Dit is het tweede jaar dat ik de 'donkere dagen voor Kerst' hier in Belfast beleef. Donker tussen aanhalingstekens, want de hele stad is al vanaf 14 november in kerstsferen. Dat is namelijk de dag dat de Continental Christmas Market haar deuren opende, een gezellige markt pal voor het stadhuis in het centrum. En net zoals vorig jaar moet ik er erg aan wennen, zo vroeg Kerstdingen tegen te komen. 1 september hoorde ik al Mariah Carey's kerstgedrocht op mijn werk en niet veel later volgden andere kerstriedels in de winkels. Het scheelt dat ik niet zo veel shop, anders was ik helemaal gek geworden! Laatst liep ik bij de Eason's (een grote boekwinkel-keten) en daar draaiden ze (serieus) religieuze hymnes en psalmen... zoiets zou in Nederland niet zo snel voorkomen... Ik vond het in ieder geval heel apart!
Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen Grinch. Ik vind Kerst in bepaalde mate best leuk, maar ik kan écht niet langer dan een maand ermee bezig zijn. Meestal begin ik een week of wat na Sinterklaas, en dat heb ik hier in Belfast ook proberen aan te houden. Het was niet altijd even makkelijk, zeker aangezien het kerstfeestje van het werk al op 4 december gehouden werd. In Titanic Belfast nog wel, een super chique locatie. Het was een leuke avond uit!
De gigantiscche hoeveelheid kerstbomen, knipperende lampjes en overige decoraties worden me misschien soms wat te veel, maar er zijn ook kerst traditities waar ik graag aan meedoe. Allereerst: de kerst trui. Heel fout, maar daardoor juist weer ontzettend cool! Je ziet ze overal, en werkelijk íedereeen draagt ze - naar werk, naar de kroeg... noem het maar op. De prints variëren van nerdy films en series tot LED kerstbomen, 3D kerstmannen en olijke rendieren. Hoe fouter, hoe beter! Ik mocht laatst mijn kerst trui weer uit de kast halen voor Christmas Jumper Day - ik heb er trouwens 2, en ik koos voor de minst warme. Ik zou best de hele dag in mijn kerst truien rond willen lopen, ze zijn zo ontzettend comfortabel!
Het hele jaar door zijn de Noord Ieren al ontzettend vrijgevig (de hoeveelheid charity shops is imposant, en er blijven nieuwe bijkomen) maar ik heb het idee dat ze er met de Kerst nog een schepje bovenop doen. Wat ik fijn vind is dat er niet veel aan huis gecollecteerd wordt: de goede doelen focussen op acties zoals tassen inpakken bij de supermarkten, liedjes zingen in het centrum of met collectebussen bij de winkels gaan staan. Ook worden er spullen ingezameld voor kinderen die in armoede leven, en er worden markten gehouden. Ik kwam laatst de Santa Bus tegen, waar je tegen een kleine vergoeding mee mag met de Kerstman. Ik heb er een paar rond zien rijden, voor verschillende goede doelen. Het zag er leuk uit!
Ik heb mijn best gedaan om in de Kerst stemming te komen, maar tot nu toe voelt het nog niet echt kerstig. Wellicht komt het door de drukte op mijn werk, of het gebrek aan ijzige kou en de daardoor noodzakelijke warme choco's. Morgenochtend ga ik naar huis voor anderhalve week, ik ben er ZO ERG aan toe. Gewoon even he-le-maal niks moeten, filmpjes kijken, lekker eten, lezen, breien en bijkletsen met vrienden en familie.
Het een-na-laatste deel van mijn cinema challenge! Het zit er bijna op en ik kijk (nu al) met een tevreden gevoel terug op dit bioscoopjaar. Natuurlijk ga ik in december nog vanalles zien, het wensenlijstje is best lang...
Stijn heeft trouwens al meer dan 100 films gezien in het kader van zijn Movie Challenge (knap hoor!), misschien dat ik voor volgend jaar ook zo'n lijstje ga maken. Er komen gewoon té veel films uit per jaar en dan zijn er ook nog eens allerlei fijne oude klassiekers die ik nog wil zien...
