We kennen het verhaal natuurlijk allemaal – prinsesje prikt zich aan een spinnewiel, valt in slaap en wordt uiteindelijk wakker gekust door haar prins. Hoe romantisch. De gebroeders Grimm hebben het oorspronkelijke verhaal wel een stuk kindvriendelijker gemaakt..
De vroegste versie van Doornroosje (‘de schone slaapster in het bos’ of 'Sole, Luna & Thalia') gaat als volgt:
De prinses prikt zich aan een spinnewiel waarbij er een stukje vlasnaald in haar vinger blijft zitten. Ze valt in slaap… en tijdens haar slaap wordt ze verkracht (!) door een gehuwde (!) koning die toevallig langskwam. Ze bevalt (nog steeds in haar slaap) van een tweeling (!), die door de goede fee aan haar borst gelegd worden. Als een van de kindjes de naald uit haar vinger zuigt wordt ze wakker, ze ontmoet de koning en wordt verliefd. De vrouw van de koning is niet blij als ze hoort van Thalia en de twee bastaardkindjes. Ze stamt uit een geslacht van reuzen en beveelt de kok de twee kindjes te serveren als diner (!). (Reuzen houden namelijk erg van mals kindervlees). De kok kan het niet over zijn hart verkrijgen en slacht 2 lammetjes in plaats van de kinderen.
Gelukkig komt het allemaal goed: de koningin wordt op de brandstapel gegooid en iedereen leeft nog lang en gelukkig ;)
vrijdag 18 april 2014
woensdag 16 april 2014
Het leed dat schoenen kopen heet
Soms word ik een beetje depri van mijn voeten.
deze vind ik super leuk.. maar nog niet gespot in de winkel, vans is sowieso veel te breed - en te duur!
Ik was gisteren even in Nijmegen (het was te vroeg voor de film dus ik liep even een rondje) en ik dacht "laat ik eens kijken of er nog leuke sneakers te krijgen zijn". Ik heb twee paar sneakers, blauw en blauw, en ik wilde een vrolijk ander kleurtje voor de zomer, met bloemetjes ofzo.
Niet dus.
Mijn probleem is al jaren hetzelfde: mijn voeten zijn te groot, te moeilijk en te smal, de herenschoenen zijn te saai, te breed en te lomp. Er zijn een aantal merken die wel ok zijn qua pasvorm (Adidas en -in mindere mate- Converse) maar alle modellen lijken op elkaar. En als ze al passen zijn ze verrekte duur en moet ik er een dikke zool inleggen. En het is fucking deprimerend als je weet dat je van een bepaald merk (Adidas) maat 44(!) nodig hebt... dan voel ik me echt tante Sidonia!
Argh. Waarom dacht ik 'even een paar schoenen' te kopen?? Dat is me nog nooit gelukt! :P
deze vind ik super leuk.. maar nog niet gespot in de winkel, vans is sowieso veel te breed - en te duur!
Ik was gisteren even in Nijmegen (het was te vroeg voor de film dus ik liep even een rondje) en ik dacht "laat ik eens kijken of er nog leuke sneakers te krijgen zijn". Ik heb twee paar sneakers, blauw en blauw, en ik wilde een vrolijk ander kleurtje voor de zomer, met bloemetjes ofzo.
Niet dus.
Mijn probleem is al jaren hetzelfde: mijn voeten zijn te groot, te moeilijk en te smal, de herenschoenen zijn te saai, te breed en te lomp. Er zijn een aantal merken die wel ok zijn qua pasvorm (Adidas en -in mindere mate- Converse) maar alle modellen lijken op elkaar. En als ze al passen zijn ze verrekte duur en moet ik er een dikke zool inleggen. En het is fucking deprimerend als je weet dat je van een bepaald merk (Adidas) maat 44(!) nodig hebt... dan voel ik me echt tante Sidonia!
Argh. Waarom dacht ik 'even een paar schoenen' te kopen?? Dat is me nog nooit gelukt! :P
maandag 14 april 2014
Liedje van de week: Matthew & the Atlas - Out of the Darkness
"Deep below the earth I might have found you..."
Soms duurt wachten een eeuwigheid. In 2011 hoorde ik voor het eerst wat nummers van Matthew and the Atlas, een folk-gezelschap rond Matthew Hegarty. Ik zag hem en zijn band in de Haldern Pop bar, kocht 2 EPtjes en genoot van de fijne stem en liedjes. Het is maar goed dat die EPtjes zo lang zijn meegegaan, want het debuutalbum heeft lang op zich laten wachten. En hoe langer ik moet wachten, hoe hoger de verwachtingen zijn...
Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: de verwachtingen waren te hoog. In drie jaar tijd kan veel gebeuren, zo heeft Matthew zijn band vervangen en is ook de muzikale koers bijgesteld. Zoals wel vaker (recentelijk nog James Vincent McMorrow) is er gekozen voor een rijkere instrumentatie met drumcomputers en synthesizers. En laat ik daar nou net een haat-liefde verhouding mee hebben...
De stem is gelukkig hetzelfde gebleven, vol en diep met een soulvol randje. Bomvol dramatiek.
Het album, daarentegen.. ik weet het nog niet. Ik blijf het vergelijken met de oude nummers (zoals I Will Remain), dat is natuurlijk niet eerlijk maar ik kan er niets aan doen. Ik mis de frivoliteit, de handclaps, de banjo.. het is allemaal zo glad geworden.
Maar ik geef het nog niet op. De nummers van het nieuwe album, Other Rivers, zitten op zich wel goed in elkaar en ik kan het prima aanhoren - de 'wow' factor is er alleen nog niet. Een van de uitzonderingen is Out of the Darkness, wat een prachtig nummer! De zang snijdt dwars door je ziel en je voelt Matthew's pijn. De piano klinkt haast desolaat.. het versterkt de emotie.
Soms duurt wachten een eeuwigheid. In 2011 hoorde ik voor het eerst wat nummers van Matthew and the Atlas, een folk-gezelschap rond Matthew Hegarty. Ik zag hem en zijn band in de Haldern Pop bar, kocht 2 EPtjes en genoot van de fijne stem en liedjes. Het is maar goed dat die EPtjes zo lang zijn meegegaan, want het debuutalbum heeft lang op zich laten wachten. En hoe langer ik moet wachten, hoe hoger de verwachtingen zijn...
Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: de verwachtingen waren te hoog. In drie jaar tijd kan veel gebeuren, zo heeft Matthew zijn band vervangen en is ook de muzikale koers bijgesteld. Zoals wel vaker (recentelijk nog James Vincent McMorrow) is er gekozen voor een rijkere instrumentatie met drumcomputers en synthesizers. En laat ik daar nou net een haat-liefde verhouding mee hebben...
De stem is gelukkig hetzelfde gebleven, vol en diep met een soulvol randje. Bomvol dramatiek.
Het album, daarentegen.. ik weet het nog niet. Ik blijf het vergelijken met de oude nummers (zoals I Will Remain), dat is natuurlijk niet eerlijk maar ik kan er niets aan doen. Ik mis de frivoliteit, de handclaps, de banjo.. het is allemaal zo glad geworden.
Maar ik geef het nog niet op. De nummers van het nieuwe album, Other Rivers, zitten op zich wel goed in elkaar en ik kan het prima aanhoren - de 'wow' factor is er alleen nog niet. Een van de uitzonderingen is Out of the Darkness, wat een prachtig nummer! De zang snijdt dwars door je ziel en je voelt Matthew's pijn. De piano klinkt haast desolaat.. het versterkt de emotie.
woensdag 9 april 2014
Weetjes Woensdag (1)
Op Michelle's Blog zag ik gisteren een leuke 'tag' voorbij komen, 50 feitjes over jezelf. Dat is natuurlijk veel te lang voor 1 blogpost, dus doe ik het in (minstens) drie delen. Omdat ik van alliteratie hou verander ik Tag Tuesday in 'Weetjes Woensdag'. Vandaag deel 1: mijn kindertijd :)
1. Ik was al een dwarsligger bij geboorte, nu nog steeds ;)
2. Ik keek tot mijn vierde maar met 1 oog. Ik wist het goed te verbloemen, ik keek niet echt scheel ofzo. Ik heb een aantal jaar rondgelopen met een afgeplakt oog, elke dag mocht ik een sticker uitkiezen voor op de plakker.. ik koos vooral panda en tijgerstickers :)
3. Mijn eerste herinnering is de geboorte van mijn jongste broertje. Ik weet nog dat ik het heel vies vond, die afgeknipte navelstreng. Er zijn foto’s van mijn geschokte snoetje, maar die ga ik niet plaatsen ;)
4. Toen ik in de kleuterklas zat kon ik al lezen. Dan kwam ik thuis en vertelde ik wat we de dag erna zouden gaan doen – want dat had ik gelezen op het bord. Ik wilde het alleen niet aan de juf of mijn klasgenootjes vertellen..
