Als je een schrijfcursus volgt raak je al snel geïnspireerd. Niet alleen tot schrijven, maar ook tot lezen. Vanavond hebben we veel boeken besproken, en met name (iconische?) openingszinnen. Dat is natuurlijk een grote bron voor discussie, want wat is nu dé perfecte openingszin?
Ik kwam er achter dat ik vrijwel geen openingszinnen uit mijn hoofd ken, maar dat ik wel moeiteloos het begin van enkele gedichten kan opzeggen, zoals 'I wandered lonely as a cloud', 'Ik zit me voor het vensterglas onnoemlijk te vervelen', 'Shall I compare thee to a summer's day', etc. etc. Vaak houdt het na die ene zin wel op, al zijn er een paar gedichten waar ik een verse of zelfs het complete stuk van ken.
Eén van de gedichten waar ik altijd de rest van moet opzoeken is Herinnering aan Holland van Henrik Marsman, en elke keer neem ik me voor om het gedeelte na het oneindige laagland uit mijn hoofd te leren. Op één of andere manier is dit mijn associate met 'thuis' en het maakt me heerlijk melancholiek.
Denkend aan Holland
zie ik breede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan,
rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan;
en in de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een grootsch verband.
de lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord,
en in alle gewesten
wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen
gevreesd en gehoord.
Als kind schreef ik aardig wat verhalen. Het liefste op de oude typemachine van mijn vader, want dat was cool. Eigenlijk was ik al een hipster voordat het woord uberhaupt (op die manier) bekend was. Veel van mijn verhalen gingen over heksen en monsters, afgehakte ledematen en ketels. Mijn broertje en ik verzonnen de verhalen samen, en illustreerden ze ook. Mijn liefde voor horror en lompe actie is nog steeds aanwezig - lang leve morbide humor...
Het was niet allemaal moord, kommer en kwel dat de klok sloeg in mijn fantasie. Ik las als kind erg veel en haalde inspiratie uit sprookjes en de wereld om mij heen. Die wereld was een stuk kleiner dan nu en draaide vooral om de dieren in en bij huis. Geiten zijn een perfect onderwerp voor een beginnende schrijfster: ze zijn eigenwijs en ze hebben allemaal hun eigen karakter. Als een ware Heidi zat ik uren tegen ze te praten en met ze te knuffelen, in de stal of in de wei. Het verhaal 'De vijf geitjes' won de Zilveren Griffel in de verhalenwedstrijd op mijn basisschool, ik koester die award nog steeds! ;)
Na de basisschool werd het schrijven gauw minder, ik schreef nog wel wat gedichtjes en korte verhaaltjes in de les. De afgelopen jaren heb ik vooral geblogd: korte recensies en belevingen van alledag. Ik heb ook een tijdje een dagboek bijgehouden waar af en toe een gedichtje of verhaalidee naar boven kwam borrelen. Hoe dan ook: schrijven gebeurde niet structureel en ik was (en ben) niet van plan dit ooit te delen.
Toch knaagde er iets van binnen. Eén van de vele (onrealistische?) dromen die ik had als kind was boerin/schrijfster/dierenarts te worden, alles tegelijkertijd dus. Dierenarts gaat het niet worden, en ik zie mezelf ook geen professioneel schrijfster worden maar ik wil het in ieder geval weer wat meer gaan doen. Maar waar en hoe begin je? De schrijfcursus van Belfast Books kwam als geroepen, en de prijs (39 pond voor 10 weken) is ook erg netjes. Deze boekwinkel zet zich in voor de gemeenschap van Noord Belfast en probeert met initiatieven zoals deze mensen samen te brengen.
Afgelopen woensdag vond de eerste bijeenkomst plaats en het was in eerste instantie een beetje overweldigend. Daar zat ik dan, tussen mensen die al een paar boeken hebben gepubliceerd en bezig zijn met het schrijven van hun volgende. Gelukkig zijn er ook genoeg enthousiaste beginnelingen zoals ik, een mooie mix. Het zijn ook nog een heel aardige mensen, we hebben aardig wat boeken, films en series besproken. De sfeer is alvast goed, wellicht kom ik ooit nog van mijn 'deel-angst' af!