Maargoed, ik dwaal af. Dit zijn de films die ik in november heb gezien:
1) The Lady in the Van (drama/ komedie)
Ik ben fan van Maggie Smith. The Dowager Countess (Downton Abbey), Professor McGonagall (Harry Potter), Mother Superior (Sister Act 1 & 2) en Muriel Donnelly (The Best Exotic Marigold Hotel, 1&2)... elke rol, hoe klein dan ook, speelt ze fan-tas-tisch.
Deze vrouw is al bijna 81(!) en ze kiest -heel begrijpelijk- haar rollen nauwkeurig uit. Ik wierp 1 blik op de poster van The Lady in the Van en ik wist het meteen: die MOET ik zien. En boy oh boy, ze is werkelijk fenomenaal! Ik zou zelfs zo ver willen gaan om te zeggen dat het een Oscar-waardige rol is...
Dame Maggie speelt Miss Shepherd, een voormalige non met een heel groot geheim (en ze is ook een beetje aan het dementeren en heeft allerlei waanideeën). Ze is al jaren onderweg in een gammel busje, en op een gegeven moment belandt ze bij de eenzame schrijver Alan Bennett (Alex Jennings) op de oprijlaan - om vervolgens 15 jaar lang te blijven. Het (overigens waargebeurde) verhaal wordt verteld vanuit zijn perspectief, met her en der wat artistieke toevoegingen (zoals schrijvers dat kunnen). Het is een prachtige, ontroerende film met de nodige grappige momenten - heerlijk droogkomische delivery zoals alleen Maggie Smith dat kan.
Rufus: Sorry, you can't park here.
Miss Shepherd: No, I've had guidance. This is where it should go.
Rufus: Guidance? Who from?
Miss Shepherd: The Virgin Mary. I spoke to her yesterday. She was outside the post office.
Ik kan nog wel even doorgaan over deze film, maar ik wil niet te veel verklappen. Ga 'm vooral zien als je de kans krijgt!
2) The Good Dinosaur (animatie)
Als kind was ik dol op dino's - ik keek Platvoet en zijn Vriendjes en wilde per sé naar Jurassic Park (wat ik toen supereng vond, de nieuwe film eerder dit jaar was vooral leuk). De trailer van The Good Dinosaur wekte dan ook mijn interesse en de premisse (wat als de dino's niet uitgestorven waren?) beloofde alvast veel goeds. Met Pixar kun je van 1 ding altijd wel uitgaan, en dat is dat het visueel tot in de puntjes verzorgd is. En dat was bij the Good Dinosaur zeker het geval: sommige landschappen zagen er zó levensecht uit dat het bijna op een natuurfilm leek. De dino's zelf (met 'schijtluis' Arlo voorop) zagen er dan weer wat minder uit (vond ik althans, maar misschien vergelijk ik het teveel met Platvoet) maar dat stoorde na een tijdje niet meer zo. Het verhaal is trouwens niet zo heel bijzonder (voorspelbaar zelfs, met een paar tenenkrommende 'levenslessen') maar de animaties maken veel, zo niet alles, goed. De 'bijrol' van de cowboy T-rex familie vond ik dan wel weer erg geinig, maar ik miste de dubbele laag die eerdere Pixar films zo leuk maakten voor alle 'oude kinderen' zoals ik.
3) The Dressmaker (drama/ komedie)
Van de Dressmaker wist ik eigenlijk niet zo goed wat ik er van moest verwachten. Succesvolle modeontwerpster keert terug naar haar geboortedorp in Australië om de bewoners van een nieuwe garderobe te voorzien - maar dan? Het begint in ieder geval intrigerend: Tilly (Kate Winslet) is getekend door haar verleden (heeft ze iemand vermoord?), haar moeder herkent haar bijna niet en het hele dorp (met uitzondering van Hugo Weaving's karakter, de flamboyante politieagent) kijkt haar met de nek aan. Naarmate dingen duidelijker worden neemt ook het drama toe. Is Tilly vervloekt? Of is het het dorp? Net als je denkt dat het een en al drama blijft, gebeuren er een paar knotsgekke dingen (ik zal niks verklappen) en ik heb echt heeeeel hard moeten lachen (gelukkig zaten we maar met zn tweetjes in de zaal). En op het moment dat ik bijna in mijn lachstuip bleef hangen gebeurde er weer iets heel zieligs - nogal een rollercoaster dus. Maar wel een ontzettend leuke rit! Applausje ook voor de geweldige jaren-50 outfits, er zaten een paar jurken tussen die ik best zou willen hebben...
