen met het label albums. Alle posts tonen
vrijdag 1 maart 2019
maandag 31 december 2018
Beste albums van 2018
2018 was een jaar waarin ik naar mijn gevoel minder met nieuwe muziek bezig was - zo fanatiek als pak weg 10 jaar geleden zal ik vast niet meer worden, ik heb er ook geen tijd voor. Toch heb ik een aantal fijne ontdekkingen gehad, waaronder Nathaniel Rateliff & the Night Sweats. Over twee maanden staan ze in Doornroosje en ik ben erg benieuwd! Mijn nummer één is een artiest die ik ook meerdere keren live heb mogen zien dit jaar, dat heeft geholpen wat betreft de eindstand. Ook nummers twee, vier, vijf, zeven en tien heb ik live gezien - een goede score dus! Zes en acht ga ik in het nieuwe jaar zien. :)
1. Damien Jurado - The Horizon Just Laughed
Tja, Damien Jurado is al een aantal jaar vaste prik in Huize Anni. Live at Landlocked, Maraqopa en Caught in the Trees weten hun weg naar mijn platenspeler goed te vinden en dit was eigenlijk meteen ook het geval met The Horizon Just Laughed. Het album staat vol met lieve, mooie en ontroerende (tokkel) liedjes, met uiteraard de kenmerkende stem van Damien. Met de eerste kennismaking (Over Rainbows and Rainier) was ik al verkocht, al zijn nummers als Allocate en Percy Faith ook werkelijk prachtig. Mijn kat Nessa vindt het ook mooi, zoals onderstaand filmpje laat zien.
2. Alela Diane - Cusp
2018 was ook het jaar van mijn hernieuwde kennismaking met Alela Diane. Ik vond haar muziek altijd wel leuk, maar niet meer dan dat. Albums konden me vaak niet volledig boeien waardoor ik vooral losse nummer luisterde, zoals My Tired Feet. Met Cusp is het anders: het raakt me van begin tot eind en ik kan er maar geen genoeg van krijgen! Het optreden in Doornroosje eerder dit jaar hielp ook mee, want dat was werkelijk fenomenaal. Ik was daar samen met mijn 72 jarige tante Fieke en zij werd instant fan. Nou, dan doe je iets goed!
3. Nathaniel Rateliff & The Night Sweats - Tearing at the Seams
Mijn oud-collega Jenny (uit de States) had me ooit al eens Nathaniel Rateliff getipt, maar ik had er tot dit jaar niet veel mee gedaan. Totdat de single You Worry Me in een Spotify mix voorbijkwam - ik was meteen geintrigeerd! Het album Tearing at the Seems heeft in elk jaargetijde opgestaan en ik kan er maar geen genoeg van krijgen - zo catchy! Ik krijg spontaan zin om door de kamer te dansen en ik heb nu al zin om deze moves mee te nemen naar Doornroosje op 2 februari.
4. Horse Feathers - Appreciation
De Amerikaanse band Horse Feathers maakt muziek vol tingeltangels en mooie harmonieen, helaas zitten er best wat jaartjes tussen de releases. Ik draai Cynic's New Year (uit 2014) nog regelmatig en kon deze dit jaar afwisselen met Appreciation. Verwacht geen wereldschokkende veranderingen bij Horse Feathers: wederom een heerlijk vol geluid, fijne zang en een dito gevoel. Ik vond het heel leuk om de band te zien dit jaar (al wat het erg kort) en even met ze te spreken. Hopelijk mag ik snel op herhaling en hoef ik niet nog eens vier jaar te wachten...
5. My Brightest Diamond - A Million and One
Als ik érgens veel naar uit heb gekeken is het wel de nieuwe plaat van My Brightest Diamond! Ik ben lichtelijk geobsedeerd door de stem van Shara Nova: zij is klassiek geschoold maar mixt dit met jazz en pop. Enorme #voicegoals, dus! Op a Million and One gaat ze de dance-hoek in, met als overkoepelend thema zelf-acceptatie en body positivity. 'Dance like there's no one else in the room', zeg maar. Hier kan ik wel wat mee, vandaar dat dit plaatje op plek 5 is beland. It's me on the dancefloor! Whoooop!
6. Roo Panes - Quiet Man
7. Marlon Williams - Make Way for Love
8. Ghost - Prequelle
9. Gregory Alan Isakov - Evening Machines
10. Phosphorescent - C'est la Vie
1. Damien Jurado - The Horizon Just Laughed
Tja, Damien Jurado is al een aantal jaar vaste prik in Huize Anni. Live at Landlocked, Maraqopa en Caught in the Trees weten hun weg naar mijn platenspeler goed te vinden en dit was eigenlijk meteen ook het geval met The Horizon Just Laughed. Het album staat vol met lieve, mooie en ontroerende (tokkel) liedjes, met uiteraard de kenmerkende stem van Damien. Met de eerste kennismaking (Over Rainbows and Rainier) was ik al verkocht, al zijn nummers als Allocate en Percy Faith ook werkelijk prachtig. Mijn kat Nessa vindt het ook mooi, zoals onderstaand filmpje laat zien.
2. Alela Diane - Cusp
2018 was ook het jaar van mijn hernieuwde kennismaking met Alela Diane. Ik vond haar muziek altijd wel leuk, maar niet meer dan dat. Albums konden me vaak niet volledig boeien waardoor ik vooral losse nummer luisterde, zoals My Tired Feet. Met Cusp is het anders: het raakt me van begin tot eind en ik kan er maar geen genoeg van krijgen! Het optreden in Doornroosje eerder dit jaar hielp ook mee, want dat was werkelijk fenomenaal. Ik was daar samen met mijn 72 jarige tante Fieke en zij werd instant fan. Nou, dan doe je iets goed!
3. Nathaniel Rateliff & The Night Sweats - Tearing at the Seams
Mijn oud-collega Jenny (uit de States) had me ooit al eens Nathaniel Rateliff getipt, maar ik had er tot dit jaar niet veel mee gedaan. Totdat de single You Worry Me in een Spotify mix voorbijkwam - ik was meteen geintrigeerd! Het album Tearing at the Seems heeft in elk jaargetijde opgestaan en ik kan er maar geen genoeg van krijgen - zo catchy! Ik krijg spontaan zin om door de kamer te dansen en ik heb nu al zin om deze moves mee te nemen naar Doornroosje op 2 februari.
4. Horse Feathers - Appreciation
De Amerikaanse band Horse Feathers maakt muziek vol tingeltangels en mooie harmonieen, helaas zitten er best wat jaartjes tussen de releases. Ik draai Cynic's New Year (uit 2014) nog regelmatig en kon deze dit jaar afwisselen met Appreciation. Verwacht geen wereldschokkende veranderingen bij Horse Feathers: wederom een heerlijk vol geluid, fijne zang en een dito gevoel. Ik vond het heel leuk om de band te zien dit jaar (al wat het erg kort) en even met ze te spreken. Hopelijk mag ik snel op herhaling en hoef ik niet nog eens vier jaar te wachten...
5. My Brightest Diamond - A Million and One
Als ik érgens veel naar uit heb gekeken is het wel de nieuwe plaat van My Brightest Diamond! Ik ben lichtelijk geobsedeerd door de stem van Shara Nova: zij is klassiek geschoold maar mixt dit met jazz en pop. Enorme #voicegoals, dus! Op a Million and One gaat ze de dance-hoek in, met als overkoepelend thema zelf-acceptatie en body positivity. 'Dance like there's no one else in the room', zeg maar. Hier kan ik wel wat mee, vandaar dat dit plaatje op plek 5 is beland. It's me on the dancefloor! Whoooop!
6. Roo Panes - Quiet Man
7. Marlon Williams - Make Way for Love
8. Ghost - Prequelle
9. Gregory Alan Isakov - Evening Machines
10. Phosphorescent - C'est la Vie
zondag 31 december 2017
Beste albums van 2017
Ik heb, zeker vergeleken met voorgaande jaren een stuk minder nieuwe muziek geluisterd. Ik was er simpelweg niet mee bezig, ik moest me haast dwingen om wat nieuws te proberen - al is dat lichtelijk overdreven. 😉
Gelukkig waren er genoeg 'oude liefdes' die dit jaar met een nieuw album (en ook tour) kwamen. Dit pakte niet altijd even goed uit: zo ben ik nog niet overtuigd van de nieuwe LCD Soundsystem, hoewel ik erg uitkijk naar Best Kept Secret 2018. Ik heb alleen nog geen kaartje, maar dat komt in het nieuwe jaar wel goed.
Uiteindelijk heb ik nog redelijk makkelijk een top 10 kunnen samenstellen, hoewel ik halverwege het jaar net tot vijf kwam. Het ligt vrij dicht bij elkaar, en van sommige albums heb ik sterk het vermoeden dat deze in het nieuwe jaar niet zo heel vaak meer door mijn boxen gaan schallen. Maar ach, de tijd zal het leren. Ik heb ook héél veel niet geluisterd van dit muziekjaar, dus tips zijn altijd welkom.
Here we go!
1. Grizzly Bear - Painted Ruins
Lang gewacht, en verre van teleurgesteld - sterker nog, dit nieuwe album van Grizzly Bear kan prima op gelijke hoogte worden gesteld met hun drie andere meesterwerken. Het is anders, dat wel, maar ik heb nu gewoon een GB album voor iedere gemoedstoestand. Zo gelaagd, zo spannend en zo inventief - het is weinig bands gegeven. En als ik nog eens vier jaar moet wachten op een volgend album maakt me dat niet eens zo heel veel uit, kwaliteit heeft tenslotte tijd nodig.
2. Jason Isbell and the 400 Unit - The Nashville Sound
Rootsy album van het jaar! Jason pakt me weer helemaal in met zijn mooie stem en prachtige teksten, en ook live raakte het een gevoelige snaar. Ik hoop dat hij nog veel prachtige platen gaat uitbrengen, met of zonder the 400 Unit, want ik kan er geen genoeg van krijgen...
3. Sufjan Stevens, Nico Muhly, Bryce Dessner, James McAlister - Planetarium
Gevalletje 'nooit verwacht dat het ooit zou komen', daar valt Planetarium onder. Vijf jaar geleden was ik bij de uitvoering van dit project over ons sterrenstelsel, waarin iedere planeet/ ster bezongen wordt. Toen bekend werd dat het uitgebracht zou worden sprong ik een mega gat in de lucht, en het heeft me zeker niet teleurgesteld. En na een paar nachten in de outback, met zicht op de Melkweg, kan dit album nooit meer kapot. <3
4. Allman Brown - 1000 Years
Mooiste ontdekking van het jaar! Ik ben heel slecht in genres, maar het hoofdingrediënt van dit album is folk. Gooi er nog wat hemelse samenzang bij en zorgvuldig opgebouwde melodieën en dan heb je echt een prachtplaat..
