Het was een mooi muziekjaar, met veel nieuwe ontdekkingen en 'vers' werk van oude liefdes. Mijn top 10 is best gevarieerd al zeg ik het zelf: IJslandse bluesrock, Ierse traditionele muziek en Britse singer-songwriters... en meer. ;)
Ik heb steeds bij ieder album (één van) mijn favoriete nummers gezet, en de hele albums staan (uiteraard) ook op Spotify. Veel luisterplezier!
1. The Gloaming - 2
The Gloaming maakt een mix van traditionele Ierse muziek met jazzy en ambient elementen: denk hierbij aan jigs en reels met pianoriedels, iets dat je niet zo veel tegenkomt in de trad music scene. Het werkt heel erg goed, hypnotiserend zelfs! The Gloaming doet er nog een schepje bovenop door de Ierse (Gaelic) zang die af en toe aan bod komt. Ik ben sinds een tijdje Iers aan het leren, maar ik kan er nog geen chocola van maken. Ik herken alleen de 'agus' (=en), lol!
Ach, ik droom gewoon lekker weg met deze muziek, terugdenkend aan mijn fantastische weekend in Sligo afgelopen voorjaar - waar ik deze plaat op repeat had staan. En ik droom ook alvast van maart 2017, want dan ga ik deze geweldige band live zien in Amsterdam! Tá áthas orm!
2. Michael Kiwanuka - Love & Hate
2016 was ook zeker het jaar van Michael Kiwanuka - als ik niet the Gloaming aan het luisteren was (in de auto, in de bergen of thuis op de bank) was er een grote kans dat Cold Little Heart op repeat stond. Dat intro is fantastisch! Het doet me erg denken aan Pink Floyd, en dat is noooooit een vervelende vergelijking. Ik heb dit jaar deze meneer ook live mogen aanschouwen en dan is 'ie (zo mogelijk) nóg indrukwekkkender...
Maybe this time I can be strong
But since I know who I am
I'm probably wrong
Maybe this time I can go far
But thinking about where I've been
Ain't helping me start
3. Moddi - Unsongs
Ah, Moddi. Ik zag hem voor het eerst als voorprogramma van Angus & Julia Stone in 2008, en ik vond het maar een apart hobbit-achtig mannetje. Tijden veranderen - 8 jaar later is 'ie enorm gegroeid (als muzikant dan hé). Zijn nieuwste album Unsongs is een soort van antropologisch project, met nummers die ooit verbannen/ verboden zijn geweest. De bekendere nummers (Pussy Riot in het Engels en Strange Fruit van Billie Holiday) vind ik eigenlijk niet zo heel bijzonder, ik werd juist geraakt door liedjes als Eli Geva en Father I am Joseph. Lees ook zeker de achtergrondartikelen op deze website, heel erg interessant!
4. Sturgill Simpson - A Sailor's Guide to Earth
Met dank aan Pinguin radio maakte ik kennis met Sturgill Simpson's Brace for Impact [Live a Little], een moddervet nummer met een werkelijk onweerstaanbare groove en geweldige tekst. Het is meteen ook het beste nummer van de plaat, samen met Call to Arms. Een heerlijk country-americana-weetikveelwatvoorgenre album, waar ik maar geen genoeg van kan krijgen!
One day you wake up
And this life will be over
Every party must break up
For burdens to shoulder
We're dying to live
Living to die
No matter what you believe
And all of us cry
For the ones we must leave
5. Kaleo - A/B
Ik heb 'wel wat' met de IJslandse muziekscene, en dat is een behoorlijk understatement. Mijn verbazing was groot toen bleek dat de bluesrockers van Kaleo ook van dit eilandje afkomstig zijn, want zo klinken ze totaal niet. A/B is een compilatie van eerder uitgebracht materiaal, maar omdat het dit jaar is uitgekomen mag 'ie in deze lijst. Live was het ook echt ijzersterk en ik ben heel erg benieuwd hoe het deze boys verder zal vergaan!
6. Ólafur Arnalds - Island Songs
Van bluesrock naar neo-klassiek - ook dat is IJsland. Ólafur is al een aantal jaren een van mijn lievelingetjes, hoewel ik zijn vorige plaat (For Now I am Winter, met Engelstalige zang) niet heel denderend vond. Gelukkig heeft 'ie met Island Songs mijn aandacht weer te pakken. Deze plaat is, zoals de titel al doet vermoeden, opgenomen op IJsland met behulp van lokale musici (in 7 weken tijd). Het begint met een IJslands gedicht en dat klinkt fantastisch - ik zou het graag leren maar voorlopig heb ik het al lastig genoeg met m'n Iers. ;)
7. Benjamin Francis Leftwich - After the Rain
De sympatieke Brit Benjamin Francis Leftwich maakte 5 jaar geleden één van mijn favoriete herfst/ winter platen en nu is daar ein-de-lijk deel 2. Het is zelfs nog iets donkerder van aard, aangezien het gaat over zijn overleden vader. Ontroerend, warm en liefdevol - wauw!