Kate Winslet is geweldig als femme fatale die duidelijk haar geboortedorp ontgroeid is en op zoek is naar wraak, Judy Davis heeft een geweldige rol als half dementerende moeder ('He's going to kiss you! Run away!) en Hugo Weaving is echt super grappig. Een dikke aanrader!
Net zoals vorig jaar geef ik weer Nederlandse les hier in Belfast. Mijn uren zijn zelfs uitgebreid: naast de Dutch for Planners (1 uur per week) verzorg ik nu ook de Dutch Level 1 cursus, wat inhoudt dat ik 3 uur per week lesgeef. Er was geen materiaal voor de algemene cursus Nederlands, dus dat ben ik allemaal zelf aan het samenstellen. Best lastig, want wat behandel je zoal tijdens een 10 weken durende introductie in de Nederlandse taal? Ik probeer elke avond een bepaald thema mee te geven, zoals afspraken maken, omschrijvingen geven en praten over je familie en hobby's. Natuurlijk komt er ook een flinke dosis cultuur bij kijken, zoals stroopwafels, fietsen en omgangsvormen. De groep is erg gevarieerd en de motivaties lopen uiteen van nieuwsgierigheid tot het willen communiceren met een Nederlandse partner en zijn of haar familie. Ik probeer zo veel mogelijk Nederland(s) te promoten, de focus ligt op communicatie. Grammatica komt wel bij Level 2, mochten ze zich daarvoor aanmelden. ;) Het semester is trouwens bijna afgelopen: in de week van 7 december zijn de laatste lessen en keert de rust (even) terug. Ik vind het nog steeds erg leuk om te doen en elke week leer ik zelf ook wat nieuws wat betreft het overbrengen van de Nederlandse taal. Het is en blijft een mooie taal! Ik probeerde laatst 'even lekker uitwaaien, gezellig' uit te leggen - dat was nog best lastig. :P
Over promoten gesproken: afgelopen dinsdag werd ik door het Language Centre uitgenodigd deel te nemen aan de Language Taster Session, een 2 uur durende bijeenkomst voor studenten, docenten en overige geïnteresseerden. Mij werd gevraagd een presentatie voor te bereiden, en eventuele vragen te beantwoorden over mijn cursus, Nederland en Nederlands. Heel leuk natuurlijk, maar het verliep niet helemaal zoals gepland. Allereerst waren er maar weinig mensen op komen dagen — ik geloof dat ik 4 mensen aan mijn kraampje heb gehad. Daarnaast deed zowel de beamer als het geluid van de laptop het niet, waardoor mijn multimedia powerpoint presentatie in de soep liep. Improviseren dus! ;)
Het was een leuke bijeenkomst: ik heb aardig wat mensen ontmoet en ook weer bijgekletst met collega-taaldocenten. Ik zit er zelfs aan te denken om in het nieuwe semester (februari) ook een cursusje te gaan volgen. Omdat ik in dienst ben van Queen's University hoef ik maar 20 pond te betalen voor 10 weken (á 2 uur). Geen geld! Ik twijfel nog tussen Zweeds en Italiaans - ik zou graag mijn Duits willen oppoetsen maar die tijden komen me niet uit.
Voor de planologie studenten hoef ik minder voor te bereiden, aangezien ik mijn materialen van vorig jaar kan gebruiken. Her en der voeg ik wat toe / haal ik wat weg, zodat het beter aansluit bij de studenten. Dit jaar heb ik maar liefst 4(!) studenten, waarvan er 2 naar Groningen gaan en 2 naar Amsterdam. Over Amsterdam heb ik nog wel het een en ander liggen, maar de les over Groningen zal ik nog moeten ontwerpen. Ik denk dat die les voornamelijk over het fietsnetwerk zal gaan... gelukkig heb ik wat Groningse contacten.
Afgelopen zomer heb ik trouwens een filmpje gemaakt tijdens een fietstocht door de uiterwaarden bij Bemmel, en dit ga ik zeker gebruiken tijdens mijn les over de projecten in Nijmegen en omgeving. Als het aan mij ligt weten de boys na deze cursus alles over polders, dijken en fietsen! :p
2) Pan (fantasy)
De remakes, prequels en sequels vliegen ons de laatste tijd om de oren. We hadden al het leuke Maleficent, volgend jaar komt de live-action Jungle Book film uit (ben ik toch wel nieuwsgierig naar trouwens) en nu draait dus Pan in de bios - over hoe Peter Pan en Captain Hook elkaar ooit ontmoetten. Op zich een prima premisse, en ik wilde dit dus best in de bios gaan zien. Maar boy o boy, wat viel dat tegen...