5. Wie aan me vroeg wat ik wilde worden kreeg meestal het volgende antwoord: een dierenarts/boerin/ schrijfster. Ja, tegelijkertijd. De dierenarts-droom duurde het langst, gelukkig kwam ik er op tijd achter dat ik dieren geen pijn kan doen. Ik ging mijn vader helpen met het oormerken van onze kleine geitjes – ik kwam jankend de stal uit.
6. Als je opgroeit in de jaren 90 ontkom je er niet aan: de meerkleurige mickey/minnie/nijntje truien en shirts. Heel erg, maar ik was tóen hartstikke hip :P
7. Ik schreef graag verhaaltjes en maakte er dan ook tekeningen bij. Ik had nogal een, ehm, morbide fantasie dus er kwamen veel afgehakte ledematen voorbij ;) Ik typte ze dan uit op de oude typemachine van mijn vader, wat heb ik ontzettend veel lol gehad met dat ding!
8. Als mensen zeiden dat ik op mijn moeder leek werd ik boos en riep ik heel hard “Nietes ik lijk op MEZELF!”. Eigenwijs? Nee joh.
9. Op mijn vijfde wilde ik per se stekeltjes. Dat was een stuk handiger met buitenspelen ;)
10. Muziek luisteren zat er ook al vroeg in. De liedjes van Annie MG Schmidt en Samson & Gert waren favoriet, ik had zo’n hip cassetteding met microfoon waarmee ik urenlang ‘radio’ maakte. Ging ik mijn poppen interviewen enzo.
11. Computerspelletjes. Ik was er niet goed in maar speelde ze wel graag. Theme Hospital (‘patients are reminded not to die in the corridor!’), Rollercoaster Tycoon, Sim City, Jazz Jackrabbit, Hocus Pocus, Whacky Wheels, Keen 4.. en we hadden ‘communistische tetris’: met plaatjes van de USSR!
12. Ik speelde graag met autootjes én met poppen, mijn broers en ik combineerden ook altijd de ‘jongens’ en ‘meisjes’ lego. Zo had elke legerbasis die we ooit gebouwd hebben een zwembad met palmbomen en een cocktailbar.
13. Buiten spelen was het mooiste dat er was, vooral in de winter. Dan gingen we van de dijk af rollen door de sneeuw (ja echt waar) of ijsblokken verzamelen in de wei. Mijn broers, buurjongens en ik hadden een keer een vlot gebouwd dat we in de sloot wilden uitproberen, maar dat ging niet helemaal goed ;) Gelukkig hadden we toentertijd een douche beneden dus konden we meteen opwarmen.
14. Inzicht hadden we gelukkig wel: mijn buurjongen had een oude kruiwagen (zonder wiel) dat hij wilde gebruiken als bootje. Wij dachten (wijs genoeg) ‘dat kan nooit goed gaan’ dus we lieten hem eerst. En ja hoor, hij had nog maar net 1 been in de kruiwagen gezet of deze kiepte om. Natuurlijk was het hartje winter, mijn buurvrouw was niet blij haha!
15. The A-Team, Turtles en Power Rangers waren enkele van mijn favoriete series. Die speelden we ook na, het was altijd ruzie wie de ‘leuke’ mocht zijn. Als we the A-team speelden ‘was’ ik Murdoc en dat vond ik prima, maar ik vond het maar stom dat ik altijd de roze of gele Power Ranger moest zijn. We gingen dan in de schuur iets ‘bouwen’ om vervolgens te gaan ‘strijden’ tegen de buurjongens. Samen met mijn vader heb ik nog ‘sai’ (dat drietandwapen) gemaakt van hout, we wilden ook nunchaku’s maar dat mocht niet :P
16. Er heeft altijd een soort van onderzoeker in mij gezeten. Zo experimenteerde ik met vuur en dan kom je er dus achter dat als je stro in de fik steekt, dit heel veel witte rook geeft :P
17. Hutten bouwen deed ik ook veel, zowel binnen als buiten. Soms sliep ik weken achter elkaar in de ‘hut’ die ik van mijn eigen bed had gemaakt. Met een zaklamp ging ik dan ’s avonds ‘stiekem’ Suske & Wiske lezen, dat was mijn favoriete strip.
