Music Monday: best of 2014 (so far)

Het is alweer juni, wat betekent dat ik weer de balans op ga maken wat betreft muziekjaar 2014. Er is de afgelopen maanden veel moois uitgekomen en uit de vele albums heb ik er een aantal gekozen die ik even in het zonnetje wil zetten.

Tip 1: Damon Albarn - Everyday Robots

Tja. Damon Albarn kan bij mij weinig fout doen, ik heb een zwak voor zijn stem. Everyday Robots is relaxed en meer down-tempo dan hetgeen we gewend zijn van Blur/ Gorillaz/ The Good, the Bad & the Queen. De teksten zijn prachtig, de instrumentatie heerlijk subtiel... kortom, een pareltje. Nu de zon weer prominent aanwezig is luister ik Everyday Robots niet meer zo heel vaak, maar ik denk dat deze het in de herfst/winter weer goed gaat doen. En aangezien het weer in Nederland zo onvoorspelbaar is zal het vast wel eens gedraaid worden op een regenachtige zomerdag ;)



Tip 2: Strand of Oaks - HEAL

Ik ken Strand of Oaks sinds augustus 2013, toen hij het voorprogramma verzorgde van Damien Jurado in Doornroosje. Dat maakte zó ontzettend veel indruk dat ik in korte tijd vrijwel alles geluisterd heb en de nieuwe release meteen na 'lekken' binnen heb geharkt (officiële release is 23 juni). Ik heb HEAL pas een paar keer geluisterd maar het barst van de eindejaarslijst-potentie. Neem nou het schitterende JM, een ode aan de onlangs overleden Jason Molina. Wat mij betreft kanshebber voor de titel Song van het Jaar, qua vibe doet het me denken aan Phosphorescent's Song for Zula. Ook al zo episch..



Tip 3: The Black Keys - Turn Blue

In eerste instantie was ik lichtelijk teleurgesteld in Turn Blue, ik miste de rauwheid van de 'oude' Black Keys. Maar toen ik eenmaal dit geaccepteerd had begon het album te groeien en dat doet het eigenlijk nog steeds! Veel nummers hebben een Pink Floyd-achtig sausje en dat mag ik wel ;)



Tip 4: Owen Pallett - In Conflict

De schoonheid van de albums van Owen Pallett komt niet direct aan de oppervlakte, ze moeten eerst een beetje 'warmdraaien'. En In Conflict is daar geen uitzondering op. In eerste instantie springt alleen The Riverbed er écht uit (categorie: BAM!) maar na een tijdje laten nummers als On A Path, A Song for Five and Six en I Am Not Afraid hun prachtige gelaagdheid zien. Ook dit is echt een groeiplaat!



Tip 5: Sharon van Etten - Are We There

Soms ben ik een beetje laat met het oppikken van nieuwe muziek. De naam Sharon van Etten zie ik al een paar jaar voorbij komen op diverse sites en fora maar ik had nog nooit de moeite genomen haar muziek te luisteren - ik heb al snel dat vrouwenstemmen me tegen gaan staan. Are We There is dus mijn eerste kennismaking met Sharon's muziek en tot nu toe bevalt het prima ;) Ze heeft een fijne stem (niet zo schreeuwerig en schel, godzijdank) en de liedjes zijn mooi en rustgevend. Of dit mijn eindejaarlijst gaat laten, geen idee.. de tijd zal het leren. Tot dan geniet ik van Are We There en zal ik zeker haar oudere werk gaan proberen.



Tip 6: Kasabian - 48:13

Ik was Kasabian een klein beetje uit het oog verloren maar na het LegenDerry concert vorige maand was ik toch wel érg benieuwd naar hun nieuwe album. De synths/ beats zijn ook nu weer prominent aanwezig maar het bevalt me beter dan Velociraptor. Er staat 1 complete draak op (Glass - rap? seriously?), een paar mindere nummers maar ook instant-klassiekers zoals Stevie en Bumblebee. Genoeg moois dus om een plekje in dit blog te rechtvaardigen ;)

Liedjes van de week

Normaal gesproken heb ik één (1) liedje van de week, maar dit was toch wel een bijzondere week met gave nieuwe releases. Ik zou eigenlijk alleen voor Damon Albarn (Mr. Tembo) gaan, omdat het zo'n heerlijk lief, catchy liedje is (doet het goed deze regenachtige dagen). Zijn album is zeker weten kandidaat voor het eindejaarslijstje!



Maar toen kwam opeens de nieuwe van Owen Pallett online, In Conflict. Niet de meest makkelijke muziek en zijn vorige album Heartland vond ik pas na ca. een half jaar meesterlijk. The Riverbed is na drie luisterbeurten torenhoog favoriet, echt een onwijs gave track!



En om het feest compleet te maken kon ik ook de nieuwe van the Black Keys binnenharken, Turn Blue. Het is anders dan dat ik van ze gewend ben en ik ben er ook (nog) niet helemaal van overtuigd, maar de opener Weight of Love is er een van buitenaardse proporties. Black Keys goes Pink Floyd, ofzoiets. Let ook op de outro met gitaren waar je U tegen zegt.



Turn Blue wint trouwens wel de award voor 'meest verschrikkelijke artwork', ik krijg hoofdpijn als ik ernaar kijk!