Iedereen kreeg in het begin een gepersonaliseerd naamplaatje, met een toevallige (?) verwijzing naar hoe het ooit allemaal begon voor mij!
Ik vind soep maken best leuk, omdat je er eigenlijk helemaal niet zo veel voor nodig hebt. Ik weet precies wat er in zit, en als het niet lekker is kan ik mooi mezelf de schuld geven. ;) En omdat het niet zo duur is om een simpele soep te maken kun je nog eens wat uitproberen. Zo vond ik mijn courgettesoep maar 'mwah', wat op zich geen verrassing is - ik vind het sowieso niet zo'n spannende groente.
Het is een makkelijke (en goedkope) manier om snel veel eten te maken dat ook nog eens gezond is - je kookt wat, en gooit het door de blender (of niet). Ik probeer van alles uit, met wisselend succes. Mijn favoriet tot nu toe is pastinaak-wortel soep, met aardappel en kruiden zoals kurkuma en koriander. Alle soepen die ik tot nu toe gemaakt heb waren vegetarisch, en sommigen zelfs veganistisch. Dat laatste deed ik niet eens met opzet, ik was gewoon vergeten room te halen (en te lui om nog naar de supermarkt te gaan).
Vandaag heb ik broccolisoep gemaakt, lekker dik en romig. Ideaal voor deze koude dagen, het lijkt nu toch echt winter te gaan worden in Belfast. Zoals gebruikelijk heb ik veeeeel te veel gemaakt, dus ik kan wel even vooruit...
Ik haal mijn inspiratie van Instagram, websites en uit mijn Groente Bijbel kookboek. Mijn doel is om ooit net zo'n lekkere champignonsoep (en tomatensoep) te maken als mijn moeder, ik moet maar eens bij haar in de leer gaan...
Wat is jouw favoriete soep? Laat het me weten, misschien maak ik die volgende week zondag...
Op deze laatste dag van het jaar kijk ik terug op wat 2015 zoal gebracht heeft. Eerder deze week zette ik al wat muzikale hoogtepunten op een rijtje, nu is het tijd voor de films die ik in de bioscoop zag. De teller staat op maar liefst 44 films, best netjes al zeg ik het zelf! Ik denk dat goedkope bioscoopkaartjes één van de dingen is die ik het meest ga missen als ik weer terug verhuis naar Nederland. Tot die tijd benut ik het zeker, er zijn genoeg plannen! Of ik weer een maandelijkse 'Cinema Challenge' ga doen weet ik niet, wellicht maak ik er een algemene film blogreeks van - aangezien ik best wat inspiratie heb gehaald uit de challenge van Stijn.
In december zag ik de volgende films:
1. Bridge of Spies (drama/ thriller)
Tom Hanks is één van die acteurs die me (vrijwel) nooit teleurstelt en in Bridge of Spies is 'ie ook weer gewoon Goed. Hij speelt een advocaat die als pion wordt gebruikt in een uitwisseling van een (vermeende) Russische en Amerikaanse spoin, en een Amerikaanse student die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats is. Er zit een heleboel onderhuidse spanning in deze film over de Koude Oorlog, op elk moment denk je dat de pleuris gaat uitbarsten. (Of dat gebeurt zeg ik lekker niet!).