18. Ik ben een tijdje bang geweest om in de kippenren te komen. Ik was namelijk aangevallen door onze haan met één oog, die niet veel later in de soep belandde omdat ie erg agressief bleef. Verder vond ik alle dieren leuk/ interessant, ik heb heel wat kikkers, wormen, spinnen en zelfs muizen gevangen en ‘bestudeerd’.
Volgende week deel 2!
maandag 7 april 2014
Liedje van de week: Timber Timbre - This Low Commotion
Mooi contrast: 'verslaafd' zijn aan een Timber Timbre album terwijl de zon volop schijnt. Maar dat contrast past juist ook wel: je denkt een semi- opbeurend nummer te hebben gevonden van Taylor Kirk en zijn mannen, maar als je wat aandachtiger gaat luisteren blijkt het toch enorm creepy en duister te zijn. In de eerste plaats komt dat natuurlijk door de bijzondere stem van Kirk, die tegelijkertijd zwoel en creepy kan klinken. Het beste voorbeeld hiervan is natuurlijk Hot Dreams: op het eerste gehoor een zwoele sexplaat, maar de tekst (I wanna follow through on all my promises and threats to you babe) past eerder bij een goede (erotische) thriller. Dat filmische aspect zien we ook terug in This Low Commotion, wat op dit moment mijn favoriet is van het album.
This Low Commotion associeer ik met een spaghetti-western (in Tarantino/ Lynch-stijl). De violen, spaarzame drums en het 'tu-dum' gitaartje dat repetitief doorgaat. Maar het beste instrument blijft toch wel de stem: in dit nummer klinkt Taylor Kirk zo heerlijk spooky...
"I'm just a dog, a machine for your love.."
Ik zie het zo voor me: de hoofdpersoon is verraden door zijn liefje en is nu in een duel verwikkeld met haar nieuwe geliefde. Een verlaten straat in een verlaten stadje in de woestijn, met stofwolken en hooibalen die overal naartoe waaien. Hij wendt zich nog even naar haar: "You turned me on and then you turned on me.." - en dan "It's going DOWN.. your low commotion!"
Wat mij betreft is Timber Timbre's nieuwe album een serieuze kanshebber voor een plaatsje in de album top10 van dit jaar, er zitten zo veel lagen en details in die zich niet meteen prijsgeven.. en bij elk nummer kun je er een scene(of zelfs een hele film) bij bedenken. Ik verwacht veel Timber Timbre te horen in films en series de komende tijd ;)
This Low Commotion associeer ik met een spaghetti-western (in Tarantino/ Lynch-stijl). De violen, spaarzame drums en het 'tu-dum' gitaartje dat repetitief doorgaat. Maar het beste instrument blijft toch wel de stem: in dit nummer klinkt Taylor Kirk zo heerlijk spooky...
"I'm just a dog, a machine for your love.."
Ik zie het zo voor me: de hoofdpersoon is verraden door zijn liefje en is nu in een duel verwikkeld met haar nieuwe geliefde. Een verlaten straat in een verlaten stadje in de woestijn, met stofwolken en hooibalen die overal naartoe waaien. Hij wendt zich nog even naar haar: "You turned me on and then you turned on me.." - en dan "It's going DOWN.. your low commotion!"
Wat mij betreft is Timber Timbre's nieuwe album een serieuze kanshebber voor een plaatsje in de album top10 van dit jaar, er zitten zo veel lagen en details in die zich niet meteen prijsgeven.. en bij elk nummer kun je er een scene(of zelfs een hele film) bij bedenken. Ik verwacht veel Timber Timbre te horen in films en series de komende tijd ;)
woensdag 2 april 2014
Hidden gems - series (2)
Een paar weken geleden heb ik het gehad over enkele van mijn favoriete Brits/ Ierse series.. en vandaag zet ik 2 van mijn favoriete Amerikaanse series in het zonnetje: Pushing Daisies en Wonderfalls. De twee series hebben wel wat gemeen: dezelfde maker (Bryan Fuller), een bizar gegeven (doden tot leven wekken/ pratende objecten) en de hoofdpersoon van Pushing Daisies (Lee Pace) speelt een bijrol in Wonderfalls. Oh, en hij speelt King Tranduil in the Hobbit films. Awesome.