Er is natuurlijk zoiets als 'artistieke vrijheid', maar deze filmmaker is wel heel erg doorgeslagen. De jonge Peter is een typisch Brits jochie, dat achterna gezeten wordt door de gemene Ierse non (die uiteraard een hurling stick heeft, lol!). Eenmaal in Neverland wordt het groepje welkom geheten met een a capella versie van Smells Like Teen Spirit, en toen Blackbeard (Hugh Jackman) voor het eerst in beeld kwam stikte ik bijna van het lachen. Zijn outfit was ronduit belachelijk, het leek in de verste verte niet op een piratenpakje. Over belachelijk gesproken: de jonge Hook zag er op de poster wel leuk uit maar ze hebben van zijn karakter een soort cowboy gemaakt, met een verschrikkelijk Amerikaans accent.
Vanaf het moment dat Peter en Hook uit Neverland ontsnappen gaan alle remmen los en rolde ik van het ene 'what the...' moment in het andere. Toegegeven, het is allemaal erg kleurrijk en vlot maar ik kon het allemaal niet meer serieus nemen...
3) Macbeth (drama)
Wat kun je nog toevoegen aan een klassieker als Macbeth? Dit werk van Shakespeare is al honderden keren opgevoerd en verfilmd, inclusief een leuke spoof van good ol' Herman Finkers. Deze nieuwe versie, met de geweldige acteurs Michael Fassbender en Marion Cotillard, is een mooie toevoeging aan de collectie. Ten eerste is er de sfeer: slow motion, close-ups en flashbacks dragen bij aan een gevoel van onraad en waanzin - de kijker wordt als het ware verplaatst in het hoofd van Macbeth. In het begin moest ik wennen aan het taalgebruik en de dikke Schotse accenten, maar na een tijde werd ik meegezogen in het verhaal (dat iedereen natuurlijk al wel kent). De film gebruikt de oorspronkelijke Shakespeariaanse taal, ondertiteling is dus geen overbodige luxe. (fyi, die had ik niet dus ik moest wat harder focussen).
Ik heb genoten van deze sfeervolle verfilming van een eeuwenoude klassieker, vooral door het ijzersterke acteerwerk van Michael Fassbender en Marion Cotillard en de prachtige beelden.
All hail Macbeth...
4) Crimson Peak (drama/ horror/ romantiek)
Ik keek erg uit naar deze 'gothic romance' van regisseur Guillermo del Toro. Zijn film Pan's Labyrinth is één van mijn favoriete horror-fantasy films en ik keek dan ook erg uit naar zijn versie van een duister, Victoriaans liefdesverhaal - met spoken. De outfits zijn prachtig en getrouw aan de periode, iets wat ik erg kan waarderen als kostuumsdrama-geek. Je kunt zien dat Del Toro met veel liefde aan deze film heeft gewerkt: elk detail is tot in de puntjes uitgewerkt en de sfeer is schitterend. Het verhaal (meisje ziet spoken en laat zich verleiden door mysterieuze en sexy Engelse Sir Thomas Sharpe) is misschien niet heel schokkend, maar de uitvoering is goed gedaan. Ik vond vooral de zus (gespeeld door Jessica Chastain) erg cool, met haar wicked uitstraling en fantastische jurken. En Tom Hiddleston, tja, daar heb ik gewoon een zwak voor... :P
Crimson Peak is misschien niet zo eng of spannend als eerder werk van Del Toro, het is wel met veel oog voor detail en enorm sfeervol neergezet. Een aanrader!