2. Victor Frankenstein (drama/ horror?)
Het verhaal van Frankenstein en z'n monster is natuurlijk al ontelbare keren verfilmd, en deze nieuwe versie met James McAvoy en Daniel Radcliffe laat het zien vanuit het perspectief van Igor (de assistent, die niet in het boek voorkomt). In deze versie komt Igor vrij snel van z'n bochel af, in een zowel ranzige als supergrappige scéne (kijk vooral het interview met de twee heren in de Graham Norton Show, ik kwam niet meer bij van het lachen!). Victor Frankenstein is een vermakelijke film geworden, die het niet al te nauw neemt met het bronmateriaal. Visueel is het allemaal dik in orde, met mooie décors en kostuums. Dat sommige dingen ronduit ongeloofwaardig zijn neem ik voor lief!
3. Krampus (horror/ komedie)
Soms ga ik op de gok naar de bioscoop - meestal pakt het wel oké uit, soms valt het tegen. Krampus valt (jammer genoeg) onder de tweede categorie. Het idee en de visuals maakten me benieuwd, dit is namelijk losjes gebaseerd op de Duitse legende van Krampus, een demonisch geit-achtig wezen die stoute kinderen meeneemt. Gezien mijn liefde voor mythologie en morbide gevoel voor humor werd ik al erg blij van de trailer. Waar het fout ging? Ten eerste, het wordt nooit écht eng en het is ook niet grappig genoeg. De 'monsters' in de film waren wel (onbedoeld) grappig, een soort mix tussen Gremlins en Karbonkel. Die tweede vond ik als kind supereng, maar daar ben ik inmiddels overheen...
4. Star Wars Episode VII - The Force Awakens (science fiction)
Ik ben geen Star Wars fan - sterker nog, eerder deze maand zag ik alle 6 films voor het eerst in zijn geheel. Vooral de nieuwe trilogie, deel 1 t/m 3, waren nogal een zit. Deel 3 ging nog wel, maar ik vond het pas echt leuk bij deel 4, 5 en 6. Gelukkig speelt deel 7 zich af na de gebeurtenissen van 6 dus ging ik met een glimlach naar de bios. En ik kwam er uit met een brede grijns! Wat een leuke film, met een mix van actie, komedie en de nodige verwijzingen naar de oude trilogie. Ik ben heel erg huiverig voor spoilers dus laat ik het hier even bij. ;) Ik denk dat dit ook best te volgen is als je nooit echt Star Wars gekeken hebt. Ik bedoel, wie houdt er nu niet van Chewbacca?!
Je kunt alle 44 films (en wat ik er van vond) hier teruglezen. Ik wens jullie allemaal een heel gelukkig nieuwjaar!
Het jaar is ten einde, tijd om de balans op te maken! 2015 was een mooi muziekjaar, waarin ik misschien wat minder artiesten luisterde, maar wel veel moois heb gehoord. Qua concerten was het ook een stuk rustiger dan in 2014, aangezien er in Belfast niet zo veel keuze is en ik iets écht heel goed moet vinden voordat ik het in Dublin ga zien. De twee concerten van Sufjan Stevens waren erg bijzonder, vooral het eerste concert in Dublin. Ook heb ik fijne herinneringen aan het Best Kept Secret festival en het dagje Lokerse Feesten (met Belle & Sebastian & dEUS!). The Mountain Goats en Ólafur Arnalds in Dublin waren ook erg gaaf. 2016 heeft al twee mooie dingen in petto: ik ga ein-de-lijk Joanna Newsom live zien en het kaartje voor Best(ie) Kept Secret is ook al in de (digitale) pocket!
Terug naar 2015. Zoals ik al zei, het was een mooi muziekjaar - met oude liefdes en nieuwe ontdekkingen. Voor iedere stemming een album, en sommige albums heb ik een tijd lang (figuurlijk) grijsgedraaid. Ik heb er een top 10 van gemaakt, maar er zijn natuurlijk meer pareltjes uitgekomen. Die zal ik in willekeurige volgorde aan het eind nog even noemen! De nummer 1 stond eigenlijk in het begin van het jaar al vast, maar 2 t/m 4 komen hier behoorlijk dicht bij in de buurt. Bij ieder album noem ik tussen haakjes mijn favoriete nummer (op dit moment), mocht je geinteresseerd zijn in een korte introductie. Je kunt ook gewoon de Spotify lijst aanzetten... ;)
1. Sufjan Stevens – Carrie & Lowell (The Only Thing)
Prachtige teksten, heerlijke stem... ik kan hier de hele dag naar luisteren. Niet alleen album van het jaar, ook artiest van het jaar!