8. The Head and the Heart - Signs of Light
Het is niet alleen maar misére in deze lijst - the Head and the Heart zorgt voor een vrolijke toon. Signs of Light is alweer hun derde album en het is leuk om te zien hoe ze in al die jaren gegroeid zijn. Het enthousiasme van het eerste album is gebleven, en ik ben erg benieuwd hoe dit live gaat klinken. In 2010 was het in ieder geval één groot feest...
9. Keaton Henson - Kindly Now
We gaan toch nog even een potje janken, want dat lucht zo lekker op. Keaton Henson klinkt even fragiel als dat 'ie er uit ziet, en hij maakt ongelooflijk mooie en trieste liedjes. Tissues zijn geen overbodige luxe...
You said one day I would catch a break
And said it like it was the flu
You said one day I would celebrate
The day I fell in love with you
So I told you, you should grieve the night
And mourn the stars above
That those who hate Los Angeles
Have never been in love
10. Mandolin Orange - Blindfaller
Ik weet niet meer zo goed hoe ik bij het bandje Mandolin Orange terechtkwam - waarschijnlijk via Spotify Discover Weekly, een geniale afspeellijst die aan de hand van je smaak suggesties geeft. Dit is mijn banjo/ mandoline/ samenzang plaat van 2016, en ik word er bijzonder blij van.
Net buiten de top 10: Ryley Walker - Golden Sings that have been Sung, Radiohead - A Moon Shaped Pool, Graham Nash - This Path Tonight, Yann Tiersen - EUSA, Bombay - Show Your Teeth, Leonard Cohen - You Want it Darker, Drive-by Truckers - American Band, Last Shadow Puppets - Everything You've Come to Expect, Damien Jurado - Visions of Us on the Land
Posts tonen met het label music monday. Alle posts tonen
Posts tonen met het label music monday. Alle posts tonen
maandag 19 december 2016
maandag 28 december 2015
Music Monday - de beste albums van 2015
Het jaar is ten einde, tijd om de balans op te maken! 2015 was een mooi muziekjaar, waarin ik misschien wat minder artiesten luisterde, maar wel veel moois heb gehoord. Qua concerten was het ook een stuk rustiger dan in 2014, aangezien er in Belfast niet zo veel keuze is en ik iets écht heel goed moet vinden voordat ik het in Dublin ga zien. De twee concerten van Sufjan Stevens waren erg bijzonder, vooral het eerste concert in Dublin. Ook heb ik fijne herinneringen aan het Best Kept Secret festival en het dagje Lokerse Feesten (met Belle & Sebastian & dEUS!). The Mountain Goats en Ólafur Arnalds in Dublin waren ook erg gaaf. 2016 heeft al twee mooie dingen in petto: ik ga ein-de-lijk Joanna Newsom live zien en het kaartje voor Best(ie) Kept Secret is ook al in de (digitale) pocket!
Terug naar 2015. Zoals ik al zei, het was een mooi muziekjaar - met oude liefdes en nieuwe ontdekkingen. Voor iedere stemming een album, en sommige albums heb ik een tijd lang (figuurlijk) grijsgedraaid. Ik heb er een top 10 van gemaakt, maar er zijn natuurlijk meer pareltjes uitgekomen. Die zal ik in willekeurige volgorde aan het eind nog even noemen! De nummer 1 stond eigenlijk in het begin van het jaar al vast, maar 2 t/m 4 komen hier behoorlijk dicht bij in de buurt. Bij ieder album noem ik tussen haakjes mijn favoriete nummer (op dit moment), mocht je geinteresseerd zijn in een korte introductie. Je kunt ook gewoon de Spotify lijst aanzetten... ;)
1. Sufjan Stevens – Carrie & Lowell (The Only Thing)
Prachtige teksten, heerlijke stem... ik kan hier de hele dag naar luisteren. Niet alleen album van het jaar, ook artiest van het jaar!
2. Joanna Newsom – Divers (Time, as a Symtpom)
Elke keer als ik het album Divers hoor ontdek ik weer een nieuw favoriet zanglijntje, melodietje of tekst. Pareltje!
3. City & Colour – If I Should Go Before You (Killing Time)
Hernieuwde kennismaking met de muziek van Dallas Green en ik ben best een beetje verslaafd aan dit album! Stuk voor stuk sterke liedjes die lekker blijven hangen. ;)
4. Colm Mac Con Iomaire – And Now the Weather (A Farewell to the Sea)
Dit instrumentale pareltje heeft veel door mijn boxjes geschald in 2015. Geweldige mix van traditionele Ierse muziek en klassieke instrumenten!
(Mijn favoriete nummer staat niet op YouTube dus deel ik het prachtige The Finnish Line)
5. My Morning Jacket – The Waterfall (Compound Fracture)
Ook een constante factor dit jaar, gewoon goede nummers met een bijzondere stem! Jim James kan je uit duizenden herkennen..
6. Ghost – Meliora (From the Pinnacle to the Pit)
Dit is een beetje een vreemde eend in de bijt. ;) Lekker rocken!
7. Madisen Ward and the Mama Bear – Skeleton Crew (Silent Movies)
Deze band stond in het voorprogramma van Sufjan Stevens in Dublin en sinds dat concert vind ik het album nóg leuker. Het plezier spat er van af!
8. Noel Gallagher’s High Flying Birds – Chasing Yesterday (The Dying of the Light)
Noel Gallagher is één van die artiesten die nummers kan maken die klinken alsof je ze al jaren kent. Chasing Yesterday staat er vol mee...