5) Suffragette (drama/ waargebeurd)
Als ik érgens niet tegen kan is het wel mensen (vrouwen) die hun stemrecht niet gebruiken 'omdat het toch niet uitmaakt'. Ik probeer altijd te gaan stemmen, uit respect naar alle vrouwen die daar kei hard voor hebben gevochten, al die jaren geleden. Toen ik de aankondiging van Suffragette zag wist ik dat ik daar heen móest. Even een korte history sidenote: Suffragette gaat over een groep vrouwen in de UK die tijdens de eerste feministische golf middels kleine acties (zoals vernielingen, demonstraties en hongerstakingen) hun doel probeerden te bereiken. De belangrijkste spil in het netwerk was Emmeline Pankhurst (gespeeld door Meryl Streep), maar de film draait vooral rond Maud Watts (Carey Mulligan) die samen met een paar vriendinnen/ collega's in opstand komt tegen het onrecht dat hen wordt aangedaan - zoals het feit dat een vrouw geen recht heeft op haar eigen kind bij een scheiding, of dat mannen meer verdienen terwijl ze minder uren werken.
Ik vond het een erg aangrijpende en meeslepende film, er werd veel aandacht besteed aan details en de toevoeging van archiefbeelden uit die tijd maakte het nog indrukwekkender.
6) Killer Rack (horror/ comedy)
Elk jaar vindt in Belfast het Yellow Fever Independent Film Festival plaats, waar (lokale) onafhankelijke filmmakers (categorie B tot Z-fim) de kans krijgen hun werk te laten zien. Per film betaal je 1 pond, dus het is best de moeite waard. Ik had van te voren het programma doorgelezen en dit sprak me wel aan:
"Betty is een jonge vrouw die besluit borstimplantaten te nemen. De chirurg heeft de operatie echter gedaan met het oog op wereldheerschappij. Ze komt erachter dat de implantaten in werkelijkheid bovennatuurlijke wezens zijn die menselijk vlees willen eten."
Ik moest al heel hard lachen toen ik de omschrijving las, en de film was zo mogelijk nóg hilarischer. Een geniale mix van over the top acteerwerk, foute oneliners en enorm ranzige scenes. De musicalscene maakte het feestje compleet! Ik hou wel van een 'slechte' film op zijn tijd, en deze is zó fout dat ie weer goed is... :P
Iets meer dan een half jaar geleden plaatste ik de laatste update wat betreft muziekjaar 2015. Er is de tussentijd heeeeel veel moois uitgekomen, waarvan ik een kleine selectie uitlicht, in willekeurige volgorde...
Wat zijn jouw favoriete albums van dit jaar? Alle tips zijn welkom!
Joanna Newsom - Divers
Dit album is officieel nog niet uit, maar sinds vorige week is het op het internet te vinden. Joanna's stem is voor veel mensen heel erg wennen, en het is niet voor iedereen weggelegd. Ik hou juist erg van ongebruikelijke stemmen, en daar valt dit zeker weten onder. Joanna Newsom's albums geven vaak pas na meerdere luisterbeurten hun geheimen prijs, wat ik zeer kan waarderen. Ik luister alweer zo'n 8 jaar naar Ys (mijn favoriet) en ik ontdek nog steeds nieuwe details. Divers is muzikaal dik in orde en wat ik tot nu toe van de teksten heb meegekregen zitten er weer prachtige (en poëtische) stukken tussen. Vooralsnog vallen Anecdotes, Time, as a Symptom en The Things I Say het meest op. De tweede helft van Anecdotes blijft trouwens erg goed hangen, ik neurie al een paar dagen "While we sing to the garden, and we sing to the stars/ And we sing in the meantime/ Wherever you are" op mijn werk...
Colm Mac Con Iomaire - And Now the Weather (Agus Anois an Aimsir)
Ik hou van (traditionele) Ierse muziek: de melodieën, de sfeer en de bijbehorende verhalen/ mythen. Colm Mac Con Iomaire (geen idee hoe je die achternaam uitspreekt trouwens) is vooral bekend als violist van the Frames (een band waar ik niet zo veel mee heb) maar zijn solowerk vind ik werkelijk schitterend. Hij combineert traditionele muziek met moderne(re) elementen en maakt zo wonderschone (en rustgevende) composities. Zijn vorige album, The Hare's Corner, dateert alweer van 2008 en tijdens mijn studie in Belfast heb ik dit veel geluisterd. Ik twijfelde dan ook geen moment toen ik zag dat hij het nieuwe album ging presenteren in het iconische Whelan's in Dublin. (verslag is hier terug te lezen).