PUSHING DAISIES
Ik heb geen idee hoe ik hier ooit bij kwam, maar het is wel echt een favorietje geworden. Ik heb de dvd’s redelijk goedkoop kunnen vinden op amazon (mét ondertiteling en gratis verzending naar NL), en de twee seizoenen al vaak (opnieuw) bekeken. Het is een heerlijk kleurrijke, maffe serie met spitsvondige dialogen, knotsgekke moorden en leuke karakters. De hoofdpersoon, Ned, is een taartenmaker die dode mensen/dieren tot leven kan wekken. Deze gave gebruikt hij om samen met een detective moorden op te lossen. Als hij de ‘levende dode’ weer aanraakt is deze voorgoed dood, als hij langer dan een minuut wacht moet er iets anders sterven. De gave wordt pas écht problematisch als hij besluit zijn jeugdliefde tot leven te wekken en te laten leven…
Ik geloof dat Pushing Daisies iets bekender is in Nederland, het is ooit eens op Net5 uitgezonden als ik me niet vergis. Nou, het is echt een aanrader! Lekker zoet, beetje cheesy en af en toe een musicalnummer, wat wil een mens nog meer ;)
Het is wel jammer dat er maar 2 seizoenen zijn, maar dat mag de pret niet drukken.
WONDERFALLS
Deze serie is van de makers van Pushing Daisies, dit keer over een cynisch meisje (Jaye) dat in een toeristenwinkeltje bij de Niagara Falls werkt. Er is helaas maar 1 seizoen (13 afleveringen) gemaakt, maar er is wel een soort van einde, in ieder geval een einde waar je vrede mee kunt hebben. Het is ook weer lekker quirky: een niet zo sociaal meisje met een uitzichtloze baan krijgt opeens te maken met ‘inanimate’ objects die tegen haar gaan praten, zoals knuffels en toeristische prullaria. Ze krijgt allerlei cryptische adviezen, en als ze niet doet wat het object zegt gaat er van alles fout. Ook de dialogen en de plaatjes zijn weer geweldig in deze serie, heerlijk droog en daar hou ik van!
PUSHING DAISIES
Ik heb geen idee hoe ik hier ooit bij kwam, maar het is wel echt een favorietje geworden. Ik heb de dvd’s redelijk goedkoop kunnen vinden op amazon (mét ondertiteling en gratis verzending naar NL), en de twee seizoenen al vaak (opnieuw) bekeken. Het is een heerlijk kleurrijke, maffe serie met spitsvondige dialogen, knotsgekke moorden en leuke karakters. De hoofdpersoon, Ned, is een taartenmaker die dode mensen/dieren tot leven kan wekken. Deze gave gebruikt hij om samen met een detective moorden op te lossen. Als hij de ‘levende dode’ weer aanraakt is deze voorgoed dood, als hij langer dan een minuut wacht moet er iets anders sterven. De gave wordt pas écht problematisch als hij besluit zijn jeugdliefde tot leven te wekken en te laten leven…
Ik geloof dat Pushing Daisies iets bekender is in Nederland, het is ooit eens op Net5 uitgezonden als ik me niet vergis. Nou, het is echt een aanrader! Lekker zoet, beetje cheesy en af en toe een musicalnummer, wat wil een mens nog meer ;)
Het is wel jammer dat er maar 2 seizoenen zijn, maar dat mag de pret niet drukken.
WONDERFALLS
Deze serie is van de makers van Pushing Daisies, dit keer over een cynisch meisje (Jaye) dat in een toeristenwinkeltje bij de Niagara Falls werkt. Er is helaas maar 1 seizoen (13 afleveringen) gemaakt, maar er is wel een soort van einde, in ieder geval een einde waar je vrede mee kunt hebben. Het is ook weer lekker quirky: een niet zo sociaal meisje met een uitzichtloze baan krijgt opeens te maken met ‘inanimate’ objects die tegen haar gaan praten, zoals knuffels en toeristische prullaria. Ze krijgt allerlei cryptische adviezen, en als ze niet doet wat het object zegt gaat er van alles fout. Ook de dialogen en de plaatjes zijn weer geweldig in deze serie, heerlijk droog en daar hou ik van!
dinsdag 1 april 2014
Avonturen in de sportschool (2)
Ik kom nog steeds regelmatig (ca. 3 keer per week) in de sportschool en zeker als ik 'gewoon' aan het fitnessen ben zie ik de meest fantastische types voorbij komen ;) Never a dull moment..