9. José Gonzalez - Vestiges & Claws (Open Book)
Nog zo'n heerlijke chill plaat. Oogjes dicht, meeneuriën en genieten - ik word hier zo heerlijk rustig van!
10. Phil Cook – Southland Mission (Ain’t it Sweet)
Dit album ademt vakmakschap en liefde voor muziek. Phil Cook is eenderde deel van Megafaun, ook al zo'n fijne folk/americana/roots band - hopelijk komt er volgend jaar een nieuw album!
Net buiten de top 10: Belle & Sebastian - Girls in Peacetime Just Want to Dance, Foals - What Went Down, Noah Gundersen - Carry the Ghost, The Tallest Man on Earth - Dark Bird is Home en Lord Huron - Strange Trails.
Terug naar 2015. Zoals ik al zei, het was een mooi muziekjaar - met oude liefdes en nieuwe ontdekkingen. Voor iedere stemming een album, en sommige albums heb ik een tijd lang (figuurlijk) grijsgedraaid. Ik heb er een top 10 van gemaakt, maar er zijn natuurlijk meer pareltjes uitgekomen. Die zal ik in willekeurige volgorde aan het eind nog even noemen! De nummer 1 stond eigenlijk in het begin van het jaar al vast, maar 2 t/m 4 komen hier behoorlijk dicht bij in de buurt. Bij ieder album noem ik tussen haakjes mijn favoriete nummer (op dit moment), mocht je geinteresseerd zijn in een korte introductie. Je kunt ook gewoon de Spotify lijst aanzetten... ;)
1. Sufjan Stevens – Carrie & Lowell (The Only Thing)
Prachtige teksten, heerlijke stem... ik kan hier de hele dag naar luisteren. Niet alleen album van het jaar, ook artiest van het jaar!
2. Joanna Newsom – Divers (Time, as a Symtpom)
Elke keer als ik het album Divers hoor ontdek ik weer een nieuw favoriet zanglijntje, melodietje of tekst. Pareltje!
3. City & Colour – If I Should Go Before You (Killing Time)
Hernieuwde kennismaking met de muziek van Dallas Green en ik ben best een beetje verslaafd aan dit album! Stuk voor stuk sterke liedjes die lekker blijven hangen. ;)
4. Colm Mac Con Iomaire – And Now the Weather (A Farewell to the Sea)
Dit instrumentale pareltje heeft veel door mijn boxjes geschald in 2015. Geweldige mix van traditionele Ierse muziek en klassieke instrumenten!
(Mijn favoriete nummer staat niet op YouTube dus deel ik het prachtige The Finnish Line)
5. My Morning Jacket – The Waterfall (Compound Fracture)
Ook een constante factor dit jaar, gewoon goede nummers met een bijzondere stem! Jim James kan je uit duizenden herkennen..
6. Ghost – Meliora (From the Pinnacle to the Pit)
Dit is een beetje een vreemde eend in de bijt. ;) Lekker rocken!
7. Madisen Ward and the Mama Bear – Skeleton Crew (Silent Movies)
Deze band stond in het voorprogramma van Sufjan Stevens in Dublin en sinds dat concert vind ik het album nóg leuker. Het plezier spat er van af!
8. Noel Gallagher’s High Flying Birds – Chasing Yesterday (The Dying of the Light)
Noel Gallagher is één van die artiesten die nummers kan maken die klinken alsof je ze al jaren kent. Chasing Yesterday staat er vol mee...
9. José Gonzalez - Vestiges & Claws (Open Book)
Nog zo'n heerlijke chill plaat. Oogjes dicht, meeneuriën en genieten - ik word hier zo heerlijk rustig van!
10. Phil Cook – Southland Mission (Ain’t it Sweet)
Dit album ademt vakmakschap en liefde voor muziek. Phil Cook is eenderde deel van Megafaun, ook al zo'n fijne folk/americana/roots band - hopelijk komt er volgend jaar een nieuw album!
Net buiten de top 10: Belle & Sebastian - Girls in Peacetime Just Want to Dance, Foals - What Went Down, Noah Gundersen - Carry the Ghost, The Tallest Man on Earth - Dark Bird is Home en Lord Huron - Strange Trails.
maandag 26 oktober 2015
Music Monday: the best of 2015 (so far - pt. 2)
Iets meer dan een half jaar geleden plaatste ik de laatste update wat betreft muziekjaar 2015. Er is de tussentijd heeeeel veel moois uitgekomen, waarvan ik een kleine selectie uitlicht, in willekeurige volgorde...
Wat zijn jouw favoriete albums van dit jaar? Alle tips zijn welkom!