2. Joanna Newsom – Divers (Time, as a Symtpom)
Elke keer als ik het album Divers hoor ontdek ik weer een nieuw favoriet zanglijntje, melodietje of tekst. Pareltje!
3. City & Colour – If I Should Go Before You (Killing Time)
Hernieuwde kennismaking met de muziek van Dallas Green en ik ben best een beetje verslaafd aan dit album! Stuk voor stuk sterke liedjes die lekker blijven hangen. ;)
4. Colm Mac Con Iomaire – And Now the Weather (A Farewell to the Sea)
Dit instrumentale pareltje heeft veel door mijn boxjes geschald in 2015. Geweldige mix van traditionele Ierse muziek en klassieke instrumenten!
(Mijn favoriete nummer staat niet op YouTube dus deel ik het prachtige The Finnish Line)
5. My Morning Jacket – The Waterfall (Compound Fracture)
Ook een constante factor dit jaar, gewoon goede nummers met een bijzondere stem! Jim James kan je uit duizenden herkennen..
6. Ghost – Meliora (From the Pinnacle to the Pit)
Dit is een beetje een vreemde eend in de bijt. ;) Lekker rocken!
7. Madisen Ward and the Mama Bear – Skeleton Crew (Silent Movies)
Deze band stond in het voorprogramma van Sufjan Stevens in Dublin en sinds dat concert vind ik het album nóg leuker. Het plezier spat er van af!
8. Noel Gallagher’s High Flying Birds – Chasing Yesterday (The Dying of the Light)
Noel Gallagher is één van die artiesten die nummers kan maken die klinken alsof je ze al jaren kent. Chasing Yesterday staat er vol mee...
9. José Gonzalez - Vestiges & Claws (Open Book)
Nog zo'n heerlijke chill plaat. Oogjes dicht, meeneuriën en genieten - ik word hier zo heerlijk rustig van!
10. Phil Cook – Southland Mission (Ain’t it Sweet)
Dit album ademt vakmakschap en liefde voor muziek. Phil Cook is eenderde deel van Megafaun, ook al zo'n fijne folk/americana/roots band - hopelijk komt er volgend jaar een nieuw album!
Net buiten de top 10: Belle & Sebastian - Girls in Peacetime Just Want to Dance, Foals - What Went Down, Noah Gundersen - Carry the Ghost, The Tallest Man on Earth - Dark Bird is Home en Lord Huron - Strange Trails.
Dit is het tweede jaar dat ik de 'donkere dagen voor Kerst' hier in Belfast beleef. Donker tussen aanhalingstekens, want de hele stad is al vanaf 14 november in kerstsferen. Dat is namelijk de dag dat de Continental Christmas Market haar deuren opende, een gezellige markt pal voor het stadhuis in het centrum. En net zoals vorig jaar moet ik er erg aan wennen, zo vroeg Kerstdingen tegen te komen. 1 september hoorde ik al Mariah Carey's kerstgedrocht op mijn werk en niet veel later volgden andere kerstriedels in de winkels. Het scheelt dat ik niet zo veel shop, anders was ik helemaal gek geworden! Laatst liep ik bij de Eason's (een grote boekwinkel-keten) en daar draaiden ze (serieus) religieuze hymnes en psalmen... zoiets zou in Nederland niet zo snel voorkomen... Ik vond het in ieder geval heel apart!
Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen Grinch. Ik vind Kerst in bepaalde mate best leuk, maar ik kan écht niet langer dan een maand ermee bezig zijn. Meestal begin ik een week of wat na Sinterklaas, en dat heb ik hier in Belfast ook proberen aan te houden. Het was niet altijd even makkelijk, zeker aangezien het kerstfeestje van het werk al op 4 december gehouden werd. In Titanic Belfast nog wel, een super chique locatie. Het was een leuke avond uit!