5. Nick Mulvey - Wake Up Now
Eind 2014 stond Nick Mulvey in mijn eindejaarslijst met zijn debuutalbum vol folkgetokkel, drie jaar later weet 'ie weer een plekje te bemachtigen met het vervolg. Wake Up Now borduurt voort op de sound van First Mind, niet vernieuwend maar gewoon erg fijn en rustgevend. Dat heb je soms gewoon nodig...
6. Chris Stapleton - From a Room Pt. 2
Nieuwe ontdekking #2! Ik had de naam Chris Stapleton al meerdere malen voorbij zien komen, en ik ben erg blij dat ik beide From a Rooms heb geluisterd dit jaar. De tweede is net een slag beter dan 1, en verdient dan ook een top 10 notering. Heerlijke country/rootsmuziek...
7. Johnny Flynn - Sillion
Johnny klinkt nog meer als een ouderwetse troubadour op zijn nieuwe album, en I LOVE IT. Zijn stem raakt me enorm, en de muzikale omlijsting is ook erg fijn.
8. Millionaire - Sciencing
Timmy is back! Ik kocht ooit in 2001 Outside the Simian Flock en had nooit gedacht dat ze weer met wat nieuws zouden komen, laat staan dat ik ze weer live zou gaan zien. Snoeihard, en LEKKER!
9. Iron & Wine - Beast Epic
Het eerste Iron & Wine album dat me van begin tot eind weet te boeien! Het lijkt allemaal te kloppen, en tja die stem he... een heerlijk folkalbum...
10. Queens of the Stone Age - Villains
QOTSA stond een hele tijd buiten de top 10 maar na het uitstekende concert in de Afas afgelopen november is het kwartje gaan rollen. De goede kant op dus. Lekkere rockmuziek met een randje!
Net niet: Thomas Azier - Rouge, Margo Price - All American Made, Fleet Foxes - Crack Up, John Moreland - Big Bad Luv, LCD Soundsystem - American Dream, Alt-J - Relaxer, Ryan Adams - Prisoner.
Gelukkig waren er genoeg 'oude liefdes' die dit jaar met een nieuw album (en ook tour) kwamen. Dit pakte niet altijd even goed uit: zo ben ik nog niet overtuigd van de nieuwe LCD Soundsystem, hoewel ik erg uitkijk naar Best Kept Secret 2018. Ik heb alleen nog geen kaartje, maar dat komt in het nieuwe jaar wel goed.
Uiteindelijk heb ik nog redelijk makkelijk een top 10 kunnen samenstellen, hoewel ik halverwege het jaar net tot vijf kwam. Het ligt vrij dicht bij elkaar, en van sommige albums heb ik sterk het vermoeden dat deze in het nieuwe jaar niet zo heel vaak meer door mijn boxen gaan schallen. Maar ach, de tijd zal het leren. Ik heb ook héél veel niet geluisterd van dit muziekjaar, dus tips zijn altijd welkom.
Here we go!
1. Grizzly Bear - Painted Ruins
Lang gewacht, en verre van teleurgesteld - sterker nog, dit nieuwe album van Grizzly Bear kan prima op gelijke hoogte worden gesteld met hun drie andere meesterwerken. Het is anders, dat wel, maar ik heb nu gewoon een GB album voor iedere gemoedstoestand. Zo gelaagd, zo spannend en zo inventief - het is weinig bands gegeven. En als ik nog eens vier jaar moet wachten op een volgend album maakt me dat niet eens zo heel veel uit, kwaliteit heeft tenslotte tijd nodig.
2. Jason Isbell and the 400 Unit - The Nashville Sound
Rootsy album van het jaar! Jason pakt me weer helemaal in met zijn mooie stem en prachtige teksten, en ook live raakte het een gevoelige snaar. Ik hoop dat hij nog veel prachtige platen gaat uitbrengen, met of zonder the 400 Unit, want ik kan er geen genoeg van krijgen...
3. Sufjan Stevens, Nico Muhly, Bryce Dessner, James McAlister - Planetarium
Gevalletje 'nooit verwacht dat het ooit zou komen', daar valt Planetarium onder. Vijf jaar geleden was ik bij de uitvoering van dit project over ons sterrenstelsel, waarin iedere planeet/ ster bezongen wordt. Toen bekend werd dat het uitgebracht zou worden sprong ik een mega gat in de lucht, en het heeft me zeker niet teleurgesteld. En na een paar nachten in de outback, met zicht op de Melkweg, kan dit album nooit meer kapot. <3
4. Allman Brown - 1000 Years
Mooiste ontdekking van het jaar! Ik ben heel slecht in genres, maar het hoofdingrediënt van dit album is folk. Gooi er nog wat hemelse samenzang bij en zorgvuldig opgebouwde melodieën en dan heb je echt een prachtplaat..
5. Nick Mulvey - Wake Up Now
Eind 2014 stond Nick Mulvey in mijn eindejaarslijst met zijn debuutalbum vol folkgetokkel, drie jaar later weet 'ie weer een plekje te bemachtigen met het vervolg. Wake Up Now borduurt voort op de sound van First Mind, niet vernieuwend maar gewoon erg fijn en rustgevend. Dat heb je soms gewoon nodig...
6. Chris Stapleton - From a Room Pt. 2
Nieuwe ontdekking #2! Ik had de naam Chris Stapleton al meerdere malen voorbij zien komen, en ik ben erg blij dat ik beide From a Rooms heb geluisterd dit jaar. De tweede is net een slag beter dan 1, en verdient dan ook een top 10 notering. Heerlijke country/rootsmuziek...
7. Johnny Flynn - Sillion
Johnny klinkt nog meer als een ouderwetse troubadour op zijn nieuwe album, en I LOVE IT. Zijn stem raakt me enorm, en de muzikale omlijsting is ook erg fijn.
8. Millionaire - Sciencing
Timmy is back! Ik kocht ooit in 2001 Outside the Simian Flock en had nooit gedacht dat ze weer met wat nieuws zouden komen, laat staan dat ik ze weer live zou gaan zien. Snoeihard, en LEKKER!
9. Iron & Wine - Beast Epic
Het eerste Iron & Wine album dat me van begin tot eind weet te boeien! Het lijkt allemaal te kloppen, en tja die stem he... een heerlijk folkalbum...
10. Queens of the Stone Age - Villains
QOTSA stond een hele tijd buiten de top 10 maar na het uitstekende concert in de Afas afgelopen november is het kwartje gaan rollen. De goede kant op dus. Lekkere rockmuziek met een randje!
Net niet: Thomas Azier - Rouge, Margo Price - All American Made, Fleet Foxes - Crack Up, John Moreland - Big Bad Luv, LCD Soundsystem - American Dream, Alt-J - Relaxer, Ryan Adams - Prisoner.
maandag 19 december 2016
Music Monday - de beste albums van 2016
Het was een mooi muziekjaar, met veel nieuwe ontdekkingen en 'vers' werk van oude liefdes. Mijn top 10 is best gevarieerd al zeg ik het zelf: IJslandse bluesrock, Ierse traditionele muziek en Britse singer-songwriters... en meer. ;)
Ik heb steeds bij ieder album (één van) mijn favoriete nummers gezet, en de hele albums staan (uiteraard) ook op Spotify. Veel luisterplezier!
1. The Gloaming - 2
The Gloaming maakt een mix van traditionele Ierse muziek met jazzy en ambient elementen: denk hierbij aan jigs en reels met pianoriedels, iets dat je niet zo veel tegenkomt in de trad music scene. Het werkt heel erg goed, hypnotiserend zelfs! The Gloaming doet er nog een schepje bovenop door de Ierse (Gaelic) zang die af en toe aan bod komt. Ik ben sinds een tijdje Iers aan het leren, maar ik kan er nog geen chocola van maken. Ik herken alleen de 'agus' (=en), lol!
Ach, ik droom gewoon lekker weg met deze muziek, terugdenkend aan mijn fantastische weekend in Sligo afgelopen voorjaar - waar ik deze plaat op repeat had staan. En ik droom ook alvast van maart 2017, want dan ga ik deze geweldige band live zien in Amsterdam! Tá áthas orm!
2. Michael Kiwanuka - Love & Hate
2016 was ook zeker het jaar van Michael Kiwanuka - als ik niet the Gloaming aan het luisteren was (in de auto, in de bergen of thuis op de bank) was er een grote kans dat Cold Little Heart op repeat stond. Dat intro is fantastisch! Het doet me erg denken aan Pink Floyd, en dat is noooooit een vervelende vergelijking. Ik heb dit jaar deze meneer ook live mogen aanschouwen en dan is 'ie (zo mogelijk) nóg indrukwekkkender...
Maybe this time I can be strong
But since I know who I am
I'm probably wrong
Maybe this time I can go far
But thinking about where I've been
Ain't helping me start
3. Moddi - Unsongs
Ah, Moddi. Ik zag hem voor het eerst als voorprogramma van Angus & Julia Stone in 2008, en ik vond het maar een apart hobbit-achtig mannetje. Tijden veranderen - 8 jaar later is 'ie enorm gegroeid (als muzikant dan hé). Zijn nieuwste album Unsongs is een soort van antropologisch project, met nummers die ooit verbannen/ verboden zijn geweest. De bekendere nummers (Pussy Riot in het Engels en Strange Fruit van Billie Holiday) vind ik eigenlijk niet zo heel bijzonder, ik werd juist geraakt door liedjes als Eli Geva en Father I am Joseph. Lees ook zeker de achtergrondartikelen op deze website, heel erg interessant!
4. Sturgill Simpson - A Sailor's Guide to Earth
Met dank aan Pinguin radio maakte ik kennis met Sturgill Simpson's Brace for Impact [Live a Little], een moddervet nummer met een werkelijk onweerstaanbare groove en geweldige tekst. Het is meteen ook het beste nummer van de plaat, samen met Call to Arms. Een heerlijk country-americana-weetikveelwatvoorgenre album, waar ik maar geen genoeg van kan krijgen!
One day you wake up
And this life will be over
Every party must break up
For burdens to shoulder
We're dying to live
Living to die
No matter what you believe
And all of us cry
For the ones we must leave
5. Kaleo - A/B
Ik heb 'wel wat' met de IJslandse muziekscene, en dat is een behoorlijk understatement. Mijn verbazing was groot toen bleek dat de bluesrockers van Kaleo ook van dit eilandje afkomstig zijn, want zo klinken ze totaal niet. A/B is een compilatie van eerder uitgebracht materiaal, maar omdat het dit jaar is uitgekomen mag 'ie in deze lijst. Live was het ook echt ijzersterk en ik ben heel erg benieuwd hoe het deze boys verder zal vergaan!
