Ik woon alweer een paar dagen in mijn tijdelijke kamer, tijd voor een rondleiding!
woensdag 16 juli 2014
zondag 13 juli 2014
Video/ fotoblog: 12 juli 2014
Gisteren was het de herdenking van de Battle of the Boyne, een feestdag voor de Protestantse gemeenschap in Belfast. Een van de festiviteiten is de jaarlijkse Oranjemars, die wel eens voor onrust heeft gezorgd. De route gaat namelijk soms langs of door een wijk met een overwegend Katholieke bevolking, die dat dus niet zo fijn vinden. Op vrijdagavond zijn de vreugdevuren aangestoken maar toen lag ik heerlijk te pitten (ik was anders misschien wel even wezen kijken).
Dus, de parade/mars. In Noord-Ierland doen ze dat regelmatig (zie ook http://en.wikipedia.org/wiki/Parades_in_Northern_Ireland) en ik had met een Tsjech en een Duitser afgesproken bij City Hall. Dit leek me een prima (en veilige) plek om te observeren. De hobby-antropoloog in mij kon helemaal los ;)
Wat me meteen opviel was de diversiteit van de groepen die meeliepen: jong, oud, man en vrouw. Veel serieuze gezichten (ook bij de jonge kinderen van ca. 6 jaar oud) en strakke passen.
Op elk uniform en banner staat "L.O.L." en een nummer, dit staat voor "Loyal Orange Lodge". Iedere wijk heeft een eigen 'Oranjevereniging', die o.a. hun cultureel erfgoed wil behouden.
Een groot deel van publiek had zich uitgedost in allerlei kledingstukken en accessoires met de Union Jack erop. Kinderen liepen rond met mini-trommeltjes en batons, ze probeerden mee te doen met de 'groten' die langs marcheerden.
Het hele gebeuren deed soms erg militair aan, maar altijd intrigerend.
Het schattigste was toch wel het groepje meisjes dat midden op de straat ging dansen. Het kleinste meisje keek zo serieus, super lief! Ze kreeg het hardste applaus ;) Ik heb er een filmpje van gemaakt, enjoy :)
Dus, de parade/mars. In Noord-Ierland doen ze dat regelmatig (zie ook http://en.wikipedia.org/wiki/Parades_in_Northern_Ireland) en ik had met een Tsjech en een Duitser afgesproken bij City Hall. Dit leek me een prima (en veilige) plek om te observeren. De hobby-antropoloog in mij kon helemaal los ;)
Wat me meteen opviel was de diversiteit van de groepen die meeliepen: jong, oud, man en vrouw. Veel serieuze gezichten (ook bij de jonge kinderen van ca. 6 jaar oud) en strakke passen.
Op elk uniform en banner staat "L.O.L." en een nummer, dit staat voor "Loyal Orange Lodge". Iedere wijk heeft een eigen 'Oranjevereniging', die o.a. hun cultureel erfgoed wil behouden.
Een groot deel van publiek had zich uitgedost in allerlei kledingstukken en accessoires met de Union Jack erop. Kinderen liepen rond met mini-trommeltjes en batons, ze probeerden mee te doen met de 'groten' die langs marcheerden.
Het hele gebeuren deed soms erg militair aan, maar altijd intrigerend.
Het schattigste was toch wel het groepje meisjes dat midden op de straat ging dansen. Het kleinste meisje keek zo serieus, super lief! Ze kreeg het hardste applaus ;) Ik heb er een filmpje van gemaakt, enjoy :)
zaterdag 12 juli 2014
Adventures in Belfast - jobhunt, partyparty en nieuwe kamer
Zo, ik ben weer een beetje bijgekomen. Wat een heerlijke week was dit!
Ik had mezelf voorgenomen om vanaf maandag in 'serieuze modus' te gaan en stap 1 is alvast geregeld: tijdelijke woonruimte. Vanaf 1 augustus ga ik met drie anderen in een écht huis (met tuin etc.) wonen en ik zocht iets dat goedkoper zou zijn dan wekenlang in een hostel zitten. Op Gumtree (Britse marktplaats) had ik het een en ander gevonden en een bezichtiging was dan ook zo gepiept. Het is geen denderend huis, maar het is precies wat ik nodig heb en voor een paar weken kan ik er best overleven. Ik heb in ieder geval mijn eigen kamer!
