Liedjes van de week

Normaal gesproken heb ik één (1) liedje van de week, maar dit was toch wel een bijzondere week met gave nieuwe releases. Ik zou eigenlijk alleen voor Damon Albarn (Mr. Tembo) gaan, omdat het zo'n heerlijk lief, catchy liedje is (doet het goed deze regenachtige dagen). Zijn album is zeker weten kandidaat voor het eindejaarslijstje!



Maar toen kwam opeens de nieuwe van Owen Pallett online, In Conflict. Niet de meest makkelijke muziek en zijn vorige album Heartland vond ik pas na ca. een half jaar meesterlijk. The Riverbed is na drie luisterbeurten torenhoog favoriet, echt een onwijs gave track!



En om het feest compleet te maken kon ik ook de nieuwe van the Black Keys binnenharken, Turn Blue. Het is anders dan dat ik van ze gewend ben en ik ben er ook (nog) niet helemaal van overtuigd, maar de opener Weight of Love is er een van buitenaardse proporties. Black Keys goes Pink Floyd, ofzoiets. Let ook op de outro met gitaren waar je U tegen zegt.



Turn Blue wint trouwens wel de award voor 'meest verschrikkelijke artwork', ik krijg hoofdpijn als ik ernaar kijk!

Liedje van de week: Matthew & the Atlas - Out of the Darkness

"Deep below the earth I might have found you..."

Soms duurt wachten een eeuwigheid. In 2011 hoorde ik voor het eerst wat nummers van Matthew and the Atlas, een folk-gezelschap rond Matthew Hegarty. Ik zag hem en zijn band in de Haldern Pop bar, kocht 2 EPtjes en genoot van de fijne stem en liedjes. Het is maar goed dat die EPtjes zo lang zijn meegegaan, want het debuutalbum heeft lang op zich laten wachten. En hoe langer ik moet wachten, hoe hoger de verwachtingen zijn...

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: de verwachtingen waren te hoog. In drie jaar tijd kan veel gebeuren, zo heeft Matthew zijn band vervangen en is ook de muzikale koers bijgesteld. Zoals wel vaker (recentelijk nog James Vincent McMorrow) is er gekozen voor een rijkere instrumentatie met drumcomputers en synthesizers. En laat ik daar nou net een haat-liefde verhouding mee hebben...

De stem is gelukkig hetzelfde gebleven, vol en diep met een soulvol randje. Bomvol dramatiek.

Het album, daarentegen.. ik weet het nog niet. Ik blijf het vergelijken met de oude nummers (zoals I Will Remain), dat is natuurlijk niet eerlijk maar ik kan er niets aan doen. Ik mis de frivoliteit, de handclaps, de banjo.. het is allemaal zo glad geworden.

Maar ik geef het nog niet op. De nummers van het nieuwe album, Other Rivers, zitten op zich wel goed in elkaar en ik kan het prima aanhoren - de 'wow' factor is er alleen nog niet. Een van de uitzonderingen is Out of the Darkness, wat een prachtig nummer! De zang snijdt dwars door je ziel en je voelt Matthew's pijn. De piano klinkt haast desolaat.. het versterkt de emotie.

Liedje van de week: Timber Timbre - This Low Commotion

Mooi contrast: 'verslaafd' zijn aan een Timber Timbre album terwijl de zon volop schijnt. Maar dat contrast past juist ook wel: je denkt een semi- opbeurend nummer te hebben gevonden van Taylor Kirk en zijn mannen, maar als je wat aandachtiger gaat luisteren blijkt het toch enorm creepy en duister te zijn. In de eerste plaats komt dat natuurlijk door de bijzondere stem van Kirk, die tegelijkertijd zwoel en creepy kan klinken. Het beste voorbeeld hiervan is natuurlijk Hot Dreams: op het eerste gehoor een zwoele sexplaat, maar de tekst (I wanna follow through on all my promises and threats to you babe) past eerder bij een goede (erotische) thriller. Dat filmische aspect zien we ook terug in This Low Commotion, wat op dit moment mijn favoriet is van het album.

This Low Commotion associeer ik met een spaghetti-western (in Tarantino/ Lynch-stijl). De violen, spaarzame drums en het 'tu-dum' gitaartje dat repetitief doorgaat. Maar het beste instrument blijft toch wel de stem: in dit nummer klinkt Taylor Kirk zo heerlijk spooky...

"I'm just a dog, a machine for your love.."

Ik zie het zo voor me: de hoofdpersoon is verraden door zijn liefje en is nu in een duel verwikkeld met haar nieuwe geliefde. Een verlaten straat in een verlaten stadje in de woestijn, met stofwolken en hooibalen die overal naartoe waaien. Hij wendt zich nog even naar haar: "You turned me on and then you turned on me.." - en dan "It's going DOWN.. your low commotion!"

Wat mij betreft is Timber Timbre's nieuwe album een serieuze kanshebber voor een plaatsje in de album top10 van dit jaar, er zitten zo veel lagen en details in die zich niet meteen prijsgeven.. en bij elk nummer kun je er een scene(of zelfs een hele film) bij bedenken. Ik verwacht veel Timber Timbre te horen in films en series de komende tijd ;)

Liedje van de week: The War on Drugs - In Reverse

I'm lost in the dream that is called In Reverse...

Ik zit op een verlaten strand. Het geluid van de golven en de zee zijn het enige dat ik hoor. In de verte vliegen wat meeuwen naar een onbekende bestemming. En dan begint een man te zingen. “Calling out your name in the darkness”.

Beetje bij beetje komen er muzikanten op mijn strand, ik sta op en begin zacht te wiegen terwijl het zand langs mijn tenen glijdt. “We’re living in the moment and we’re losing our grasp”

Ik spreid m'n armen en de wind pakt mijn haren.

“It evaporates and fades like a grand parade”.
Het gevoel van vrijheid is overweldigend. De klanken van de zee worden gedeeltelijk overstemt door die van de band, maar het blijft één geheel.

“I’ll be here or I’ll fade away, I don’t care about moving”.
Het idee van werk, school en verantwoordelijkheden lijkt zo ver weg.. kan dit altijd voortduren?

“And I don't mind you disappearing, because I know you can be found..”



Best Kept Secret heeft een zandstrandje… I know where I can be found…