6. Ólafur Arnalds - Island Songs
Van bluesrock naar neo-klassiek - ook dat is IJsland. Ólafur is al een aantal jaren een van mijn lievelingetjes, hoewel ik zijn vorige plaat (For Now I am Winter, met Engelstalige zang) niet heel denderend vond. Gelukkig heeft 'ie met Island Songs mijn aandacht weer te pakken. Deze plaat is, zoals de titel al doet vermoeden, opgenomen op IJsland met behulp van lokale musici (in 7 weken tijd). Het begint met een IJslands gedicht en dat klinkt fantastisch - ik zou het graag leren maar voorlopig heb ik het al lastig genoeg met m'n Iers. ;)
7. Benjamin Francis Leftwich - After the Rain
De sympatieke Brit Benjamin Francis Leftwich maakte 5 jaar geleden één van mijn favoriete herfst/ winter platen en nu is daar ein-de-lijk deel 2. Het is zelfs nog iets donkerder van aard, aangezien het gaat over zijn overleden vader. Ontroerend, warm en liefdevol - wauw!
8. The Head and the Heart - Signs of Light
Het is niet alleen maar misére in deze lijst - the Head and the Heart zorgt voor een vrolijke toon. Signs of Light is alweer hun derde album en het is leuk om te zien hoe ze in al die jaren gegroeid zijn. Het enthousiasme van het eerste album is gebleven, en ik ben erg benieuwd hoe dit live gaat klinken. In 2010 was het in ieder geval één groot feest...
9. Keaton Henson - Kindly Now
We gaan toch nog even een potje janken, want dat lucht zo lekker op. Keaton Henson klinkt even fragiel als dat 'ie er uit ziet, en hij maakt ongelooflijk mooie en trieste liedjes. Tissues zijn geen overbodige luxe...
You said one day I would catch a break
And said it like it was the flu
You said one day I would celebrate
The day I fell in love with you
So I told you, you should grieve the night
And mourn the stars above
That those who hate Los Angeles
Have never been in love
10. Mandolin Orange - Blindfaller
Ik weet niet meer zo goed hoe ik bij het bandje Mandolin Orange terechtkwam - waarschijnlijk via Spotify Discover Weekly, een geniale afspeellijst die aan de hand van je smaak suggesties geeft. Dit is mijn banjo/ mandoline/ samenzang plaat van 2016, en ik word er bijzonder blij van.
Net buiten de top 10: Ryley Walker - Golden Sings that have been Sung, Radiohead - A Moon Shaped Pool, Graham Nash - This Path Tonight, Yann Tiersen - EUSA, Bombay - Show Your Teeth, Leonard Cohen - You Want it Darker, Drive-by Truckers - American Band, Last Shadow Puppets - Everything You've Come to Expect, Damien Jurado - Visions of Us on the Land
Ik heb steeds bij ieder album (één van) mijn favoriete nummers gezet, en de hele albums staan (uiteraard) ook op Spotify. Veel luisterplezier!
1. The Gloaming - 2
The Gloaming maakt een mix van traditionele Ierse muziek met jazzy en ambient elementen: denk hierbij aan jigs en reels met pianoriedels, iets dat je niet zo veel tegenkomt in de trad music scene. Het werkt heel erg goed, hypnotiserend zelfs! The Gloaming doet er nog een schepje bovenop door de Ierse (Gaelic) zang die af en toe aan bod komt. Ik ben sinds een tijdje Iers aan het leren, maar ik kan er nog geen chocola van maken. Ik herken alleen de 'agus' (=en), lol!
Ach, ik droom gewoon lekker weg met deze muziek, terugdenkend aan mijn fantastische weekend in Sligo afgelopen voorjaar - waar ik deze plaat op repeat had staan. En ik droom ook alvast van maart 2017, want dan ga ik deze geweldige band live zien in Amsterdam! Tá áthas orm!
2. Michael Kiwanuka - Love & Hate
2016 was ook zeker het jaar van Michael Kiwanuka - als ik niet the Gloaming aan het luisteren was (in de auto, in de bergen of thuis op de bank) was er een grote kans dat Cold Little Heart op repeat stond. Dat intro is fantastisch! Het doet me erg denken aan Pink Floyd, en dat is noooooit een vervelende vergelijking. Ik heb dit jaar deze meneer ook live mogen aanschouwen en dan is 'ie (zo mogelijk) nóg indrukwekkkender...
Maybe this time I can be strong
But since I know who I am
I'm probably wrong
Maybe this time I can go far
But thinking about where I've been
Ain't helping me start
3. Moddi - Unsongs
Ah, Moddi. Ik zag hem voor het eerst als voorprogramma van Angus & Julia Stone in 2008, en ik vond het maar een apart hobbit-achtig mannetje. Tijden veranderen - 8 jaar later is 'ie enorm gegroeid (als muzikant dan hé). Zijn nieuwste album Unsongs is een soort van antropologisch project, met nummers die ooit verbannen/ verboden zijn geweest. De bekendere nummers (Pussy Riot in het Engels en Strange Fruit van Billie Holiday) vind ik eigenlijk niet zo heel bijzonder, ik werd juist geraakt door liedjes als Eli Geva en Father I am Joseph. Lees ook zeker de achtergrondartikelen op deze website, heel erg interessant!
4. Sturgill Simpson - A Sailor's Guide to Earth
Met dank aan Pinguin radio maakte ik kennis met Sturgill Simpson's Brace for Impact [Live a Little], een moddervet nummer met een werkelijk onweerstaanbare groove en geweldige tekst. Het is meteen ook het beste nummer van de plaat, samen met Call to Arms. Een heerlijk country-americana-weetikveelwatvoorgenre album, waar ik maar geen genoeg van kan krijgen!
One day you wake up
And this life will be over
Every party must break up
For burdens to shoulder
We're dying to live
Living to die
No matter what you believe
And all of us cry
For the ones we must leave
5. Kaleo - A/B
Ik heb 'wel wat' met de IJslandse muziekscene, en dat is een behoorlijk understatement. Mijn verbazing was groot toen bleek dat de bluesrockers van Kaleo ook van dit eilandje afkomstig zijn, want zo klinken ze totaal niet. A/B is een compilatie van eerder uitgebracht materiaal, maar omdat het dit jaar is uitgekomen mag 'ie in deze lijst. Live was het ook echt ijzersterk en ik ben heel erg benieuwd hoe het deze boys verder zal vergaan!
6. Ólafur Arnalds - Island Songs
Van bluesrock naar neo-klassiek - ook dat is IJsland. Ólafur is al een aantal jaren een van mijn lievelingetjes, hoewel ik zijn vorige plaat (For Now I am Winter, met Engelstalige zang) niet heel denderend vond. Gelukkig heeft 'ie met Island Songs mijn aandacht weer te pakken. Deze plaat is, zoals de titel al doet vermoeden, opgenomen op IJsland met behulp van lokale musici (in 7 weken tijd). Het begint met een IJslands gedicht en dat klinkt fantastisch - ik zou het graag leren maar voorlopig heb ik het al lastig genoeg met m'n Iers. ;)
7. Benjamin Francis Leftwich - After the Rain
De sympatieke Brit Benjamin Francis Leftwich maakte 5 jaar geleden één van mijn favoriete herfst/ winter platen en nu is daar ein-de-lijk deel 2. Het is zelfs nog iets donkerder van aard, aangezien het gaat over zijn overleden vader. Ontroerend, warm en liefdevol - wauw!
8. The Head and the Heart - Signs of Light
Het is niet alleen maar misére in deze lijst - the Head and the Heart zorgt voor een vrolijke toon. Signs of Light is alweer hun derde album en het is leuk om te zien hoe ze in al die jaren gegroeid zijn. Het enthousiasme van het eerste album is gebleven, en ik ben erg benieuwd hoe dit live gaat klinken. In 2010 was het in ieder geval één groot feest...
9. Keaton Henson - Kindly Now
We gaan toch nog even een potje janken, want dat lucht zo lekker op. Keaton Henson klinkt even fragiel als dat 'ie er uit ziet, en hij maakt ongelooflijk mooie en trieste liedjes. Tissues zijn geen overbodige luxe...
You said one day I would catch a break
And said it like it was the flu
You said one day I would celebrate
The day I fell in love with you
So I told you, you should grieve the night
And mourn the stars above
That those who hate Los Angeles
Have never been in love
10. Mandolin Orange - Blindfaller
Ik weet niet meer zo goed hoe ik bij het bandje Mandolin Orange terechtkwam - waarschijnlijk via Spotify Discover Weekly, een geniale afspeellijst die aan de hand van je smaak suggesties geeft. Dit is mijn banjo/ mandoline/ samenzang plaat van 2016, en ik word er bijzonder blij van.
Net buiten de top 10: Ryley Walker - Golden Sings that have been Sung, Radiohead - A Moon Shaped Pool, Graham Nash - This Path Tonight, Yann Tiersen - EUSA, Bombay - Show Your Teeth, Leonard Cohen - You Want it Darker, Drive-by Truckers - American Band, Last Shadow Puppets - Everything You've Come to Expect, Damien Jurado - Visions of Us on the Land
maandag 2 mei 2016
Music Monday: Best of 2016 - tot nu toe
Meestal heb ik rond deze tijd van het jaar al een tiental aan favoriete platen, maar in 2016 heb ik voornamelijk 'gouwe ouwe' geluisterd. Er zijn maar een paar nieuwe albums waarvan ik dacht 'ja, die wil ik nog wel een keer horen'. Misschien ligt het aan mijn 'state of mind', of ik heb gewoon nog niet de juiste platen aangeklikt in Spotify. Ik heb sowieso het gevoel dat ik heel veel gemist heb, dus kom maar op met die tips!
1) The Gloaming - 2
Ik denk dat ik dit album het meest heb geluisterd - meer dan alle andere 2016 albums bij elkaar. The Gloaming is een Iers-Amerikaanse groep die een mix maakt van traditioneel Ierse muziek en moderne klassieke/ ambient muziek - met de nadruk op de fiddle en piano. Ook maken ze gebruik van seán-nos zang, dit is een oud Ierse zangvorm die vooral in de 'Gaeltacht' (Iers sprekende) regio's nog veel voorkomt. Tijdens mijn tripje naar Sligo vorige maand stond dit album op repeat (samen met het titelloze debuut) en daar werd ik nóg verliefder op deze muziek. Ik heb geen idee wat ze zingen, maar dat doet er niet toe. De sfeer is fantastisch! Als je een album zoekt om bij weg te dromen kan ik je dit van harte aanbevelen...
Favoriete nummers: Fáinleog (Wanderer), The Rolling Wave, The Pilgrim's Song - maar eigenlijk werkt dit album het beste als een geheel.
2) Damien Jurado - Visions of Us on the Land
Het duurde even voordat dit album landde maar het is wederom een fijne. Je kunt dit zien als de afsluiter van de trilogie die Jurado startte met Maraqopa, in 2012. Het is wederom een psychedelisch album, waar je iedere luisterbeurt wel weer wat nieuws in kunt ontdekken. Niet alleen in de teksten, maar ook de rijke instrumentatie. Een fijne trip! (En net zoals bij the Gloaming werkt doet Visions of Us on the Land het vooral goed als je alles na elkaar luistert...)