And Now the Weather... is misschien nog wel beter dan The Hare's Corner, met oorstrelende, sfeervolle arrangementen en boeiende anekdotes bij de nummers (daarvoor moet je bij een concert zijn geweest, dus neem dat maar van me aan). Ik heb ieder jaar een aantal 'chillplaten' en ik denk dat dit mijn favoriet van 2015 is!
Ghost - Meliora
Dit is misschien een beetje een vreemde eend in de bijt: prog-rock/metal achtige muziek, met een spooky naam, satanistische teksten én bijpassend uiterlijk. Met dank aan collega's kwam ik bij deze band terecht en ik vind het super tof! Het is best catchy, om de haverklap heb ik "SPIRIT! ABSENT!" of "You will wear your independence like a crown - from the pinnacle to the pit!" in mijn hoofd... ;)
En soms heb ik gewoon een goeie dosis gitaarrrr nodig!
(die clip is zo vet!)
You are cast out from the heavens to the ground
Blackened feathers falling down
You are cast out from the heavens to the ground
Blackened feathers falling down
You will wear your independence like a crown
Lord Huron - Strange Trails
Ik kende Lord Huron totaal niet, ik downloadde het album op de gok omdat de hoes me wel aansprak (en het genre folk-pop ligt me meestal wel). Dit album is één organisch geheel: de nummers sluiten goed op elkaar aan en Meet me in the Woods en Love Like Ghosts zijn bijna exact hetzelfde, alleen de tekst en het tempo verschillen. Strange Trails is zwierig, dromerig en sfeervol - en past daardoor precies in mijn straatje. De teksten zijn ook interessant - zo zingt hij heel optimistisch over het einde van de wereld. ;)
City and Colour - If I Should Go Before You
In 2007/8 was ik helemaal weg van de mooie folkliedjes van City and Colour, de artiestennaam van de Canadees Dallas Green (see what he did there?). Deze bebrilde tattoo-man is deel van de hardcorepunkband Alexisonfire, maar zingt solo vooral lieve liefdesliedjes. Nummers zoals The Girl en Against the Grain raakten bij mij een gevoelige snaar, maar ik verloor City and Colour toch uit het oog. Tot nu dus. Het onlangs verschenen If I Should Go Before You staat vol met mooie, catchy en meeslepende nummers. Het is wat voller dan de eerste twee albums, maar daardoor ook enorm sfeervol. Ik ben weer helemaal om! In februari speelt Dallas met band in Belfast, en ik ben van plan daarbij te zijn. Hopelijk speelt ie die oude klassiekers ook, dan voel ik me weer helemaal 21... ;)
Phil Cook - Southland Mission
Phil Cook is misschien wel de sympathiekste man in folk-land. Ik heb hem 2 keer (kort) gesproken, een keer na een fenomenaal Megafaun concert en toen hij solo in het voorprogramma van Daniel Norgren stond. Ik had niet genoeg geld bij me voor de solo-EP, maar mocht het geld achteraf via PayPal overmaken. Sindsdien volg ik zijn nevenprojecten (hoewel ik nog steeds hoop op een nieuw Megafaun album, al zal dat voorlopig niet gaan gebeuren). The Shouting Matches was een leuk projectje met oud-bandmaatje Justin Vernon (Bon Iver), en nu is het dus zover: het eerste solo album. Het plezier en de liefde voor muziek spat zowat uit de boxen (of, in mijn geval, headphones) en het is een heerlijk bluesy/rootsy/folky plaatje geworden.
Foals - What Went Down
Ahh, Foals. Hun vorige plaat (Holy Fire) heb ik in 2013 figuurlijk grijsgedraaid, ik kon maar geen genoeg krijgen van hun opzwepende en boeiende liedjes. De opvolger What Went Down stelt zeker niet teleur, al staan er geen kneiters zoals My Number en Inhaler op. Het is wel 'gewoon' een kei goed plaatje, dat vrijwel geen zwak moment kent. Ik blér lekker mee met Mountain at My Gates en Albatross en het is onmogelijk om stil te zitten bij nummers als Night Swimmers. Ik baal alleen dat ze niet echt in de buurt komen, ik zou ze zó graag live willen zien!