Ook de jobhunt ging verder, ik heb contact gehad met een Nederlander die bij Concentrix (tweetalige klantenservice) werkt: zo toevallig, hij komt uit dezelfde regio als ik! Ik heb twee keer met hem gebeld, ze hadden nu niet iets voor me maar mogelijk wel per half augustus. Ze waren namelijk erg te spreken over mijn CV en de opdrachten die ik al had gemaakt. We houden dus contact, maar dit betekent niet dat ik niet door blijf zoeken voor iets dat eerder begint (al kan ik het financieel wel redden tot half augustus).
Ik heb donderdag mijn verjaardag gevierd en dat was echt SUPER tof. Het begon woensdagavond al: na het verlies van Nederland zat ik een beetje te internetten in de woonkamer toen zo'n beetje het hele hostel zingend binnen kwam, met een chocoladetaart (met kaarsjes!). Zo ontzettend lief, en dat was pas het begin.
Na een korte nachtrust werd ik door kamergenootje Laura uit San Fransisco uitgenodigd om een Ulster Fry te gaan eten. Nou, daar had ik wel zin in! Zeker omdat toast en cornflakes (het gratis ontbijt in het hostel) nogal saai wordt na een tijdje. De basis was gelegd ;)
De rest van de dag heb ik rustig aan gedaan: een beetje geshopt (mezelf The Fault in our Stars cadeau gedaan, ik ben erg benieuwd), een heerlijke mango-passievrucht ice-booster gedronken en een sollicitatieformulier ingevuld.
Terug in het hostel maakte ik kennis met drie Australiers die 's avonds in the Menagerie zouden optreden. Na een gave pre-party in het hostel (met aardig wat flessen cider en potjes pool/beerpong) gingen we daar naartoe. Meer dan de helft van het publiek was van het hostel, we hebben als een malle staan dansen ;) De hele kroeg heeft Happy Birthday voor me gezongen, zo lief.
Na een érg korte nachtrust was het tijd om mijn nieuwe huisbaas te bellen over de sleutel van mijn nieuwe (tijdelijke) kamer, ik heb uiteindelijk zo'n beetje de hele dag moeten wachten omdat er steeds iets tussen kwam. Pfff! Gelukkig had ik rond drie uur de sleutel en kon ik verhuizen: slechts 1 minuut lopen vanaf het hostel :)
Dit is dus mijn eerste update vanuit mijn nieuwe casa... ik wilde eigenlijk gisteravond al posten maar ik was zó moe dat ik om 9 uur al in slaap ben gevallen (met m'n kleren nog aan!). Een nachtrust van 11 uur was blijkbaar precies wat ik nodig had :P
Tot snel!
xoxo
Ik had mezelf voorgenomen om vanaf maandag in 'serieuze modus' te gaan en stap 1 is alvast geregeld: tijdelijke woonruimte. Vanaf 1 augustus ga ik met drie anderen in een écht huis (met tuin etc.) wonen en ik zocht iets dat goedkoper zou zijn dan wekenlang in een hostel zitten. Op Gumtree (Britse marktplaats) had ik het een en ander gevonden en een bezichtiging was dan ook zo gepiept. Het is geen denderend huis, maar het is precies wat ik nodig heb en voor een paar weken kan ik er best overleven. Ik heb in ieder geval mijn eigen kamer!
Ook de jobhunt ging verder, ik heb contact gehad met een Nederlander die bij Concentrix (tweetalige klantenservice) werkt: zo toevallig, hij komt uit dezelfde regio als ik! Ik heb twee keer met hem gebeld, ze hadden nu niet iets voor me maar mogelijk wel per half augustus. Ze waren namelijk erg te spreken over mijn CV en de opdrachten die ik al had gemaakt. We houden dus contact, maar dit betekent niet dat ik niet door blijf zoeken voor iets dat eerder begint (al kan ik het financieel wel redden tot half augustus).
Ik heb donderdag mijn verjaardag gevierd en dat was echt SUPER tof. Het begon woensdagavond al: na het verlies van Nederland zat ik een beetje te internetten in de woonkamer toen zo'n beetje het hele hostel zingend binnen kwam, met een chocoladetaart (met kaarsjes!). Zo ontzettend lief, en dat was pas het begin.
Na een korte nachtrust werd ik door kamergenootje Laura uit San Fransisco uitgenodigd om een Ulster Fry te gaan eten. Nou, daar had ik wel zin in! Zeker omdat toast en cornflakes (het gratis ontbijt in het hostel) nogal saai wordt na een tijdje. De basis was gelegd ;)
De rest van de dag heb ik rustig aan gedaan: een beetje geshopt (mezelf The Fault in our Stars cadeau gedaan, ik ben erg benieuwd), een heerlijke mango-passievrucht ice-booster gedronken en een sollicitatieformulier ingevuld.