Favoriete nummers: Qachina, Kola
3) Andrew Bird - Are You Serious?
Meneer Bird is al heel wat jaartjes vaste prik in huize Anneke. Afgelopen zaterdag zag ik hem voor de 9e keer live (yay!) en zijn albums komen zeer regelmatig voorbij op Spotify, mp3-speler, YouTube en platenspeler. Hij is behoorlijk creatief, al beschouw ik de vorige 2 worpen (een coveralbum en soundscapes) niet als échte Andrew Bird platen. Are You Serious? moest even landen, in eerste instantie was ik best een beetje teleurgesteld. Het is niet zijn beste werk, maar er staan genoeg leuke nummers op om me tevreden te houden. Uiteindelijk heb ik toch best een zwak voor deze adorkable multi-instrumentalist...
Favoriete nummers: Left Handed Kisses, Capsized
4) Bombay - Show Your Teeth
Ik krijg niet heel veel mee van wat er in Nederland gebeurd, dat krijg je nu eenmaal als je al (bijna) twee jaar in het buitenland woont en weinig (internet)radio luistert. Sinds een tijdje zet ik regelmatig Pinguin Radio op, wat ik één van de betere zenders vind op het moment. Gold Rush kwam een paar keer voorbij, maar het duurde even voor ik door had wat de titel en de uitvoerende artiest was. Met dank aan Spotify (heerlijk joh, internet) kon ik al snel het hele album tot mij nemen, en ik vind het best lekker! Of ik het over een paar maanden ook nog leuk vind weet ik niet maar voor nu is het prima.
Nog niet vaak genoeg geluisterd: David Bowie - Blackstar, Graham Nash - This Path Tonight, Yeasayer - Amen & Goodbye, M. Ward - More Rain, The Last Shadow Puppets - Everything You've Come to Expect, Daughter - Not To Disappear.
1) The Gloaming - 2
Ik denk dat ik dit album het meest heb geluisterd - meer dan alle andere 2016 albums bij elkaar. The Gloaming is een Iers-Amerikaanse groep die een mix maakt van traditioneel Ierse muziek en moderne klassieke/ ambient muziek - met de nadruk op de fiddle en piano. Ook maken ze gebruik van seán-nos zang, dit is een oud Ierse zangvorm die vooral in de 'Gaeltacht' (Iers sprekende) regio's nog veel voorkomt. Tijdens mijn tripje naar Sligo vorige maand stond dit album op repeat (samen met het titelloze debuut) en daar werd ik nóg verliefder op deze muziek. Ik heb geen idee wat ze zingen, maar dat doet er niet toe. De sfeer is fantastisch! Als je een album zoekt om bij weg te dromen kan ik je dit van harte aanbevelen...
Favoriete nummers: Fáinleog (Wanderer), The Rolling Wave, The Pilgrim's Song - maar eigenlijk werkt dit album het beste als een geheel.
2) Damien Jurado - Visions of Us on the Land
Het duurde even voordat dit album landde maar het is wederom een fijne. Je kunt dit zien als de afsluiter van de trilogie die Jurado startte met Maraqopa, in 2012. Het is wederom een psychedelisch album, waar je iedere luisterbeurt wel weer wat nieuws in kunt ontdekken. Niet alleen in de teksten, maar ook de rijke instrumentatie. Een fijne trip! (En net zoals bij the Gloaming werkt doet Visions of Us on the Land het vooral goed als je alles na elkaar luistert...)
Favoriete nummers: Qachina, Kola
3) Andrew Bird - Are You Serious?
Meneer Bird is al heel wat jaartjes vaste prik in huize Anneke. Afgelopen zaterdag zag ik hem voor de 9e keer live (yay!) en zijn albums komen zeer regelmatig voorbij op Spotify, mp3-speler, YouTube en platenspeler. Hij is behoorlijk creatief, al beschouw ik de vorige 2 worpen (een coveralbum en soundscapes) niet als échte Andrew Bird platen. Are You Serious? moest even landen, in eerste instantie was ik best een beetje teleurgesteld. Het is niet zijn beste werk, maar er staan genoeg leuke nummers op om me tevreden te houden. Uiteindelijk heb ik toch best een zwak voor deze adorkable multi-instrumentalist...
Favoriete nummers: Left Handed Kisses, Capsized
4) Bombay - Show Your Teeth
Ik krijg niet heel veel mee van wat er in Nederland gebeurd, dat krijg je nu eenmaal als je al (bijna) twee jaar in het buitenland woont en weinig (internet)radio luistert. Sinds een tijdje zet ik regelmatig Pinguin Radio op, wat ik één van de betere zenders vind op het moment. Gold Rush kwam een paar keer voorbij, maar het duurde even voor ik door had wat de titel en de uitvoerende artiest was. Met dank aan Spotify (heerlijk joh, internet) kon ik al snel het hele album tot mij nemen, en ik vind het best lekker! Of ik het over een paar maanden ook nog leuk vind weet ik niet maar voor nu is het prima.
Nog niet vaak genoeg geluisterd: David Bowie - Blackstar, Graham Nash - This Path Tonight, Yeasayer - Amen & Goodbye, M. Ward - More Rain, The Last Shadow Puppets - Everything You've Come to Expect, Daughter - Not To Disappear.
maandag 28 december 2015
Music Monday - de beste albums van 2015
Het jaar is ten einde, tijd om de balans op te maken! 2015 was een mooi muziekjaar, waarin ik misschien wat minder artiesten luisterde, maar wel veel moois heb gehoord. Qua concerten was het ook een stuk rustiger dan in 2014, aangezien er in Belfast niet zo veel keuze is en ik iets écht heel goed moet vinden voordat ik het in Dublin ga zien. De twee concerten van Sufjan Stevens waren erg bijzonder, vooral het eerste concert in Dublin. Ook heb ik fijne herinneringen aan het Best Kept Secret festival en het dagje Lokerse Feesten (met Belle & Sebastian & dEUS!). The Mountain Goats en Ólafur Arnalds in Dublin waren ook erg gaaf. 2016 heeft al twee mooie dingen in petto: ik ga ein-de-lijk Joanna Newsom live zien en het kaartje voor Best(ie) Kept Secret is ook al in de (digitale) pocket!
Terug naar 2015. Zoals ik al zei, het was een mooi muziekjaar - met oude liefdes en nieuwe ontdekkingen. Voor iedere stemming een album, en sommige albums heb ik een tijd lang (figuurlijk) grijsgedraaid. Ik heb er een top 10 van gemaakt, maar er zijn natuurlijk meer pareltjes uitgekomen. Die zal ik in willekeurige volgorde aan het eind nog even noemen! De nummer 1 stond eigenlijk in het begin van het jaar al vast, maar 2 t/m 4 komen hier behoorlijk dicht bij in de buurt. Bij ieder album noem ik tussen haakjes mijn favoriete nummer (op dit moment), mocht je geinteresseerd zijn in een korte introductie. Je kunt ook gewoon de Spotify lijst aanzetten... ;)
1. Sufjan Stevens – Carrie & Lowell (The Only Thing)
Prachtige teksten, heerlijke stem... ik kan hier de hele dag naar luisteren. Niet alleen album van het jaar, ook artiest van het jaar!
2. Joanna Newsom – Divers (Time, as a Symtpom)
Elke keer als ik het album Divers hoor ontdek ik weer een nieuw favoriet zanglijntje, melodietje of tekst. Pareltje!
3. City & Colour – If I Should Go Before You (Killing Time)
Hernieuwde kennismaking met de muziek van Dallas Green en ik ben best een beetje verslaafd aan dit album! Stuk voor stuk sterke liedjes die lekker blijven hangen. ;)
4. Colm Mac Con Iomaire – And Now the Weather (A Farewell to the Sea)
Dit instrumentale pareltje heeft veel door mijn boxjes geschald in 2015. Geweldige mix van traditionele Ierse muziek en klassieke instrumenten!
(Mijn favoriete nummer staat niet op YouTube dus deel ik het prachtige The Finnish Line)
5. My Morning Jacket – The Waterfall (Compound Fracture)
Ook een constante factor dit jaar, gewoon goede nummers met een bijzondere stem! Jim James kan je uit duizenden herkennen..
6. Ghost – Meliora (From the Pinnacle to the Pit)
Dit is een beetje een vreemde eend in de bijt. ;) Lekker rocken!
7. Madisen Ward and the Mama Bear – Skeleton Crew (Silent Movies)
Deze band stond in het voorprogramma van Sufjan Stevens in Dublin en sinds dat concert vind ik het album nóg leuker. Het plezier spat er van af!
8. Noel Gallagher’s High Flying Birds – Chasing Yesterday (The Dying of the Light)
Noel Gallagher is één van die artiesten die nummers kan maken die klinken alsof je ze al jaren kent. Chasing Yesterday staat er vol mee...
9. José Gonzalez - Vestiges & Claws (Open Book)
Nog zo'n heerlijke chill plaat. Oogjes dicht, meeneuriën en genieten - ik word hier zo heerlijk rustig van!
10. Phil Cook – Southland Mission (Ain’t it Sweet)
Dit album ademt vakmakschap en liefde voor muziek. Phil Cook is eenderde deel van Megafaun, ook al zo'n fijne folk/americana/roots band - hopelijk komt er volgend jaar een nieuw album!
Net buiten de top 10: Belle & Sebastian - Girls in Peacetime Just Want to Dance, Foals - What Went Down, Noah Gundersen - Carry the Ghost, The Tallest Man on Earth - Dark Bird is Home en Lord Huron - Strange Trails.
Terug naar 2015. Zoals ik al zei, het was een mooi muziekjaar - met oude liefdes en nieuwe ontdekkingen. Voor iedere stemming een album, en sommige albums heb ik een tijd lang (figuurlijk) grijsgedraaid. Ik heb er een top 10 van gemaakt, maar er zijn natuurlijk meer pareltjes uitgekomen. Die zal ik in willekeurige volgorde aan het eind nog even noemen! De nummer 1 stond eigenlijk in het begin van het jaar al vast, maar 2 t/m 4 komen hier behoorlijk dicht bij in de buurt. Bij ieder album noem ik tussen haakjes mijn favoriete nummer (op dit moment), mocht je geinteresseerd zijn in een korte introductie. Je kunt ook gewoon de Spotify lijst aanzetten... ;)
1. Sufjan Stevens – Carrie & Lowell (The Only Thing)
Prachtige teksten, heerlijke stem... ik kan hier de hele dag naar luisteren. Niet alleen album van het jaar, ook artiest van het jaar!
2. Joanna Newsom – Divers (Time, as a Symtpom)
Elke keer als ik het album Divers hoor ontdek ik weer een nieuw favoriet zanglijntje, melodietje of tekst. Pareltje!