Joanna Newsom - Divers
Dit album is officieel nog niet uit, maar sinds vorige week is het op het internet te vinden. Joanna's stem is voor veel mensen heel erg wennen, en het is niet voor iedereen weggelegd. Ik hou juist erg van ongebruikelijke stemmen, en daar valt dit zeker weten onder. Joanna Newsom's albums geven vaak pas na meerdere luisterbeurten hun geheimen prijs, wat ik zeer kan waarderen. Ik luister alweer zo'n 8 jaar naar Ys (mijn favoriet) en ik ontdek nog steeds nieuwe details. Divers is muzikaal dik in orde en wat ik tot nu toe van de teksten heb meegekregen zitten er weer prachtige (en poëtische) stukken tussen. Vooralsnog vallen Anecdotes, Time, as a Symptom en The Things I Say het meest op. De tweede helft van Anecdotes blijft trouwens erg goed hangen, ik neurie al een paar dagen "While we sing to the garden, and we sing to the stars/ And we sing in the meantime/ Wherever you are" op mijn werk...
Colm Mac Con Iomaire - And Now the Weather (Agus Anois an Aimsir)
Ik hou van (traditionele) Ierse muziek: de melodieën, de sfeer en de bijbehorende verhalen/ mythen. Colm Mac Con Iomaire (geen idee hoe je die achternaam uitspreekt trouwens) is vooral bekend als violist van the Frames (een band waar ik niet zo veel mee heb) maar zijn solowerk vind ik werkelijk schitterend. Hij combineert traditionele muziek met moderne(re) elementen en maakt zo wonderschone (en rustgevende) composities. Zijn vorige album, The Hare's Corner, dateert alweer van 2008 en tijdens mijn studie in Belfast heb ik dit veel geluisterd. Ik twijfelde dan ook geen moment toen ik zag dat hij het nieuwe album ging presenteren in het iconische Whelan's in Dublin. (verslag is hier terug te lezen).
And Now the Weather... is misschien nog wel beter dan The Hare's Corner, met oorstrelende, sfeervolle arrangementen en boeiende anekdotes bij de nummers (daarvoor moet je bij een concert zijn geweest, dus neem dat maar van me aan). Ik heb ieder jaar een aantal 'chillplaten' en ik denk dat dit mijn favoriet van 2015 is!
Ghost - Meliora
Dit is misschien een beetje een vreemde eend in de bijt: prog-rock/metal achtige muziek, met een spooky naam, satanistische teksten én bijpassend uiterlijk. Met dank aan collega's kwam ik bij deze band terecht en ik vind het super tof! Het is best catchy, om de haverklap heb ik "SPIRIT! ABSENT!" of "You will wear your independence like a crown - from the pinnacle to the pit!" in mijn hoofd... ;)
En soms heb ik gewoon een goeie dosis gitaarrrr nodig!
(die clip is zo vet!)
You are cast out from the heavens to the ground
Blackened feathers falling down
You are cast out from the heavens to the ground
Blackened feathers falling down
You will wear your independence like a crown
Lord Huron - Strange Trails
Ik kende Lord Huron totaal niet, ik downloadde het album op de gok omdat de hoes me wel aansprak (en het genre folk-pop ligt me meestal wel). Dit album is één organisch geheel: de nummers sluiten goed op elkaar aan en Meet me in the Woods en Love Like Ghosts zijn bijna exact hetzelfde, alleen de tekst en het tempo verschillen. Strange Trails is zwierig, dromerig en sfeervol - en past daardoor precies in mijn straatje. De teksten zijn ook interessant - zo zingt hij heel optimistisch over het einde van de wereld. ;)
City and Colour - If I Should Go Before You
In 2007/8 was ik helemaal weg van de mooie folkliedjes van City and Colour, de artiestennaam van de Canadees Dallas Green (see what he did there?). Deze bebrilde tattoo-man is deel van de hardcorepunkband Alexisonfire, maar zingt solo vooral lieve liefdesliedjes. Nummers zoals The Girl en Against the Grain raakten bij mij een gevoelige snaar, maar ik verloor City and Colour toch uit het oog. Tot nu dus. Het onlangs verschenen If I Should Go Before You staat vol met mooie, catchy en meeslepende nummers. Het is wat voller dan de eerste twee albums, maar daardoor ook enorm sfeervol. Ik ben weer helemaal om! In februari speelt Dallas met band in Belfast, en ik ben van plan daarbij te zijn. Hopelijk speelt ie die oude klassiekers ook, dan voel ik me weer helemaal 21... ;)
Phil Cook - Southland Mission
Phil Cook is misschien wel de sympathiekste man in folk-land. Ik heb hem 2 keer (kort) gesproken, een keer na een fenomenaal Megafaun concert en toen hij solo in het voorprogramma van Daniel Norgren stond. Ik had niet genoeg geld bij me voor de solo-EP, maar mocht het geld achteraf via PayPal overmaken. Sindsdien volg ik zijn nevenprojecten (hoewel ik nog steeds hoop op een nieuw Megafaun album, al zal dat voorlopig niet gaan gebeuren). The Shouting Matches was een leuk projectje met oud-bandmaatje Justin Vernon (Bon Iver), en nu is het dus zover: het eerste solo album. Het plezier en de liefde voor muziek spat zowat uit de boxen (of, in mijn geval, headphones) en het is een heerlijk bluesy/rootsy/folky plaatje geworden.