Terug in het hostel maakte ik kennis met drie Australiers die 's avonds in the Menagerie zouden optreden. Na een gave pre-party in het hostel (met aardig wat flessen cider en potjes pool/beerpong) gingen we daar naartoe. Meer dan de helft van het publiek was van het hostel, we hebben als een malle staan dansen ;) De hele kroeg heeft Happy Birthday voor me gezongen, zo lief.
Na een érg korte nachtrust was het tijd om mijn nieuwe huisbaas te bellen over de sleutel van mijn nieuwe (tijdelijke) kamer, ik heb uiteindelijk zo'n beetje de hele dag moeten wachten omdat er steeds iets tussen kwam. Pfff! Gelukkig had ik rond drie uur de sleutel en kon ik verhuizen: slechts 1 minuut lopen vanaf het hostel :)
Dit is dus mijn eerste update vanuit mijn nieuwe casa... ik wilde eigenlijk gisteravond al posten maar ik was zó moe dat ik om 9 uur al in slaap ben gevallen (met m'n kleren nog aan!). Een nachtrust van 11 uur was blijkbaar precies wat ik nodig had :P
Tot snel!
xoxo
dinsdag 8 juli 2014
Adventures in Belfast - het eerste weekend
Zo, ik heb eindelijk wat tijd (en rust) gevonden om een stukje te typen over mijn eerste dagen in Belfast. Ik ben er pas een paar dagen, maar ik heb echt het gevoel dat ik hier al een eeuwigheid ben. Dat komt voor een heel groot deel door het supertoffe hostel: Global Village is één grote huiskamer vol met gezellige, maffe mensen die altijd wel ergens voor in zijn. Ik had met mezelf afgesproken dat ik het weekend zou gebruiken om te relaxen en te 'acclimatiseren' en dat heb ik dan ook gedaan.
Op zaterdag heb ik met wat mensen (o.a. Canadezen en Australiers) de black-taxi tour gedaan. Ik woonde vier jaar geleden in West-Belfast en toen liep ik wel vaak langs de murals maar ik heb er nu weer wat meer gezien (en een boodschap geschreven op de peace wall). Omdat het binnenkort 12 juli is waren de voorbereidingen voor de oranjemarsen en de bonfires in volle gang. Heel indrukwekkend en ook best creepy, de stapels pallets staan echt heel dicht op de huizen en ik hoop echt dat het allemaal goed verloopt.
's Avonds ben ik met wat mensen de kroeg in gegaan om het voetbal te kijken - ik had een vreselijk fout oranje jurkje gekocht (voor slechts 4 euro, inclusief gratis boa) en was de enige Nederlander in de kroeg. Al waren er wel een paar Ieren die geld hadden ingezet op een Nederlandse overwinning. Ik denk dat ik minstens 2 jaar van mijn leven kwijt ben maar we zijn door! Ik ben heeeel benieuwd hoe mijn hart het gaat houden...
De 'day after the night before' ben ik naar het park (Botanic Gardens) geweest om wat te lezen en schrijven - het was werkelijk prachtig weer. En omdat we er toch in de buurt waren ben ik weer eens een keer naar het Ulster Museum geweest, hoewel het na 2 keer toch wel wat saai is. Een hilarische avond met pooltoernooi en foute Duitse zinnen was het slot van mijn relax-weekend, sinds gisteren ben ik in jobsearch modus!
Ik had al wat mailtjes gestuurd voordat ik ging maar daar heb ik nog geen antwoord op gehad. Dus trok ik m'n fancy jurkje aan en heb ik in de stad wat rondgelopen en informatie opgevraagd. Niet helemaal onsuccesvol, zo heb ik een formulier ingevuld voor de Burrito-bar, waar 's ochtends al een mega-rij staat van mensen met een kater. Yuck. Gelukkig heb ik ondertussen ook al wat meer (serieuzere) lijntjes uitgegooid, ben benieuwd of ze happen ;)
Keep you posted!
xoxo
Op zaterdag heb ik met wat mensen (o.a. Canadezen en Australiers) de black-taxi tour gedaan. Ik woonde vier jaar geleden in West-Belfast en toen liep ik wel vaak langs de murals maar ik heb er nu weer wat meer gezien (en een boodschap geschreven op de peace wall). Omdat het binnenkort 12 juli is waren de voorbereidingen voor de oranjemarsen en de bonfires in volle gang. Heel indrukwekkend en ook best creepy, de stapels pallets staan echt heel dicht op de huizen en ik hoop echt dat het allemaal goed verloopt.