3. City & Colour – If I Should Go Before You (Killing Time)
Hernieuwde kennismaking met de muziek van Dallas Green en ik ben best een beetje verslaafd aan dit album! Stuk voor stuk sterke liedjes die lekker blijven hangen. ;)
4. Colm Mac Con Iomaire – And Now the Weather (A Farewell to the Sea)
Dit instrumentale pareltje heeft veel door mijn boxjes geschald in 2015. Geweldige mix van traditionele Ierse muziek en klassieke instrumenten!
(Mijn favoriete nummer staat niet op YouTube dus deel ik het prachtige The Finnish Line)
5. My Morning Jacket – The Waterfall (Compound Fracture)
Ook een constante factor dit jaar, gewoon goede nummers met een bijzondere stem! Jim James kan je uit duizenden herkennen..
6. Ghost – Meliora (From the Pinnacle to the Pit)
Dit is een beetje een vreemde eend in de bijt. ;) Lekker rocken!
7. Madisen Ward and the Mama Bear – Skeleton Crew (Silent Movies)
Deze band stond in het voorprogramma van Sufjan Stevens in Dublin en sinds dat concert vind ik het album nóg leuker. Het plezier spat er van af!
8. Noel Gallagher’s High Flying Birds – Chasing Yesterday (The Dying of the Light)
Noel Gallagher is één van die artiesten die nummers kan maken die klinken alsof je ze al jaren kent. Chasing Yesterday staat er vol mee...
9. José Gonzalez - Vestiges & Claws (Open Book)
Nog zo'n heerlijke chill plaat. Oogjes dicht, meeneuriën en genieten - ik word hier zo heerlijk rustig van!
10. Phil Cook – Southland Mission (Ain’t it Sweet)
Dit album ademt vakmakschap en liefde voor muziek. Phil Cook is eenderde deel van Megafaun, ook al zo'n fijne folk/americana/roots band - hopelijk komt er volgend jaar een nieuw album!
Net buiten de top 10: Belle & Sebastian - Girls in Peacetime Just Want to Dance, Foals - What Went Down, Noah Gundersen - Carry the Ghost, The Tallest Man on Earth - Dark Bird is Home en Lord Huron - Strange Trails.
maandag 26 oktober 2015
Music Monday: the best of 2015 (so far - pt. 2)
Iets meer dan een half jaar geleden plaatste ik de laatste update wat betreft muziekjaar 2015. Er is de tussentijd heeeeel veel moois uitgekomen, waarvan ik een kleine selectie uitlicht, in willekeurige volgorde...
Wat zijn jouw favoriete albums van dit jaar? Alle tips zijn welkom!
Joanna Newsom - Divers
Dit album is officieel nog niet uit, maar sinds vorige week is het op het internet te vinden. Joanna's stem is voor veel mensen heel erg wennen, en het is niet voor iedereen weggelegd. Ik hou juist erg van ongebruikelijke stemmen, en daar valt dit zeker weten onder. Joanna Newsom's albums geven vaak pas na meerdere luisterbeurten hun geheimen prijs, wat ik zeer kan waarderen. Ik luister alweer zo'n 8 jaar naar Ys (mijn favoriet) en ik ontdek nog steeds nieuwe details. Divers is muzikaal dik in orde en wat ik tot nu toe van de teksten heb meegekregen zitten er weer prachtige (en poëtische) stukken tussen. Vooralsnog vallen Anecdotes, Time, as a Symptom en The Things I Say het meest op. De tweede helft van Anecdotes blijft trouwens erg goed hangen, ik neurie al een paar dagen "While we sing to the garden, and we sing to the stars/ And we sing in the meantime/ Wherever you are" op mijn werk...
Colm Mac Con Iomaire - And Now the Weather (Agus Anois an Aimsir)
Ik hou van (traditionele) Ierse muziek: de melodieën, de sfeer en de bijbehorende verhalen/ mythen. Colm Mac Con Iomaire (geen idee hoe je die achternaam uitspreekt trouwens) is vooral bekend als violist van the Frames (een band waar ik niet zo veel mee heb) maar zijn solowerk vind ik werkelijk schitterend. Hij combineert traditionele muziek met moderne(re) elementen en maakt zo wonderschone (en rustgevende) composities. Zijn vorige album, The Hare's Corner, dateert alweer van 2008 en tijdens mijn studie in Belfast heb ik dit veel geluisterd. Ik twijfelde dan ook geen moment toen ik zag dat hij het nieuwe album ging presenteren in het iconische Whelan's in Dublin. (verslag is hier terug te lezen).
And Now the Weather... is misschien nog wel beter dan The Hare's Corner, met oorstrelende, sfeervolle arrangementen en boeiende anekdotes bij de nummers (daarvoor moet je bij een concert zijn geweest, dus neem dat maar van me aan). Ik heb ieder jaar een aantal 'chillplaten' en ik denk dat dit mijn favoriet van 2015 is!
Ghost - Meliora
Dit is misschien een beetje een vreemde eend in de bijt: prog-rock/metal achtige muziek, met een spooky naam, satanistische teksten én bijpassend uiterlijk. Met dank aan collega's kwam ik bij deze band terecht en ik vind het super tof! Het is best catchy, om de haverklap heb ik "SPIRIT! ABSENT!" of "You will wear your independence like a crown - from the pinnacle to the pit!" in mijn hoofd... ;)
En soms heb ik gewoon een goeie dosis gitaarrrr nodig!
(die clip is zo vet!)
You are cast out from the heavens to the ground
Blackened feathers falling down
You are cast out from the heavens to the ground
Blackened feathers falling down
You will wear your independence like a crown
Lord Huron - Strange Trails
Ik kende Lord Huron totaal niet, ik downloadde het album op de gok omdat de hoes me wel aansprak (en het genre folk-pop ligt me meestal wel). Dit album is één organisch geheel: de nummers sluiten goed op elkaar aan en Meet me in the Woods en Love Like Ghosts zijn bijna exact hetzelfde, alleen de tekst en het tempo verschillen. Strange Trails is zwierig, dromerig en sfeervol - en past daardoor precies in mijn straatje. De teksten zijn ook interessant - zo zingt hij heel optimistisch over het einde van de wereld. ;)
City and Colour - If I Should Go Before You
In 2007/8 was ik helemaal weg van de mooie folkliedjes van City and Colour, de artiestennaam van de Canadees Dallas Green (see what he did there?). Deze bebrilde tattoo-man is deel van de hardcorepunkband Alexisonfire, maar zingt solo vooral lieve liefdesliedjes. Nummers zoals The Girl en Against the Grain raakten bij mij een gevoelige snaar, maar ik verloor City and Colour toch uit het oog. Tot nu dus. Het onlangs verschenen If I Should Go Before You staat vol met mooie, catchy en meeslepende nummers. Het is wat voller dan de eerste twee albums, maar daardoor ook enorm sfeervol. Ik ben weer helemaal om! In februari speelt Dallas met band in Belfast, en ik ben van plan daarbij te zijn. Hopelijk speelt ie die oude klassiekers ook, dan voel ik me weer helemaal 21... ;)
Phil Cook - Southland Mission
Phil Cook is misschien wel de sympathiekste man in folk-land. Ik heb hem 2 keer (kort) gesproken, een keer na een fenomenaal Megafaun concert en toen hij solo in het voorprogramma van Daniel Norgren stond. Ik had niet genoeg geld bij me voor de solo-EP, maar mocht het geld achteraf via PayPal overmaken. Sindsdien volg ik zijn nevenprojecten (hoewel ik nog steeds hoop op een nieuw Megafaun album, al zal dat voorlopig niet gaan gebeuren). The Shouting Matches was een leuk projectje met oud-bandmaatje Justin Vernon (Bon Iver), en nu is het dus zover: het eerste solo album. Het plezier en de liefde voor muziek spat zowat uit de boxen (of, in mijn geval, headphones) en het is een heerlijk bluesy/rootsy/folky plaatje geworden.
Foals - What Went Down
Ahh, Foals. Hun vorige plaat (Holy Fire) heb ik in 2013 figuurlijk grijsgedraaid, ik kon maar geen genoeg krijgen van hun opzwepende en boeiende liedjes. De opvolger What Went Down stelt zeker niet teleur, al staan er geen kneiters zoals My Number en Inhaler op. Het is wel 'gewoon' een kei goed plaatje, dat vrijwel geen zwak moment kent. Ik blér lekker mee met Mountain at My Gates en Albatross en het is onmogelijk om stil te zitten bij nummers als Night Swimmers. Ik baal alleen dat ze niet echt in de buurt komen, ik zou ze zó graag live willen zien!
Madisen Ward & the Mama Bear - Skeleton Crew
Nog een nieuwe vondst, en wat voor één. Madisen Ward is een Afro-Amerikaanse jongeman die samen met zijn moeder ('Mama Bear' Ruth Ward) bluesy folkliedjes zingt. De zang is misschien wel het opvallendst, aangezien Madisen een goeie vibrato kan opzetten en Mama Bear ook af en toe een relaxed zanglijntje er bovenop legt. Hun muziek is een mix van folk, blues en gospel, wat het behoorlijk uniek maakt. De onderwerpen waarover gezongen wordt variëren nogal: van liefde en oorlog tot aan taart en Coca Cola...
Dit is live trouwens erg leuk, het spelplezier spat er vanaf - dus als je de kans krijgt...
Wat zijn jouw favoriete albums van dit jaar? Alle tips zijn welkom!
Joanna Newsom - Divers
Dit album is officieel nog niet uit, maar sinds vorige week is het op het internet te vinden. Joanna's stem is voor veel mensen heel erg wennen, en het is niet voor iedereen weggelegd. Ik hou juist erg van ongebruikelijke stemmen, en daar valt dit zeker weten onder. Joanna Newsom's albums geven vaak pas na meerdere luisterbeurten hun geheimen prijs, wat ik zeer kan waarderen. Ik luister alweer zo'n 8 jaar naar Ys (mijn favoriet) en ik ontdek nog steeds nieuwe details. Divers is muzikaal dik in orde en wat ik tot nu toe van de teksten heb meegekregen zitten er weer prachtige (en poëtische) stukken tussen. Vooralsnog vallen Anecdotes, Time, as a Symptom en The Things I Say het meest op. De tweede helft van Anecdotes blijft trouwens erg goed hangen, ik neurie al een paar dagen "While we sing to the garden, and we sing to the stars/ And we sing in the meantime/ Wherever you are" op mijn werk...