Foals - What Went Down
Ahh, Foals. Hun vorige plaat (Holy Fire) heb ik in 2013 figuurlijk grijsgedraaid, ik kon maar geen genoeg krijgen van hun opzwepende en boeiende liedjes. De opvolger What Went Down stelt zeker niet teleur, al staan er geen kneiters zoals My Number en Inhaler op. Het is wel 'gewoon' een kei goed plaatje, dat vrijwel geen zwak moment kent. Ik blér lekker mee met Mountain at My Gates en Albatross en het is onmogelijk om stil te zitten bij nummers als Night Swimmers. Ik baal alleen dat ze niet echt in de buurt komen, ik zou ze zó graag live willen zien!
Madisen Ward & the Mama Bear - Skeleton Crew
Nog een nieuwe vondst, en wat voor één. Madisen Ward is een Afro-Amerikaanse jongeman die samen met zijn moeder ('Mama Bear' Ruth Ward) bluesy folkliedjes zingt. De zang is misschien wel het opvallendst, aangezien Madisen een goeie vibrato kan opzetten en Mama Bear ook af en toe een relaxed zanglijntje er bovenop legt. Hun muziek is een mix van folk, blues en gospel, wat het behoorlijk uniek maakt. De onderwerpen waarover gezongen wordt variëren nogal: van liefde en oorlog tot aan taart en Coca Cola...
Dit is live trouwens erg leuk, het spelplezier spat er vanaf - dus als je de kans krijgt...
Wat zijn jouw favoriete albums van dit jaar? Alle tips zijn welkom!
Joanna Newsom - Divers
Dit album is officieel nog niet uit, maar sinds vorige week is het op het internet te vinden. Joanna's stem is voor veel mensen heel erg wennen, en het is niet voor iedereen weggelegd. Ik hou juist erg van ongebruikelijke stemmen, en daar valt dit zeker weten onder. Joanna Newsom's albums geven vaak pas na meerdere luisterbeurten hun geheimen prijs, wat ik zeer kan waarderen. Ik luister alweer zo'n 8 jaar naar Ys (mijn favoriet) en ik ontdek nog steeds nieuwe details. Divers is muzikaal dik in orde en wat ik tot nu toe van de teksten heb meegekregen zitten er weer prachtige (en poëtische) stukken tussen. Vooralsnog vallen Anecdotes, Time, as a Symptom en The Things I Say het meest op. De tweede helft van Anecdotes blijft trouwens erg goed hangen, ik neurie al een paar dagen "While we sing to the garden, and we sing to the stars/ And we sing in the meantime/ Wherever you are" op mijn werk...
Colm Mac Con Iomaire - And Now the Weather (Agus Anois an Aimsir)
Ik hou van (traditionele) Ierse muziek: de melodieën, de sfeer en de bijbehorende verhalen/ mythen. Colm Mac Con Iomaire (geen idee hoe je die achternaam uitspreekt trouwens) is vooral bekend als violist van the Frames (een band waar ik niet zo veel mee heb) maar zijn solowerk vind ik werkelijk schitterend. Hij combineert traditionele muziek met moderne(re) elementen en maakt zo wonderschone (en rustgevende) composities. Zijn vorige album, The Hare's Corner, dateert alweer van 2008 en tijdens mijn studie in Belfast heb ik dit veel geluisterd. Ik twijfelde dan ook geen moment toen ik zag dat hij het nieuwe album ging presenteren in het iconische Whelan's in Dublin. (verslag is hier terug te lezen).
And Now the Weather... is misschien nog wel beter dan The Hare's Corner, met oorstrelende, sfeervolle arrangementen en boeiende anekdotes bij de nummers (daarvoor moet je bij een concert zijn geweest, dus neem dat maar van me aan). Ik heb ieder jaar een aantal 'chillplaten' en ik denk dat dit mijn favoriet van 2015 is!
Ghost - Meliora
Dit is misschien een beetje een vreemde eend in de bijt: prog-rock/metal achtige muziek, met een spooky naam, satanistische teksten én bijpassend uiterlijk. Met dank aan collega's kwam ik bij deze band terecht en ik vind het super tof! Het is best catchy, om de haverklap heb ik "SPIRIT! ABSENT!" of "You will wear your independence like a crown - from the pinnacle to the pit!" in mijn hoofd... ;)
En soms heb ik gewoon een goeie dosis gitaarrrr nodig!
(die clip is zo vet!)