's Avonds ben ik met wat mensen de kroeg in gegaan om het voetbal te kijken - ik had een vreselijk fout oranje jurkje gekocht (voor slechts 4 euro, inclusief gratis boa) en was de enige Nederlander in de kroeg. Al waren er wel een paar Ieren die geld hadden ingezet op een Nederlandse overwinning. Ik denk dat ik minstens 2 jaar van mijn leven kwijt ben maar we zijn door! Ik ben heeeel benieuwd hoe mijn hart het gaat houden...
De 'day after the night before' ben ik naar het park (Botanic Gardens) geweest om wat te lezen en schrijven - het was werkelijk prachtig weer. En omdat we er toch in de buurt waren ben ik weer eens een keer naar het Ulster Museum geweest, hoewel het na 2 keer toch wel wat saai is. Een hilarische avond met pooltoernooi en foute Duitse zinnen was het slot van mijn relax-weekend, sinds gisteren ben ik in jobsearch modus!
Ik had al wat mailtjes gestuurd voordat ik ging maar daar heb ik nog geen antwoord op gehad. Dus trok ik m'n fancy jurkje aan en heb ik in de stad wat rondgelopen en informatie opgevraagd. Niet helemaal onsuccesvol, zo heb ik een formulier ingevuld voor de Burrito-bar, waar 's ochtends al een mega-rij staat van mensen met een kater. Yuck. Gelukkig heb ik ondertussen ook al wat meer (serieuzere) lijntjes uitgegooid, ben benieuwd of ze happen ;)
Keep you posted!
xoxo
maandag 23 juni 2014
Best Kept Secret 2014 - zondag
De laatste dag begon al behoorlijk warm toen ik rond 8 uur de tent uit werd gebrand – ik kan niet zo heel goed tegen warmte dus ik besloot het rustig aan te doen. Gelukkig was de line-up vandaag wat rustiger, zowel qua muziek als de hoeveelheid acts die ik wilde zien.
Nadat we onze spullen naar de auto hadden gebracht begonnen we met wederom een relax-smoothie en een rustig rondje over het terrein. Omdat we niet konden kiezen hebben we van zowel Preatures en Childhood de helft gezien. Ze maakten beiden niet bijster veel indruk (het deed het goed op de achtergrond) maar ik had nu wel ruim de tijd m’n stramme spieren los te maken met wat yoga-oefeningen. En ja, dat doe ik gewoon op de planken van Stage Two.
Ook Catfish and the Bottlemen hoorde bij de warming-up, maar hier ging het wel iets ruiger aan toe en de eerste dansjes in het zand waren een feit. Dit optreden beviel ook een stuk beter dan de vorige twee, het bleef beter hangen.
De volgende op het lijstje is de gehypte George Ezra, er stonden al aardig wat meisjes (lees: bakvisjes) klaar met hun bellenblaas en borden. Ik kende een paar tracks en ik moet zeggen dat ie het prima deed in het zonnetje. Budapest is misschien de hit maar ik vind nummers als Cassy O en Did you hear the rain een stuk sterker. George heeft een stem die je niet bij z’n uiterlijk zou verwachten en ik ga zijn debuutalbum zeker uitproberen.
Vervolgens haastte ik me naar Elephant Stone, de band waar ik vorige week erg veel naar geluisterd heb. En het stelde absoluut niet teleur, vanaf het begin zat ik in ‘de zone’. De sitar-solo’s waren het absolute hoogtepunt, ieder festival zou een sitar moeten hebben ;)
Ook van the 1975 had ik van tevoren wel wat geluisterd maar toen ik de zanger zag kon ik niets anders dan heeeeel erg hard lachen – wat een debiele verschijning. Gelukkig beviel het beter toen ik met een drankje aan de waterkant ging zitten en de band tot achtergrondmuziek was gedegradeerd.