De gigantiscche hoeveelheid kerstbomen, knipperende lampjes en overige decoraties worden me misschien soms wat te veel, maar er zijn ook kerst traditities waar ik graag aan meedoe. Allereerst: de kerst trui. Heel fout, maar daardoor juist weer ontzettend cool! Je ziet ze overal, en werkelijk íedereeen draagt ze - naar werk, naar de kroeg... noem het maar op. De prints variëren van nerdy films en series tot LED kerstbomen, 3D kerstmannen en olijke rendieren. Hoe fouter, hoe beter! Ik mocht laatst mijn kerst trui weer uit de kast halen voor Christmas Jumper Day - ik heb er trouwens 2, en ik koos voor de minst warme. Ik zou best de hele dag in mijn kerst truien rond willen lopen, ze zijn zo ontzettend comfortabel!
Het hele jaar door zijn de Noord Ieren al ontzettend vrijgevig (de hoeveelheid charity shops is imposant, en er blijven nieuwe bijkomen) maar ik heb het idee dat ze er met de Kerst nog een schepje bovenop doen. Wat ik fijn vind is dat er niet veel aan huis gecollecteerd wordt: de goede doelen focussen op acties zoals tassen inpakken bij de supermarkten, liedjes zingen in het centrum of met collectebussen bij de winkels gaan staan. Ook worden er spullen ingezameld voor kinderen die in armoede leven, en er worden markten gehouden. Ik kwam laatst de Santa Bus tegen, waar je tegen een kleine vergoeding mee mag met de Kerstman. Ik heb er een paar rond zien rijden, voor verschillende goede doelen. Het zag er leuk uit!
Ik heb mijn best gedaan om in de Kerst stemming te komen, maar tot nu toe voelt het nog niet echt kerstig. Wellicht komt het door de drukte op mijn werk, of het gebrek aan ijzige kou en de daardoor noodzakelijke warme choco's. Morgenochtend ga ik naar huis voor anderhalve week, ik ben er ZO ERG aan toe. Gewoon even he-le-maal niks moeten, filmpjes kijken, lekker eten, lezen, breien en bijkletsen met vrienden en familie.
Het een-na-laatste deel van mijn cinema challenge! Het zit er bijna op en ik kijk (nu al) met een tevreden gevoel terug op dit bioscoopjaar. Natuurlijk ga ik in december nog vanalles zien, het wensenlijstje is best lang...
Stijn heeft trouwens al meer dan 100 films gezien in het kader van zijn Movie Challenge (knap hoor!), misschien dat ik voor volgend jaar ook zo'n lijstje ga maken. Er komen gewoon té veel films uit per jaar en dan zijn er ook nog eens allerlei fijne oude klassiekers die ik nog wil zien...
Maargoed, ik dwaal af. Dit zijn de films die ik in november heb gezien:
1) The Lady in the Van (drama/ komedie)
Ik ben fan van Maggie Smith. The Dowager Countess (Downton Abbey), Professor McGonagall (Harry Potter), Mother Superior (Sister Act 1 & 2) en Muriel Donnelly (The Best Exotic Marigold Hotel, 1&2)... elke rol, hoe klein dan ook, speelt ze fan-tas-tisch.
Deze vrouw is al bijna 81(!) en ze kiest -heel begrijpelijk- haar rollen nauwkeurig uit. Ik wierp 1 blik op de poster van The Lady in the Van en ik wist het meteen: die MOET ik zien. En boy oh boy, ze is werkelijk fenomenaal! Ik zou zelfs zo ver willen gaan om te zeggen dat het een Oscar-waardige rol is...