You are cast out from the heavens to the ground
Blackened feathers falling down
You are cast out from the heavens to the ground
Blackened feathers falling down
You will wear your independence like a crown
Lord Huron - Strange Trails
Ik kende Lord Huron totaal niet, ik downloadde het album op de gok omdat de hoes me wel aansprak (en het genre folk-pop ligt me meestal wel). Dit album is één organisch geheel: de nummers sluiten goed op elkaar aan en Meet me in the Woods en Love Like Ghosts zijn bijna exact hetzelfde, alleen de tekst en het tempo verschillen. Strange Trails is zwierig, dromerig en sfeervol - en past daardoor precies in mijn straatje. De teksten zijn ook interessant - zo zingt hij heel optimistisch over het einde van de wereld. ;)
City and Colour - If I Should Go Before You
In 2007/8 was ik helemaal weg van de mooie folkliedjes van City and Colour, de artiestennaam van de Canadees Dallas Green (see what he did there?). Deze bebrilde tattoo-man is deel van de hardcorepunkband Alexisonfire, maar zingt solo vooral lieve liefdesliedjes. Nummers zoals The Girl en Against the Grain raakten bij mij een gevoelige snaar, maar ik verloor City and Colour toch uit het oog. Tot nu dus. Het onlangs verschenen If I Should Go Before You staat vol met mooie, catchy en meeslepende nummers. Het is wat voller dan de eerste twee albums, maar daardoor ook enorm sfeervol. Ik ben weer helemaal om! In februari speelt Dallas met band in Belfast, en ik ben van plan daarbij te zijn. Hopelijk speelt ie die oude klassiekers ook, dan voel ik me weer helemaal 21... ;)
Phil Cook - Southland Mission
Phil Cook is misschien wel de sympathiekste man in folk-land. Ik heb hem 2 keer (kort) gesproken, een keer na een fenomenaal Megafaun concert en toen hij solo in het voorprogramma van Daniel Norgren stond. Ik had niet genoeg geld bij me voor de solo-EP, maar mocht het geld achteraf via PayPal overmaken. Sindsdien volg ik zijn nevenprojecten (hoewel ik nog steeds hoop op een nieuw Megafaun album, al zal dat voorlopig niet gaan gebeuren). The Shouting Matches was een leuk projectje met oud-bandmaatje Justin Vernon (Bon Iver), en nu is het dus zover: het eerste solo album. Het plezier en de liefde voor muziek spat zowat uit de boxen (of, in mijn geval, headphones) en het is een heerlijk bluesy/rootsy/folky plaatje geworden.
Foals - What Went Down
Ahh, Foals. Hun vorige plaat (Holy Fire) heb ik in 2013 figuurlijk grijsgedraaid, ik kon maar geen genoeg krijgen van hun opzwepende en boeiende liedjes. De opvolger What Went Down stelt zeker niet teleur, al staan er geen kneiters zoals My Number en Inhaler op. Het is wel 'gewoon' een kei goed plaatje, dat vrijwel geen zwak moment kent. Ik blér lekker mee met Mountain at My Gates en Albatross en het is onmogelijk om stil te zitten bij nummers als Night Swimmers. Ik baal alleen dat ze niet echt in de buurt komen, ik zou ze zó graag live willen zien!
Madisen Ward & the Mama Bear - Skeleton Crew
Nog een nieuwe vondst, en wat voor één. Madisen Ward is een Afro-Amerikaanse jongeman die samen met zijn moeder ('Mama Bear' Ruth Ward) bluesy folkliedjes zingt. De zang is misschien wel het opvallendst, aangezien Madisen een goeie vibrato kan opzetten en Mama Bear ook af en toe een relaxed zanglijntje er bovenop legt. Hun muziek is een mix van folk, blues en gospel, wat het behoorlijk uniek maakt. De onderwerpen waarover gezongen wordt variëren nogal: van liefde en oorlog tot aan taart en Coca Cola...
Dit is live trouwens erg leuk, het spelplezier spat er vanaf - dus als je de kans krijgt...
maandag 20 april 2015
Een muzikaal weekend...
Soms heb je van die weekenden waarin je van het ene leuke ding in het andere rolt :) Afgelopen weekend was ronduit awesome! Het begon donderdagavond eigenlijk al, met een spontane avond uit met collega's. Vrijdag werkte ik tot 4 uur zodat ik de bus naar Dublin kon pakken - en dan meteen ook nog wat extra slaap ;) Ik had namelijk een kaartje voor de albumpresentatie van Colm Mac Con Iomaire, een violist die veel met the Frames heeft gewerkt. Met the Frames heb ik niet zo veel maar zijn solowerk vind ik ronduit prachtig. Het is een mix van klassieke en traditionele Ierse muziek, een combinatie die mij heerlijk tot rust brengt. Na 7 jaar is er dan eindelijk een tweede album en ik twijfelde geen moment toen ik zag dat hij dit concert zou geven. Het was meteen ook mijn Whelan's debuut: dit is een redelijk legendarische concertlocatie en het voelde als een huiskamerconcert (misschien kwam dat door het feit dat een groot deel van het publiek vrienden en familie van Colm en de band was).
Er hing dus een heerlijk sfeertje en dat werd naarmate de avond vorderde alleen maar beter. Interessante anekdotes en typisch Ierse humor wisselden elkaar af - en als je Sherlock en Doctor Who referenties maakt kun je bij mij niet meer kapot ;) En de muziek? In 1 woord PRACHTIG. Het nieuwe album werd in zijn geheel gespeeld, aangevuld met wat oude nummers (waaronder mijn favoriet Emer's Dream/ Aisling Eimear) en traditionele jigs. Het was zó leuk dat ik mijn bus miste, waardoor ik 2 uur heb moeten wachten op de volgende - maar het was het meer dan waard ;)
Na een nachtelijk avontuur in een vervaarlijk rammelende bus maakte ik me na een korte nachtrust klaar voor het volgende muzikale avontuur: Recordstore Day! Ik heb dan wel geen platenspeler hier maar dat betekent niet dat ik mijn lokale platenboer(en) niet ondersteun. De zon scheen lekker en op het 'terrasje' bij Good Vibrations (een legendarische zaak uit de jaren 70) hebben we ontzettend veel lol gehad om de single van Bruce Willis, Respect Yourself. Dit was echt de vondst van de dag/maand/jaar/eeuw!