Colm Mac Con Iomaire - And Now the Weather (Agus Anois an Aimsir)
Ik hou van (traditionele) Ierse muziek: de melodieën, de sfeer en de bijbehorende verhalen/ mythen. Colm Mac Con Iomaire (geen idee hoe je die achternaam uitspreekt trouwens) is vooral bekend als violist van the Frames (een band waar ik niet zo veel mee heb) maar zijn solowerk vind ik werkelijk schitterend. Hij combineert traditionele muziek met moderne(re) elementen en maakt zo wonderschone (en rustgevende) composities. Zijn vorige album, The Hare's Corner, dateert alweer van 2008 en tijdens mijn studie in Belfast heb ik dit veel geluisterd. Ik twijfelde dan ook geen moment toen ik zag dat hij het nieuwe album ging presenteren in het iconische Whelan's in Dublin. (verslag is hier terug te lezen).
And Now the Weather... is misschien nog wel beter dan The Hare's Corner, met oorstrelende, sfeervolle arrangementen en boeiende anekdotes bij de nummers (daarvoor moet je bij een concert zijn geweest, dus neem dat maar van me aan). Ik heb ieder jaar een aantal 'chillplaten' en ik denk dat dit mijn favoriet van 2015 is!
Ghost - Meliora
Dit is misschien een beetje een vreemde eend in de bijt: prog-rock/metal achtige muziek, met een spooky naam, satanistische teksten én bijpassend uiterlijk. Met dank aan collega's kwam ik bij deze band terecht en ik vind het super tof! Het is best catchy, om de haverklap heb ik "SPIRIT! ABSENT!" of "You will wear your independence like a crown - from the pinnacle to the pit!" in mijn hoofd... ;)
En soms heb ik gewoon een goeie dosis gitaarrrr nodig!
(die clip is zo vet!)
You are cast out from the heavens to the ground
Blackened feathers falling down
You are cast out from the heavens to the ground
Blackened feathers falling down
You will wear your independence like a crown
Lord Huron - Strange Trails
Ik kende Lord Huron totaal niet, ik downloadde het album op de gok omdat de hoes me wel aansprak (en het genre folk-pop ligt me meestal wel). Dit album is één organisch geheel: de nummers sluiten goed op elkaar aan en Meet me in the Woods en Love Like Ghosts zijn bijna exact hetzelfde, alleen de tekst en het tempo verschillen. Strange Trails is zwierig, dromerig en sfeervol - en past daardoor precies in mijn straatje. De teksten zijn ook interessant - zo zingt hij heel optimistisch over het einde van de wereld. ;)
City and Colour - If I Should Go Before You
In 2007/8 was ik helemaal weg van de mooie folkliedjes van City and Colour, de artiestennaam van de Canadees Dallas Green (see what he did there?). Deze bebrilde tattoo-man is deel van de hardcorepunkband Alexisonfire, maar zingt solo vooral lieve liefdesliedjes. Nummers zoals The Girl en Against the Grain raakten bij mij een gevoelige snaar, maar ik verloor City and Colour toch uit het oog. Tot nu dus. Het onlangs verschenen If I Should Go Before You staat vol met mooie, catchy en meeslepende nummers. Het is wat voller dan de eerste twee albums, maar daardoor ook enorm sfeervol. Ik ben weer helemaal om! In februari speelt Dallas met band in Belfast, en ik ben van plan daarbij te zijn. Hopelijk speelt ie die oude klassiekers ook, dan voel ik me weer helemaal 21... ;)
Phil Cook - Southland Mission
Phil Cook is misschien wel de sympathiekste man in folk-land. Ik heb hem 2 keer (kort) gesproken, een keer na een fenomenaal Megafaun concert en toen hij solo in het voorprogramma van Daniel Norgren stond. Ik had niet genoeg geld bij me voor de solo-EP, maar mocht het geld achteraf via PayPal overmaken. Sindsdien volg ik zijn nevenprojecten (hoewel ik nog steeds hoop op een nieuw Megafaun album, al zal dat voorlopig niet gaan gebeuren). The Shouting Matches was een leuk projectje met oud-bandmaatje Justin Vernon (Bon Iver), en nu is het dus zover: het eerste solo album. Het plezier en de liefde voor muziek spat zowat uit de boxen (of, in mijn geval, headphones) en het is een heerlijk bluesy/rootsy/folky plaatje geworden.
Foals - What Went Down
Ahh, Foals. Hun vorige plaat (Holy Fire) heb ik in 2013 figuurlijk grijsgedraaid, ik kon maar geen genoeg krijgen van hun opzwepende en boeiende liedjes. De opvolger What Went Down stelt zeker niet teleur, al staan er geen kneiters zoals My Number en Inhaler op. Het is wel 'gewoon' een kei goed plaatje, dat vrijwel geen zwak moment kent. Ik blér lekker mee met Mountain at My Gates en Albatross en het is onmogelijk om stil te zitten bij nummers als Night Swimmers. Ik baal alleen dat ze niet echt in de buurt komen, ik zou ze zó graag live willen zien!
Madisen Ward & the Mama Bear - Skeleton Crew
Nog een nieuwe vondst, en wat voor één. Madisen Ward is een Afro-Amerikaanse jongeman die samen met zijn moeder ('Mama Bear' Ruth Ward) bluesy folkliedjes zingt. De zang is misschien wel het opvallendst, aangezien Madisen een goeie vibrato kan opzetten en Mama Bear ook af en toe een relaxed zanglijntje er bovenop legt. Hun muziek is een mix van folk, blues en gospel, wat het behoorlijk uniek maakt. De onderwerpen waarover gezongen wordt variëren nogal: van liefde en oorlog tot aan taart en Coca Cola...
Dit is live trouwens erg leuk, het spelplezier spat er vanaf - dus als je de kans krijgt...
maandag 19 januari 2015
Music Monday - eerste nieuwe albums & een vooruitblik
2015 is nu een paar weken oud en er zijn al een aantal prachtige albums uitgekomen. Op dit moment ben ik redelijk verslaafd aan het nieuwe album van Belle & Sebastian. Girls in Peacetime want to Dance is voor mij hét medicijn tegen de januari-blues, ik word er zó ontzettend vrolijk van! Met vlagen is het ontzettend cheesy, maar ik hou wel van kaas ;)
Een ander album dat de weg naar mijn oren heeft gevonden is die van The Decemberists. Hij was al ‘gelekt’ in december, maar ik had besloten hem pas in het nieuwe jaar echt goed te luisteren. En hij is weer fijn hoor! Niet zo sterk als de oude albums, ik denk dat het heel lastig is om een album als Picaresque te evenaren, laat staan overtreffen.
Deze twee albums zijn al ‘geland’, er zijn er ook nog een aantal die ik nog niet helemaal kan plaatsen. Benjamin Clementine is daar één van. Het staat buiten kijf dat hij kan zingen en spelen, maar de meeste nummers op zijn debuutalbum raken me niet, sommigen irriteren me zelfs. Ik had zijn EP’s al eens geluisterd en misschien is een heel album iets teveel. Cornerstone, Nemesis en London zijn op dit moment favoriet – 2 daarvan komen van de EP’s, het album heeft wellicht wat meer luisterbeurten nodig.
Benjamin Clementine’s stem is een gevalletje ‘love it or hate it’ en van Asaf Avidan kan hetzelfde gezegd worden. Hij klinkt als een incarnatie van Janis Joplin en in eerste instantie vond ik zijn albums te lang en te veel van het goede. Maar Golden Shadow bevalt steeds beter, er zijn in ieder geval geen skip-momenten meer.
Er zijn een aantal albums waar ik naar uitkijk: er komt nieuw werk van Noel Gallagher, Father John Misty, Mount Eerie, Alasdair Roberts, José González, Carl Barât en Death Cab for Cutie. Maar het meest enthousiast ben ik over het feit dat Sufjan Stevens met een nieuwe plaat komt – en beter nog, de trailer doet vermoeden dat het een terugkeer is naar banjo-Sufjan! Happy days! En als Alexi Murdoch nou ook (eindelijk) met z'n nieuwe album komt kan dit muziekjaar bij voorbaat al niet meer stuk ;)
Net zoals voorgaande jaren heb ik een Spotify afspeellijst waarin ik nieuwe muziek verzamel…
En tot slot: naar welk nieuw album kijk jij het meeste uit? Heb je al een favoriet van 2015?
Een ander album dat de weg naar mijn oren heeft gevonden is die van The Decemberists. Hij was al ‘gelekt’ in december, maar ik had besloten hem pas in het nieuwe jaar echt goed te luisteren. En hij is weer fijn hoor! Niet zo sterk als de oude albums, ik denk dat het heel lastig is om een album als Picaresque te evenaren, laat staan overtreffen.
Deze twee albums zijn al ‘geland’, er zijn er ook nog een aantal die ik nog niet helemaal kan plaatsen. Benjamin Clementine is daar één van. Het staat buiten kijf dat hij kan zingen en spelen, maar de meeste nummers op zijn debuutalbum raken me niet, sommigen irriteren me zelfs. Ik had zijn EP’s al eens geluisterd en misschien is een heel album iets teveel. Cornerstone, Nemesis en London zijn op dit moment favoriet – 2 daarvan komen van de EP’s, het album heeft wellicht wat meer luisterbeurten nodig.
Benjamin Clementine’s stem is een gevalletje ‘love it or hate it’ en van Asaf Avidan kan hetzelfde gezegd worden. Hij klinkt als een incarnatie van Janis Joplin en in eerste instantie vond ik zijn albums te lang en te veel van het goede. Maar Golden Shadow bevalt steeds beter, er zijn in ieder geval geen skip-momenten meer.
Er zijn een aantal albums waar ik naar uitkijk: er komt nieuw werk van Noel Gallagher, Father John Misty, Mount Eerie, Alasdair Roberts, José González, Carl Barât en Death Cab for Cutie. Maar het meest enthousiast ben ik over het feit dat Sufjan Stevens met een nieuwe plaat komt – en beter nog, de trailer doet vermoeden dat het een terugkeer is naar banjo-Sufjan! Happy days! En als Alexi Murdoch nou ook (eindelijk) met z'n nieuwe album komt kan dit muziekjaar bij voorbaat al niet meer stuk ;)
Net zoals voorgaande jaren heb ik een Spotify afspeellijst waarin ik nieuwe muziek verzamel…
En tot slot: naar welk nieuw album kijk jij het meeste uit? Heb je al een favoriet van 2015?
maandag 3 november 2014
Music Monday: Best of 2014 (so far)
November is begonnen, dus tijd om de balans op te maken van muziekjaar 2014 tot nu toe! De komende maanden zal ik proberen zo veel mogelijk albums te luisteren en dan zal ik de definitieve lijst opmaken… spannend hoor ;) Een aantal albums zijn al verzekerd van een top-10 notering, maar tips zijn altijd welkom!