Angus & Julia Stone leerde ik in 2010 kennen middels het album Down the Way, een heerlijk relaxte plaat voor in de zon. De weersomstandigheden van vandaag waren dus ideaal en ik stond heerlijk te wiegen op de lieve liedjes van dit Australische tweetal. Dat ze vrijwel alleen maar nieuwe nummers speelden was maar even jammer, het sfeertje werd goed neergezet. En de uitvoering van For You was werkelijk schitterend…
Toen de familie Stone hun laatste noten hadden gespeeld liep ik verder naar voren om een mooie plek te bemachtigen voor mijn ultieme must-see en afsluiter: Belle & Sebastian. Die mooie plek had niet mooier kunnen zijn: tegen het hek aan. Vanaf het begin heb ik met een brede lach staan genieten, van de zon, de wind, de dansjes en praatjes van Stuart, de liedjes… Ze speelden veel van mijn favorieten (helaas geen Asleep on a Sunbeam en Funny Little Frog) en als enorme klap op een giga-vuurpijl mocht ik het podium op komen om mee te dansen op Boy with the Arab Strap en Legal Man – als ik dit typ moet ik weer keihard glimlachen.
Het was zó ontzettend gaaf om daar te staan, de mensen op het veld te zien (ik heb naar jullie állemaal gezwaaid!) en te dansen met mede-fans. Ik ben na die twee nummers keihard van backstage naar het veld gerend om daar de resterende nummers nog even he-le-maal uit mijn dak te gaan. Wat een onvergetelijke ervaring!
B&S was ook meteen mijn laatste concert op BKS2014, je moet op het hoogtepunt stoppen he ;) Ik heb nog even wat gedronken (de derde smoothie van de dag) en een Fox in the Snow-shirt gekocht (ook al is het een faux-pas, volgens Stuart Murdoch). Op weg naar huis heb ik alleen maar als een malloot zitten grijnzen :)
Best Kept Secret was werkelijk fantastisch, met Belle & Sebastian als uitschieter van de buitencategorie. Maar ik wil o.a. Franz Ferdinand, Caribou, Miles Kane, Elephant Stone, Interpol en The War on Drugs niet te kort doen ;) Volgend jaar ga ik zeker weer!
Nadat we onze spullen naar de auto hadden gebracht begonnen we met wederom een relax-smoothie en een rustig rondje over het terrein. Omdat we niet konden kiezen hebben we van zowel Preatures en Childhood de helft gezien. Ze maakten beiden niet bijster veel indruk (het deed het goed op de achtergrond) maar ik had nu wel ruim de tijd m’n stramme spieren los te maken met wat yoga-oefeningen. En ja, dat doe ik gewoon op de planken van Stage Two.
Ook Catfish and the Bottlemen hoorde bij de warming-up, maar hier ging het wel iets ruiger aan toe en de eerste dansjes in het zand waren een feit. Dit optreden beviel ook een stuk beter dan de vorige twee, het bleef beter hangen.
De volgende op het lijstje is de gehypte George Ezra, er stonden al aardig wat meisjes (lees: bakvisjes) klaar met hun bellenblaas en borden. Ik kende een paar tracks en ik moet zeggen dat ie het prima deed in het zonnetje. Budapest is misschien de hit maar ik vind nummers als Cassy O en Did you hear the rain een stuk sterker. George heeft een stem die je niet bij z’n uiterlijk zou verwachten en ik ga zijn debuutalbum zeker uitproberen.
Vervolgens haastte ik me naar Elephant Stone, de band waar ik vorige week erg veel naar geluisterd heb. En het stelde absoluut niet teleur, vanaf het begin zat ik in ‘de zone’. De sitar-solo’s waren het absolute hoogtepunt, ieder festival zou een sitar moeten hebben ;)
Ook van the 1975 had ik van tevoren wel wat geluisterd maar toen ik de zanger zag kon ik niets anders dan heeeeel erg hard lachen – wat een debiele verschijning. Gelukkig beviel het beter toen ik met een drankje aan de waterkant ging zitten en de band tot achtergrondmuziek was gedegradeerd.
Angus & Julia Stone leerde ik in 2010 kennen middels het album Down the Way, een heerlijk relaxte plaat voor in de zon. De weersomstandigheden van vandaag waren dus ideaal en ik stond heerlijk te wiegen op de lieve liedjes van dit Australische tweetal. Dat ze vrijwel alleen maar nieuwe nummers speelden was maar even jammer, het sfeertje werd goed neergezet. En de uitvoering van For You was werkelijk schitterend…
Toen de familie Stone hun laatste noten hadden gespeeld liep ik verder naar voren om een mooie plek te bemachtigen voor mijn ultieme must-see en afsluiter: Belle & Sebastian. Die mooie plek had niet mooier kunnen zijn: tegen het hek aan. Vanaf het begin heb ik met een brede lach staan genieten, van de zon, de wind, de dansjes en praatjes van Stuart, de liedjes… Ze speelden veel van mijn favorieten (helaas geen Asleep on a Sunbeam en Funny Little Frog) en als enorme klap op een giga-vuurpijl mocht ik het podium op komen om mee te dansen op Boy with the Arab Strap en Legal Man – als ik dit typ moet ik weer keihard glimlachen.