Uiteindelijk heb ik mezelf getrakteerd op 2 plaatjes, en mezelf voorgenomen dat ik toch maar op zoek ga naar een leuk klein platenspelertje. Ik mis het namelijk soms best wel, het zorgt ervoor dat je bewuster met muziek bezig bent. Wordt vervolgd dus!
Na het avondeten gingen we uiteraard nog even de kroeg in en later naar de Menagerie, een kroeg/club van het duistere soort ;) Maar wel eentje waar ik me heerlijk op mijn gemak voel. Ze draaien wazige muziek, de verf bladdert van de muren en er staat altijd een bedenkelijke film geprojecteerd op de zijmuur - helemaal mijn ding dus! Na een tijdje kwam de man met de hamer op bezoek en besloot ik naar huis te gaan - zo ontzettend rock 'n roll ;) Maarja, ik ben tenslotte geen 18 meer...
En tot slot: 2 filmpjes van het concert. Enjoy!
Emer's Dream/ Aisling Eimear:
Jig:
Er hing dus een heerlijk sfeertje en dat werd naarmate de avond vorderde alleen maar beter. Interessante anekdotes en typisch Ierse humor wisselden elkaar af - en als je Sherlock en Doctor Who referenties maakt kun je bij mij niet meer kapot ;) En de muziek? In 1 woord PRACHTIG. Het nieuwe album werd in zijn geheel gespeeld, aangevuld met wat oude nummers (waaronder mijn favoriet Emer's Dream/ Aisling Eimear) en traditionele jigs. Het was zó leuk dat ik mijn bus miste, waardoor ik 2 uur heb moeten wachten op de volgende - maar het was het meer dan waard ;)
Na een nachtelijk avontuur in een vervaarlijk rammelende bus maakte ik me na een korte nachtrust klaar voor het volgende muzikale avontuur: Recordstore Day! Ik heb dan wel geen platenspeler hier maar dat betekent niet dat ik mijn lokale platenboer(en) niet ondersteun. De zon scheen lekker en op het 'terrasje' bij Good Vibrations (een legendarische zaak uit de jaren 70) hebben we ontzettend veel lol gehad om de single van Bruce Willis, Respect Yourself. Dit was echt de vondst van de dag/maand/jaar/eeuw!
Uiteindelijk heb ik mezelf getrakteerd op 2 plaatjes, en mezelf voorgenomen dat ik toch maar op zoek ga naar een leuk klein platenspelertje. Ik mis het namelijk soms best wel, het zorgt ervoor dat je bewuster met muziek bezig bent. Wordt vervolgd dus!
Na het avondeten gingen we uiteraard nog even de kroeg in en later naar de Menagerie, een kroeg/club van het duistere soort ;) Maar wel eentje waar ik me heerlijk op mijn gemak voel. Ze draaien wazige muziek, de verf bladdert van de muren en er staat altijd een bedenkelijke film geprojecteerd op de zijmuur - helemaal mijn ding dus! Na een tijdje kwam de man met de hamer op bezoek en besloot ik naar huis te gaan - zo ontzettend rock 'n roll ;) Maarja, ik ben tenslotte geen 18 meer...
En tot slot: 2 filmpjes van het concert. Enjoy!
Emer's Dream/ Aisling Eimear:
Jig:
maandag 13 april 2015
Music Monday: the best of 2015 (so far)
April is alweer halverwege, tijd voor een tussenstand wat betreft albums uit 2015. Er is al veel moois uitgekomen en er liggen nog aardig wat plaatjes klaar om beter beluisterd te worden. Ik ben namelijk een beetje verslaafd aan (en verliefd op) de nieuwe plaat van Sufjan Stevens, Carrie & Lowell. Dat had ik in mijn vorige overzicht al enigszins voorspeld maar dat ie zó mooi zou worden... pfoe. Ik verwacht niet dat er dit jaar iets zal uitkomen wat me nóg meer ontroert en meesleept. Carrie & Lowell is eerlijk, breekbaar en melancholiek - en dat alles met de heerlijk kenmerkende en rustgevende stem van Sufjan. Mijn 'Song van het Jaar' is ook al bekend, namelijk The Only Thing. Natuurlijk, een single als Should Have Known Better is ook verschrikkelijk mooi en indrukwekkend, maar the Only Thing liet me vanaf de eerste luisterbeurt al sniffen (en een klein beetje huilen). En als een nummer dat na tig luisterbeurten nog steeds kan veroorzaken, is het een Hele Goede. Wow.
(die tekst ook... pffff...)
Should I tear my eyes out now?
Everything I see returns to you somehow
Should I tear my heart out now?