En omdat ik van observeren hou zal ik proberen ze zo waarheidsgetrouw als mogelijk te beschrijven...
- De vrouw die niet zweet.
Ik weet niet hoe het in godsnaam kan, maar af en toe komt een vrouw/ meisje (denk zo rond de 30) naast me op de crosstrainer. Superskinny, hip haar en altijd hetzelfde outfitje aan. Waar ik na 3 minuten mijn vestje uit móet doen omdat ik anders eruit drijf houdt zij de hare de hele tijd aan. Ze zet het apparaat op de maximale snelheid, gaat lopen.. en blijft lopen. Geen spoortje van vermoeidheid of inspanning, haar gezichtsuitdrukking blijft continu hetzelfde. Ik bedenk me nu opeens dat ze misschien een alien is... zou het?
- Het brulaapmannetje.
Ik moet altijd heel hard lachen om het brulaapmannetje. Er lopen meerdere van deze soort rond, maar ze hebben wel het een en ander gemeen. Categorie "bijna midlife crisis", dus moet er gesport worden - in witte sokken. Vooral met gewichten natuurlijk. Ze doen hard hun best om hun bierbuik tegen te gaan, en dat laten ze horen ook. De oerkreten galmen door de hele ruimte, en als ze klaar zijn lopen ze nog even heel stoer een rondje. Lol.
- De jongetjes.
Jongetjes komen nooit alleen. Ze hebben een vriendje nodig die kan kijken of ze goed met de gewichten bezig zijn. Vaak te vinden bij de spiegel, want misschien zijn de armen al wat groter geworden? Ik vind ze schattig :P
- Fashionista workout.
Hier moet ik ook altijd smakelijk om lachen. Ook deze dames komen nooit alleen, het moet wel leuk en gezellig zijn natuurlijk. Hip pakje aan, het liefst met veel roze en tijger/luipaardprint en dan op naar de BBB-les of loopband. Maar omdat het leuk en gezellig moet blijven gaat het nooit zo hard dat ze niet meer met elkaar kunnen kletsen.. je zou 'es buiten adem raken zeg ;)
En omdat ik van observeren hou zal ik proberen ze zo waarheidsgetrouw als mogelijk te beschrijven...
- De vrouw die niet zweet.
Ik weet niet hoe het in godsnaam kan, maar af en toe komt een vrouw/ meisje (denk zo rond de 30) naast me op de crosstrainer. Superskinny, hip haar en altijd hetzelfde outfitje aan. Waar ik na 3 minuten mijn vestje uit móet doen omdat ik anders eruit drijf houdt zij de hare de hele tijd aan. Ze zet het apparaat op de maximale snelheid, gaat lopen.. en blijft lopen. Geen spoortje van vermoeidheid of inspanning, haar gezichtsuitdrukking blijft continu hetzelfde. Ik bedenk me nu opeens dat ze misschien een alien is... zou het?
- Het brulaapmannetje.
Ik moet altijd heel hard lachen om het brulaapmannetje. Er lopen meerdere van deze soort rond, maar ze hebben wel het een en ander gemeen. Categorie "bijna midlife crisis", dus moet er gesport worden - in witte sokken. Vooral met gewichten natuurlijk. Ze doen hard hun best om hun bierbuik tegen te gaan, en dat laten ze horen ook. De oerkreten galmen door de hele ruimte, en als ze klaar zijn lopen ze nog even heel stoer een rondje. Lol.
- De jongetjes.
Jongetjes komen nooit alleen. Ze hebben een vriendje nodig die kan kijken of ze goed met de gewichten bezig zijn. Vaak te vinden bij de spiegel, want misschien zijn de armen al wat groter geworden? Ik vind ze schattig :P
- Fashionista workout.
Hier moet ik ook altijd smakelijk om lachen. Ook deze dames komen nooit alleen, het moet wel leuk en gezellig zijn natuurlijk. Hip pakje aan, het liefst met veel roze en tijger/luipaardprint en dan op naar de BBB-les of loopband. Maar omdat het leuk en gezellig moet blijven gaat het nooit zo hard dat ze niet meer met elkaar kunnen kletsen.. je zou 'es buiten adem raken zeg ;)
Abonneren op:
Posts (Atom)