Dame Maggie speelt Miss Shepherd, een voormalige non met een heel groot geheim (en ze is ook een beetje aan het dementeren en heeft allerlei waanideeën). Ze is al jaren onderweg in een gammel busje, en op een gegeven moment belandt ze bij de eenzame schrijver Alan Bennett (Alex Jennings) op de oprijlaan - om vervolgens 15 jaar lang te blijven. Het (overigens waargebeurde) verhaal wordt verteld vanuit zijn perspectief, met her en der wat artistieke toevoegingen (zoals schrijvers dat kunnen). Het is een prachtige, ontroerende film met de nodige grappige momenten - heerlijk droogkomische delivery zoals alleen Maggie Smith dat kan.
Rufus: Sorry, you can't park here.
Miss Shepherd: No, I've had guidance. This is where it should go.
Rufus: Guidance? Who from?
Miss Shepherd: The Virgin Mary. I spoke to her yesterday. She was outside the post office.
Ik kan nog wel even doorgaan over deze film, maar ik wil niet te veel verklappen. Ga 'm vooral zien als je de kans krijgt!
2) The Good Dinosaur (animatie)
Als kind was ik dol op dino's - ik keek Platvoet en zijn Vriendjes en wilde per sé naar Jurassic Park (wat ik toen supereng vond, de nieuwe film eerder dit jaar was vooral leuk). De trailer van The Good Dinosaur wekte dan ook mijn interesse en de premisse (wat als de dino's niet uitgestorven waren?) beloofde alvast veel goeds. Met Pixar kun je van 1 ding altijd wel uitgaan, en dat is dat het visueel tot in de puntjes verzorgd is. En dat was bij the Good Dinosaur zeker het geval: sommige landschappen zagen er zó levensecht uit dat het bijna op een natuurfilm leek. De dino's zelf (met 'schijtluis' Arlo voorop) zagen er dan weer wat minder uit (vond ik althans, maar misschien vergelijk ik het teveel met Platvoet) maar dat stoorde na een tijdje niet meer zo. Het verhaal is trouwens niet zo heel bijzonder (voorspelbaar zelfs, met een paar tenenkrommende 'levenslessen') maar de animaties maken veel, zo niet alles, goed. De 'bijrol' van de cowboy T-rex familie vond ik dan wel weer erg geinig, maar ik miste de dubbele laag die eerdere Pixar films zo leuk maakten voor alle 'oude kinderen' zoals ik.
3) The Dressmaker (drama/ komedie)
Van de Dressmaker wist ik eigenlijk niet zo goed wat ik er van moest verwachten. Succesvolle modeontwerpster keert terug naar haar geboortedorp in Australië om de bewoners van een nieuwe garderobe te voorzien - maar dan? Het begint in ieder geval intrigerend: Tilly (Kate Winslet) is getekend door haar verleden (heeft ze iemand vermoord?), haar moeder herkent haar bijna niet en het hele dorp (met uitzondering van Hugo Weaving's karakter, de flamboyante politieagent) kijkt haar met de nek aan. Naarmate dingen duidelijker worden neemt ook het drama toe. Is Tilly vervloekt? Of is het het dorp? Net als je denkt dat het een en al drama blijft, gebeuren er een paar knotsgekke dingen (ik zal niks verklappen) en ik heb echt heeeeel hard moeten lachen (gelukkig zaten we maar met zn tweetjes in de zaal). En op het moment dat ik bijna in mijn lachstuip bleef hangen gebeurde er weer iets heel zieligs - nogal een rollercoaster dus. Maar wel een ontzettend leuke rit! Applausje ook voor de geweldige jaren-50 outfits, er zaten een paar jurken tussen die ik best zou willen hebben...
Kate Winslet is geweldig als femme fatale die duidelijk haar geboortedorp ontgroeid is en op zoek is naar wraak, Judy Davis heeft een geweldige rol als half dementerende moeder ('He's going to kiss you! Run away!) en Hugo Weaving is echt super grappig. Een dikke aanrader!