Everything I feel returns to you somehow
I want to save you from your sorrow
Om geen Sufjan-overkill te krijgen (kan dat eigenlijk?) heb ik af en toe ook wat anders geluisterd. En dat beviel ook hoor, begrijp me niet verkeerd ;)
Voila, dit zijn mijn andere tips, in willekeurige volgorde:
Jose Gonzáléz - Vestiges & Claws
Favoriet: Open Book
Waar ik vorig jaar veel in Nick Mulvey-modus was is het dit jaar Jose Gonzáléz aan de beurt. Waar ik hem eerder een beetje links liet liggen (ik vond het maar saai) ben ik na Cross Linx 2014 helemaal om. Wat een fijne stem & gitaarspel! Ik word hier zo rustig van... dit album staat dan ook niet voor niets op mijn meditatie/ yoga playlist ;)
Noel Gallagher's High Flying Birds - Chasing Yesterday
Favoriet: The Dying of the Light
Voor mijn gevoel is dit album er al een heel lange tijd; Noel Gallagher weet wel hoe je een instant klassieker moet schrijven ;) Vorige maand zag ik hem live en ook toen wisten de nummers te overtuigen. Een heerlijk rockalbum van de bovenste plank...
My Morning Jacket - The Waterfall
album nog niet officieel uit
Eigenlijk is dit de eerste My Morning Jacket release die ik bij (technisch gezien zelfs voor) de release meteen beluister. Jim James heeft een gouden keeltje maar de voorgaande albums wisten me niet helemaal te overtuigen. Dat is nu wel anders: The Waterfall is constanter en staat vol met ingenieuze en zonnige liedjes. Fascinerend, meeslepend en intrigerend!
The Tallest Man on Earth - Dark Bird is Home
album nog niet officieel uit
Toen ik single Sagres voor het eerst hoorde was ik een beetje sceptisch: dit was niet de kleine lange man die mij in 2007 omver blies met zijn gitaargetokkel! Na een paar keer Dark Bird is Home te hebben gehoord ben ik nog niet helemaal overtuigd, hoewel er genoeg mooie nummers op staan. Het is allemaal wat voller, en ik denk dat ik er gewoon aan moet wennen...
Vetiver - Complete Strangers
Favoriet (op dit moment): Shadows Lane
Ik ben absoluut geen Vetiver kenner, ik geloof dat ik er jaaaren geleden wel eens wat van geluisterd heb maar ik had een ander soort muziek in gedachten. Dit klinkt best lekker & zonnig en doet het goed bij de voorzichtige eerste lentedagen (of lente-uren, iets dat meer van toepassing is in Belfast :P). Goeie sfeer...
(Nog) niet overtuigd: Death Cab for Cutie - Kintsugi & Laura Marling - Short Movie
Nog vaker luisteren: The Mountain Goats - Beat the Champ
(die tekst ook... pffff...)
Should I tear my eyes out now?
Everything I see returns to you somehow
Should I tear my heart out now?
Everything I feel returns to you somehow
I want to save you from your sorrow
Om geen Sufjan-overkill te krijgen (kan dat eigenlijk?) heb ik af en toe ook wat anders geluisterd. En dat beviel ook hoor, begrijp me niet verkeerd ;)
Voila, dit zijn mijn andere tips, in willekeurige volgorde:
Jose Gonzáléz - Vestiges & Claws
Favoriet: Open Book
Waar ik vorig jaar veel in Nick Mulvey-modus was is het dit jaar Jose Gonzáléz aan de beurt. Waar ik hem eerder een beetje links liet liggen (ik vond het maar saai) ben ik na Cross Linx 2014 helemaal om. Wat een fijne stem & gitaarspel! Ik word hier zo rustig van... dit album staat dan ook niet voor niets op mijn meditatie/ yoga playlist ;)
Noel Gallagher's High Flying Birds - Chasing Yesterday
Favoriet: The Dying of the Light
Voor mijn gevoel is dit album er al een heel lange tijd; Noel Gallagher weet wel hoe je een instant klassieker moet schrijven ;) Vorige maand zag ik hem live en ook toen wisten de nummers te overtuigen. Een heerlijk rockalbum van de bovenste plank...
My Morning Jacket - The Waterfall
album nog niet officieel uit
Eigenlijk is dit de eerste My Morning Jacket release die ik bij (technisch gezien zelfs voor) de release meteen beluister. Jim James heeft een gouden keeltje maar de voorgaande albums wisten me niet helemaal te overtuigen. Dat is nu wel anders: The Waterfall is constanter en staat vol met ingenieuze en zonnige liedjes. Fascinerend, meeslepend en intrigerend!
The Tallest Man on Earth - Dark Bird is Home
album nog niet officieel uit
Toen ik single Sagres voor het eerst hoorde was ik een beetje sceptisch: dit was niet de kleine lange man die mij in 2007 omver blies met zijn gitaargetokkel! Na een paar keer Dark Bird is Home te hebben gehoord ben ik nog niet helemaal overtuigd, hoewel er genoeg mooie nummers op staan. Het is allemaal wat voller, en ik denk dat ik er gewoon aan moet wennen...
Vetiver - Complete Strangers
Favoriet (op dit moment): Shadows Lane
Ik ben absoluut geen Vetiver kenner, ik geloof dat ik er jaaaren geleden wel eens wat van geluisterd heb maar ik had een ander soort muziek in gedachten. Dit klinkt best lekker & zonnig en doet het goed bij de voorzichtige eerste lentedagen (of lente-uren, iets dat meer van toepassing is in Belfast :P). Goeie sfeer...
(Nog) niet overtuigd: Death Cab for Cutie - Kintsugi & Laura Marling - Short Movie
Nog vaker luisteren: The Mountain Goats - Beat the Champ
Abonneren op:
Posts (Atom)