Dit zijn enkele van mijn favoriete albums van afgelopen tijd (pak ‘m beet van juli t/m oktober):
Tip 1: Alt J – This is All Yours
Het is natuurlijk altijd lasting om een werelddebuut te evenaren (laat staan te overtreffen) maar deze 'moeilijke tweede' is zeker de moeite waard. Het is onmiskenbaar Alt-J en er een aantal (over)heerlijke nummers op, zoals het catchy Every Other Freckle, de opbouw naar het bezwerende Nara en het groovy Left Hand Free. Maar het hoogtepunt is wat mij betreft Bloodflood Pt. 2, wat een emotie! (die blazers.. :o)
Tip 2: Bear’s Den – Islands
Soms moet je lang wachten op een debuutplaat. In het voorjaar van 2013 maakte ik kennis met Bear’s Den en hun emotionele banjo-folkpop. Ik zag ze in dat jaar drie keer live en ik heb de EPtjes (figuurlijk) grijsgedraaid. ‘Love at first listen’, zo zou je het kunnen omschrijven. Nu is er dus eindelijk het debuut, en het stelt absoluut niet teleur! Sterker nog: dit zou wel eens mijn nummer één kunnen zijn aan eind van het jaar. Alles klopt: fijne melodieën, harmonieuze samenzang en prachtige teksten. Soms donker, soms hoopgevend en altijd precies wat ik nodig heb. Ik hou van mijn beertjes <3
Tip 3: Broeder Dieleman – Gloria
Wie mij een beetje kent weet dat ik een haat-liefde verhouding heb met Nederlandstalige muziek. Broeder Dieleman is een uitzondering, al kan ik niet goed uitleggen waarom. Zijn Zeeuws accent is ‘apart’, zijn zang idem maar het raakt me gewoon volop. Toen ik Aalscholvers voor het eerst hoorde kreeg ik spontaan heimwee naar Nederland (“mag ik naar huus”). Het roept een bepaald beeld op – als ik dit album hoor wil ik niets liever dan de polder in, de wind in je haren en de boten op de Waal bekijken.
Tip 4: Horse Feathers – So It Is With Us
Ik heb een zwak voor Horse Feathers en hun lieflijke tingel-tangel muziek. De zang danst door de rijk georchestreerde melodieën en voor je het weet is het album weer voorbij. Violently Wild is misschien wel het beste nummer dat ze tot nu toe hebben gemaakt en eigenlijk is het niveau al jaren constant. Hopelijk krijgt Horse Feathers wat meer naamsbekendheid, dat verdienen ze!
Tip 5: Hozier – Hozier
Nog zo’n album waar ik lang op heb moeten wachten. In 2013 maakte ik kennis met de Take Me To Church EP, een prachtig staaltje vakmanschap en de vocalen grepen me meteen bij de strot. En dat titelnummer is niet eens het sterkste nummer van deze plaat ;) Ik vermoed dat we nog lang plezier gaan beleven aan de muziek van deze jonge Ier!
Tip 6: My Brightest Diamond – This Is My Hand
Ik hou van de stem van Shara Worden, ze is klassiek geschoold en zingt met ogenschijnlijk gemak. Op This Is My Hand lijkt alles op de juiste plek te vallen, waar eerdere MBD albums niet consistent genoeg waren. Dit album is theatraal, dansbaar, gelaagd en de nummers blijven goed hangen. Prachtig!
Deze albums ga ik de komende tijd wat beter beluisteren: Vashti Bunyan – Heartleap, Elephant Stone – Three Poisons, Magnus – Where Neon Goes to Die.
Dit zijn enkele van mijn favoriete albums van afgelopen tijd (pak ‘m beet van juli t/m oktober):
Tip 1: Alt J – This is All Yours
Het is natuurlijk altijd lasting om een werelddebuut te evenaren (laat staan te overtreffen) maar deze 'moeilijke tweede' is zeker de moeite waard. Het is onmiskenbaar Alt-J en er een aantal (over)heerlijke nummers op, zoals het catchy Every Other Freckle, de opbouw naar het bezwerende Nara en het groovy Left Hand Free. Maar het hoogtepunt is wat mij betreft Bloodflood Pt. 2, wat een emotie! (die blazers.. :o)
Tip 2: Bear’s Den – Islands
Soms moet je lang wachten op een debuutplaat. In het voorjaar van 2013 maakte ik kennis met Bear’s Den en hun emotionele banjo-folkpop. Ik zag ze in dat jaar drie keer live en ik heb de EPtjes (figuurlijk) grijsgedraaid. ‘Love at first listen’, zo zou je het kunnen omschrijven. Nu is er dus eindelijk het debuut, en het stelt absoluut niet teleur! Sterker nog: dit zou wel eens mijn nummer één kunnen zijn aan eind van het jaar. Alles klopt: fijne melodieën, harmonieuze samenzang en prachtige teksten. Soms donker, soms hoopgevend en altijd precies wat ik nodig heb. Ik hou van mijn beertjes <3
Tip 3: Broeder Dieleman – Gloria
Wie mij een beetje kent weet dat ik een haat-liefde verhouding heb met Nederlandstalige muziek. Broeder Dieleman is een uitzondering, al kan ik niet goed uitleggen waarom. Zijn Zeeuws accent is ‘apart’, zijn zang idem maar het raakt me gewoon volop. Toen ik Aalscholvers voor het eerst hoorde kreeg ik spontaan heimwee naar Nederland (“mag ik naar huus”). Het roept een bepaald beeld op – als ik dit album hoor wil ik niets liever dan de polder in, de wind in je haren en de boten op de Waal bekijken.
Tip 4: Horse Feathers – So It Is With Us
Ik heb een zwak voor Horse Feathers en hun lieflijke tingel-tangel muziek. De zang danst door de rijk georchestreerde melodieën en voor je het weet is het album weer voorbij. Violently Wild is misschien wel het beste nummer dat ze tot nu toe hebben gemaakt en eigenlijk is het niveau al jaren constant. Hopelijk krijgt Horse Feathers wat meer naamsbekendheid, dat verdienen ze!
Tip 5: Hozier – Hozier
Nog zo’n album waar ik lang op heb moeten wachten. In 2013 maakte ik kennis met de Take Me To Church EP, een prachtig staaltje vakmanschap en de vocalen grepen me meteen bij de strot. En dat titelnummer is niet eens het sterkste nummer van deze plaat ;) Ik vermoed dat we nog lang plezier gaan beleven aan de muziek van deze jonge Ier!
Tip 6: My Brightest Diamond – This Is My Hand
Ik hou van de stem van Shara Worden, ze is klassiek geschoold en zingt met ogenschijnlijk gemak. Op This Is My Hand lijkt alles op de juiste plek te vallen, waar eerdere MBD albums niet consistent genoeg waren. Dit album is theatraal, dansbaar, gelaagd en de nummers blijven goed hangen. Prachtig!
Deze albums ga ik de komende tijd wat beter beluisteren: Vashti Bunyan – Heartleap, Elephant Stone – Three Poisons, Magnus – Where Neon Goes to Die.
maandag 9 juni 2014
Music Monday: best of 2014 (so far)
Het is alweer juni, wat betekent dat ik weer de balans op ga maken wat betreft muziekjaar 2014. Er is de afgelopen maanden veel moois uitgekomen en uit de vele albums heb ik er een aantal gekozen die ik even in het zonnetje wil zetten.
Tip 1: Damon Albarn - Everyday Robots
Tja. Damon Albarn kan bij mij weinig fout doen, ik heb een zwak voor zijn stem. Everyday Robots is relaxed en meer down-tempo dan hetgeen we gewend zijn van Blur/ Gorillaz/ The Good, the Bad & the Queen. De teksten zijn prachtig, de instrumentatie heerlijk subtiel... kortom, een pareltje. Nu de zon weer prominent aanwezig is luister ik Everyday Robots niet meer zo heel vaak, maar ik denk dat deze het in de herfst/winter weer goed gaat doen. En aangezien het weer in Nederland zo onvoorspelbaar is zal het vast wel eens gedraaid worden op een regenachtige zomerdag ;)
Tip 2: Strand of Oaks - HEAL
Ik ken Strand of Oaks sinds augustus 2013, toen hij het voorprogramma verzorgde van Damien Jurado in Doornroosje. Dat maakte zó ontzettend veel indruk dat ik in korte tijd vrijwel alles geluisterd heb en de nieuwe release meteen na 'lekken' binnen heb geharkt (officiële release is 23 juni). Ik heb HEAL pas een paar keer geluisterd maar het barst van de eindejaarslijst-potentie. Neem nou het schitterende JM, een ode aan de onlangs overleden Jason Molina. Wat mij betreft kanshebber voor de titel Song van het Jaar, qua vibe doet het me denken aan Phosphorescent's Song for Zula. Ook al zo episch..
Tip 3: The Black Keys - Turn Blue
In eerste instantie was ik lichtelijk teleurgesteld in Turn Blue, ik miste de rauwheid van de 'oude' Black Keys. Maar toen ik eenmaal dit geaccepteerd had begon het album te groeien en dat doet het eigenlijk nog steeds! Veel nummers hebben een Pink Floyd-achtig sausje en dat mag ik wel ;)
Tip 4: Owen Pallett - In Conflict
De schoonheid van de albums van Owen Pallett komt niet direct aan de oppervlakte, ze moeten eerst een beetje 'warmdraaien'. En In Conflict is daar geen uitzondering op. In eerste instantie springt alleen The Riverbed er écht uit (categorie: BAM!) maar na een tijdje laten nummers als On A Path, A Song for Five and Six en I Am Not Afraid hun prachtige gelaagdheid zien. Ook dit is echt een groeiplaat!
Tip 5: Sharon van Etten - Are We There
Soms ben ik een beetje laat met het oppikken van nieuwe muziek. De naam Sharon van Etten zie ik al een paar jaar voorbij komen op diverse sites en fora maar ik had nog nooit de moeite genomen haar muziek te luisteren - ik heb al snel dat vrouwenstemmen me tegen gaan staan. Are We There is dus mijn eerste kennismaking met Sharon's muziek en tot nu toe bevalt het prima ;) Ze heeft een fijne stem (niet zo schreeuwerig en schel, godzijdank) en de liedjes zijn mooi en rustgevend. Of dit mijn eindejaarlijst gaat laten, geen idee.. de tijd zal het leren. Tot dan geniet ik van Are We There en zal ik zeker haar oudere werk gaan proberen.