Madisen Ward & the Mama Bear - Skeleton Crew
Nog een nieuwe vondst, en wat voor één. Madisen Ward is een Afro-Amerikaanse jongeman die samen met zijn moeder ('Mama Bear' Ruth Ward) bluesy folkliedjes zingt. De zang is misschien wel het opvallendst, aangezien Madisen een goeie vibrato kan opzetten en Mama Bear ook af en toe een relaxed zanglijntje er bovenop legt. Hun muziek is een mix van folk, blues en gospel, wat het behoorlijk uniek maakt. De onderwerpen waarover gezongen wordt variëren nogal: van liefde en oorlog tot aan taart en Coca Cola...
Dit is live trouwens erg leuk, het spelplezier spat er vanaf - dus als je de kans krijgt...
Af en toe heb ik mijn 'nature fix' nodig. Ik vind het fijn om in Belfast te wonen, maar ben wel blij dat het niet zo'n heel grote stad is. Het duurt niet lang totdat je op het platteland bent en ik ga er dan ook graag tussenuit om frisse lucht te tanken en lekker uit te waaien.
Vanochtend besloot ik naar het strand te gaan, Murlough Beach welteverstaan. Dit strand is onderdeel van het Murlough Nature Reserve, een duinlandschap van ca. 6000 jaar oud. Het is zo'n 40 minuten rijden vanaf Belfast, door het glooiende landschap van County Down, wat langzamerhand één van mijn favoriete regio's van (Noord) Ierland aan het worden is. Ik heb North Down al een paar keer verkend en nu was het tijd om richting de Mourne Mountains te rijden. Die bergen ga ik zéker dit jaar nog verkennen, ze zagen er erg imposant uit vandaag. Pal aan de voet van de Mournes ligt Newcastle, het startpunt van mijn wandeling. Als je door dit plaatsje loopt zie je de bergen voor je en de zee links - heel apart!
De strandwandeling van Newcastle naar Murlough was heerlijk - ik hou ervan om op zondagochtend dit soort dingen te doen, aangezien het dan erg rustig is. Afgezien van wat blije honden, wandelaars en een verdwaalde hardloper kwam ik bijna niemand tegen. Het grootste gedeelte ging over zand, keitjes en door de branding - ik ben blij met mijn waterdichte wandelschoenen. Onderweg heb ik een mooie steen en een schelp opgepikt, ik kon het niet laten!
De wandeling door de duinen was ook erg fijn, ik kan zo genieten van de herfst en al haar kleuren. :) Hopelijk kan ik volgende week weer op pad - zolang het droog is vind ik het prima...
En toen was het opeens OKTOBER! De afgelopen maand was niet super spannend wat betreft films die ik per-se wilde zien, even een beetje rust in de opmaat naar najaar/winter. De teller bleef steken op 2:
1) Pixels (avontuur/ comedy)
Ik zie mezelf niet als gamer - maar ik speelde uiteraard de classics in de 90's, zoals Tetris, Space Invaders, Commander Keen etc. Het verhaal van Pixels sprak me dus wel aan, namelijk dat commputerspelletjes tot leven worden gebracht om de aarde te verwoesten. Een voormalig game-kampioen wordt ingeschakeld om de wereld te redden, met allerlei hilariteit tot gevolg. Ik heb mij prima vermaakt met Pixels: het ziet er allemaal prima uit, Adam Sandler is voor de verandering eens vol te houden en het rolletje van Peter Dinklage is heerlijk over the top. Dat Kevin James (die gast van the King of Queens) de president van de Verenigde Staten speelt neem ik dan maar op de koop toe. ;)
2) Me and Earl and the Dying Girl (drama/ comedy)
De zoveelste tienerfilm-over-kanker, maar dan wel net iets anders. Waar films als the Fault in our Stars een romantische invalshoek hebben, krijgen de jongen (me) en het meisje (de dying girl) geen relatie. Wel zo verfrissend, moet ik zeggen. Het is ook niet alleen maar kommer, kwel en tranen in deze film: er valt genoeg te lachen om de droogkomische situaties waar Greg, Earl en Rachel in terecht komen. Het is een heerlijk sarcastische tragikomedie over een wereldvreemde jongen die door zijn moeder verplicht wordt om op te trekken met een meisje dat leukemie heeft. Er ligt ook een behoorlijke hipstersaus overheen, met referenties naar obscure filmmakers en quirky montage. Ik had graag meer van Greg & Earls filmpjes willen zien, zoals Gross Encounters of the Turd Kind, Crouching Housecat, Hidden Housecat en A Sockwork Orange. :P