Tip 6: Kasabian - 48:13
Ik was Kasabian een klein beetje uit het oog verloren maar na het LegenDerry concert vorige maand was ik toch wel érg benieuwd naar hun nieuwe album. De synths/ beats zijn ook nu weer prominent aanwezig maar het bevalt me beter dan Velociraptor. Er staat 1 complete draak op (Glass - rap? seriously?), een paar mindere nummers maar ook instant-klassiekers zoals Stevie en Bumblebee. Genoeg moois dus om een plekje in dit blog te rechtvaardigen ;)
Tip 1: Damon Albarn - Everyday Robots
Tja. Damon Albarn kan bij mij weinig fout doen, ik heb een zwak voor zijn stem. Everyday Robots is relaxed en meer down-tempo dan hetgeen we gewend zijn van Blur/ Gorillaz/ The Good, the Bad & the Queen. De teksten zijn prachtig, de instrumentatie heerlijk subtiel... kortom, een pareltje. Nu de zon weer prominent aanwezig is luister ik Everyday Robots niet meer zo heel vaak, maar ik denk dat deze het in de herfst/winter weer goed gaat doen. En aangezien het weer in Nederland zo onvoorspelbaar is zal het vast wel eens gedraaid worden op een regenachtige zomerdag ;)
Tip 2: Strand of Oaks - HEAL
Ik ken Strand of Oaks sinds augustus 2013, toen hij het voorprogramma verzorgde van Damien Jurado in Doornroosje. Dat maakte zó ontzettend veel indruk dat ik in korte tijd vrijwel alles geluisterd heb en de nieuwe release meteen na 'lekken' binnen heb geharkt (officiële release is 23 juni). Ik heb HEAL pas een paar keer geluisterd maar het barst van de eindejaarslijst-potentie. Neem nou het schitterende JM, een ode aan de onlangs overleden Jason Molina. Wat mij betreft kanshebber voor de titel Song van het Jaar, qua vibe doet het me denken aan Phosphorescent's Song for Zula. Ook al zo episch..
Tip 3: The Black Keys - Turn Blue
In eerste instantie was ik lichtelijk teleurgesteld in Turn Blue, ik miste de rauwheid van de 'oude' Black Keys. Maar toen ik eenmaal dit geaccepteerd had begon het album te groeien en dat doet het eigenlijk nog steeds! Veel nummers hebben een Pink Floyd-achtig sausje en dat mag ik wel ;)
Tip 4: Owen Pallett - In Conflict
De schoonheid van de albums van Owen Pallett komt niet direct aan de oppervlakte, ze moeten eerst een beetje 'warmdraaien'. En In Conflict is daar geen uitzondering op. In eerste instantie springt alleen The Riverbed er écht uit (categorie: BAM!) maar na een tijdje laten nummers als On A Path, A Song for Five and Six en I Am Not Afraid hun prachtige gelaagdheid zien. Ook dit is echt een groeiplaat!
Tip 5: Sharon van Etten - Are We There
Soms ben ik een beetje laat met het oppikken van nieuwe muziek. De naam Sharon van Etten zie ik al een paar jaar voorbij komen op diverse sites en fora maar ik had nog nooit de moeite genomen haar muziek te luisteren - ik heb al snel dat vrouwenstemmen me tegen gaan staan. Are We There is dus mijn eerste kennismaking met Sharon's muziek en tot nu toe bevalt het prima ;) Ze heeft een fijne stem (niet zo schreeuwerig en schel, godzijdank) en de liedjes zijn mooi en rustgevend. Of dit mijn eindejaarlijst gaat laten, geen idee.. de tijd zal het leren. Tot dan geniet ik van Are We There en zal ik zeker haar oudere werk gaan proberen.
Tip 6: Kasabian - 48:13
Ik was Kasabian een klein beetje uit het oog verloren maar na het LegenDerry concert vorige maand was ik toch wel érg benieuwd naar hun nieuwe album. De synths/ beats zijn ook nu weer prominent aanwezig maar het bevalt me beter dan Velociraptor. Er staat 1 complete draak op (Glass - rap? seriously?), een paar mindere nummers maar ook instant-klassiekers zoals Stevie en Bumblebee. Genoeg moois dus om een plekje in dit blog te rechtvaardigen ;)
zaterdag 10 mei 2014
Liedjes van de week
Normaal gesproken heb ik één (1) liedje van de week, maar dit was toch wel een bijzondere week met gave nieuwe releases. Ik zou eigenlijk alleen voor Damon Albarn (Mr. Tembo) gaan, omdat het zo'n heerlijk lief, catchy liedje is (doet het goed deze regenachtige dagen). Zijn album is zeker weten kandidaat voor het eindejaarslijstje!
Maar toen kwam opeens de nieuwe van Owen Pallett online, In Conflict. Niet de meest makkelijke muziek en zijn vorige album Heartland vond ik pas na ca. een half jaar meesterlijk. The Riverbed is na drie luisterbeurten torenhoog favoriet, echt een onwijs gave track!
En om het feest compleet te maken kon ik ook de nieuwe van the Black Keys binnenharken, Turn Blue. Het is anders dan dat ik van ze gewend ben en ik ben er ook (nog) niet helemaal van overtuigd, maar de opener Weight of Love is er een van buitenaardse proporties. Black Keys goes Pink Floyd, ofzoiets. Let ook op de outro met gitaren waar je U tegen zegt.
Turn Blue wint trouwens wel de award voor 'meest verschrikkelijke artwork', ik krijg hoofdpijn als ik ernaar kijk!
Maar toen kwam opeens de nieuwe van Owen Pallett online, In Conflict. Niet de meest makkelijke muziek en zijn vorige album Heartland vond ik pas na ca. een half jaar meesterlijk. The Riverbed is na drie luisterbeurten torenhoog favoriet, echt een onwijs gave track!
En om het feest compleet te maken kon ik ook de nieuwe van the Black Keys binnenharken, Turn Blue. Het is anders dan dat ik van ze gewend ben en ik ben er ook (nog) niet helemaal van overtuigd, maar de opener Weight of Love is er een van buitenaardse proporties. Black Keys goes Pink Floyd, ofzoiets. Let ook op de outro met gitaren waar je U tegen zegt.
Turn Blue wint trouwens wel de award voor 'meest verschrikkelijke artwork', ik krijg hoofdpijn als ik ernaar kijk!
maandag 17 maart 2014
Music Monday
Vandaag even geen mixtape Monday, maar een klein overzicht van het moois dat muziekjaar 2014 ons tot nu toe heeft gebracht. Ik heb nog geen overduidelijke favoriet, maar komt de komende tijd nog veel moois uit.. Wat dacht je van een nieuwe Owen Pallett, het langverwachte debuut van Matthew and the Atlas en het nieuwe solo-album van Damon Albarn?
Ik geef vandaag een vijftal tips waarvan ik vind dat je die écht gehoord moet hebben, ik heb ook een spotify lijstje met daarin alle 2014 releases die ik ok vind: lijstje. Misschien dat ik volgende week nog wat releases in het zonnetje ga zetten, ik wilde deze lijst niet te lang maken.
Tip 1: Damien Jurado - Brothers and Sisters of the Eternal Son – mijn favoriete singer-songwriter van de laatste tijd. Maraqopa (uit 2012) vind ik een tikkeltje beter maar vooral live blijft het een geniaal artiest. Brothers and Sisters of the Eternal Son is een grote trip door de hersenspinselen van Damien Jurado. Vooral als je van teksten en symboliek houdt kun je je lol op met deze plaat.
Tip 2: Timber Timbre - Hot Dreams – officieel nog niet uit, maar het album heeft al wel een tijdje op Spotify gestaan. Jammer genoeg is het er al weer af gehaald, maar het stond er lang genoeg op om een goed beeld te krijgen van de cd. Het is een zwoele, sexy plaat geworden maar niet alle nummers zijn even ‘porno’ als single Hot Dreams. 1 april komt Hot Dreams officieel uit, hou het in de gaten ;)
Tip 3: Jamestown Revival - Utah – misschien wel de leukste ontdekking van het jaar, tot nu toe althans. Ik hou wel van een beetje roots op z’n tijd en dit tweetal smeedt ambachtelijke, op-en-top Amerikaanse songs die ook nog erg blijven plakken.
Tip 4: Linda Perhacs - The Soul of All Natural Things – Er wordt wel eens gesproken over ‘de moeilijke tweede’.. het lijkt wel alsof Linda Perhacs er extra veel moeite mee had, ze heeft er tenslotte 44(!) jaar over gedaan. Paralellograms vind ik fantastisch en mijn verwachtingen voor deze plaat waren daardoor misschien iets te hoog. Het is gewoon een fijne cd, Linda’s stem heeft de tand des tijds goed doorstaan en een plekje in deze selectie is gewoon terecht.
Tip 5: The War on Drugs - Lost in the Dream – Ik had tot voor kort deze band links laten liggen, en ik snap echt niet waarom. Lost in the Dream is een heerlijk lenteplaatje vol fijne instrumenten en een prima zangstem. En je bent in mijn ogen gewoon cool als je een openingstrack hebt van bijna 9 minuten ;) Het sfeertje op deze plaat is erg aangenaam, je blijft het luisteren..
Ik geef vandaag een vijftal tips waarvan ik vind dat je die écht gehoord moet hebben, ik heb ook een spotify lijstje met daarin alle 2014 releases die ik ok vind: lijstje. Misschien dat ik volgende week nog wat releases in het zonnetje ga zetten, ik wilde deze lijst niet te lang maken.
Tip 1: Damien Jurado - Brothers and Sisters of the Eternal Son – mijn favoriete singer-songwriter van de laatste tijd. Maraqopa (uit 2012) vind ik een tikkeltje beter maar vooral live blijft het een geniaal artiest. Brothers and Sisters of the Eternal Son is een grote trip door de hersenspinselen van Damien Jurado. Vooral als je van teksten en symboliek houdt kun je je lol op met deze plaat.
Tip 2: Timber Timbre - Hot Dreams – officieel nog niet uit, maar het album heeft al wel een tijdje op Spotify gestaan. Jammer genoeg is het er al weer af gehaald, maar het stond er lang genoeg op om een goed beeld te krijgen van de cd. Het is een zwoele, sexy plaat geworden maar niet alle nummers zijn even ‘porno’ als single Hot Dreams. 1 april komt Hot Dreams officieel uit, hou het in de gaten ;)
Tip 3: Jamestown Revival - Utah – misschien wel de leukste ontdekking van het jaar, tot nu toe althans. Ik hou wel van een beetje roots op z’n tijd en dit tweetal smeedt ambachtelijke, op-en-top Amerikaanse songs die ook nog erg blijven plakken.
Tip 4: Linda Perhacs - The Soul of All Natural Things – Er wordt wel eens gesproken over ‘de moeilijke tweede’.. het lijkt wel alsof Linda Perhacs er extra veel moeite mee had, ze heeft er tenslotte 44(!) jaar over gedaan. Paralellograms vind ik fantastisch en mijn verwachtingen voor deze plaat waren daardoor misschien iets te hoog. Het is gewoon een fijne cd, Linda’s stem heeft de tand des tijds goed doorstaan en een plekje in deze selectie is gewoon terecht.
Tip 5: The War on Drugs - Lost in the Dream – Ik had tot voor kort deze band links laten liggen, en ik snap echt niet waarom. Lost in the Dream is een heerlijk lenteplaatje vol fijne instrumenten en een prima zangstem. En je bent in mijn ogen gewoon cool als je een openingstrack hebt van bijna 9 minuten ;) Het sfeertje op deze plaat is erg aangenaam, je blijft het luisteren..
Abonneren op:
Posts (Atom)