Het was zó ontzettend gaaf om daar te staan, de mensen op het veld te zien (ik heb naar jullie állemaal gezwaaid!) en te dansen met mede-fans. Ik ben na die twee nummers keihard van backstage naar het veld gerend om daar de resterende nummers nog even he-le-maal uit mijn dak te gaan. Wat een onvergetelijke ervaring!
B&S was ook meteen mijn laatste concert op BKS2014, je moet op het hoogtepunt stoppen he ;) Ik heb nog even wat gedronken (de derde smoothie van de dag) en een Fox in the Snow-shirt gekocht (ook al is het een faux-pas, volgens Stuart Murdoch). Op weg naar huis heb ik alleen maar als een malloot zitten grijnzen :)
Best Kept Secret was werkelijk fantastisch, met Belle & Sebastian als uitschieter van de buitencategorie. Maar ik wil o.a. Franz Ferdinand, Caribou, Miles Kane, Elephant Stone, Interpol en The War on Drugs niet te kort doen ;) Volgend jaar ga ik zeker weer!
Best Kept Secret 2014 - zaterdag
Na een koude nacht (met kramp in beide benen, auwww) en weinig nachtrust ging ik mij klaarmaken voor de drukste dag van het weekend. Na een ‘regulier’ ontbijtje op de camping (broodjes pasta & jam) ging ik op het festival terrein voor het échte werk: English breakfast met een heerlijke relax-smoothie. Het eten op Best Kept Secret is echt fantastisch, het kost wat maar dan heb je wel een voldaan gevoel. En zeker als je van plan bent veel te dansen en springen…
De dag begon rustig met het optreden van Amatorski. Een band die ik niet had ingeluisterd, vanwege het tijdstip. De zangeres heeft een mooie stem, de liedjes zitten goed in elkaar – maar het werd na verloop van tijd wel een beetje gezapig. Ik miste een uitschieter, een afwijkend tempo..
The Bots had dan wel weer genoeg tempo, maar het kwam toch niet helemaal goed over. Natuurlijk, ze zijn nog jong en het was vroeg, maar de zanger mag wel wat sterker zingen. Zeker als je maar met z’n tweetjes bent moeten alle ‘instrumenten’ zo goed mogelijk overkomen. Ook het songmateriaal was niet sterk maar ze hebben zeker potentie.
Ik begon bij Nils Frahm vooraan om goed te kunnen zien hoe hij te werk gaat – erg indrukwekkend! Maar gezien mijn planning van de dag, de staat van mijn voeten en de soort muziek dat hij speelt ben ik na een tijdje buiten tegen een boom gaan zitten (want bomen zijn relaxed!) en toen beviel de muziek net zo goed, misschien zelfs beter. Fantastische muzikant!
De boom was zo relaxed dat we vanaf daar Moss hebben gehoord (het mos(s) bij onze voeten was interessanter) en even later Mogwai. Het deed me allebei niet zo veel maar het was wel erg gezellig, zeker toen de enquêtemeisjes bij ons kwamen zitten. Mijn tips: meer toiletpapier en een snoeptent om de suikerspiegel op peil te houden.
We verlieten onze relaxte boom om bij School is Cool te gaan kijken. Een paar jaar geleden zag ik deze Belgen op de Affaire in Nijmegen en ik kende ze niet meer terug! De eerste cd heeft best wat leuke liedjes maar ik heb er werkelijk niets van terug gehoord. Leuk dat de zanger zo hyper doet hoor, maar ik vond het muzikaal niet echt denderend.
Na een korte eetpauze zochten we ons plekje weer op bij Stage One (rechts-midden, ideaal) om Miles Kane te zien. Dit mannetje (categorie mager scharminkel met bakkebaarden en een fout bloesje) haalt alle rockclichés uit de kast maar ze werken allemaal. Wat een energie, wat een attitude!
Ik geloof dat Pete Doherty voor de verandering eens op tijd aanwezig was. Hij is natuurlijk geen denderende zanger, zwalkt wat over het podium en articuleren staat niet in zijn woordenboek, maar ik heb er van genoten. Ik stond in de buurt van wat échte fans (ik heb meer met de Libertines, hoewel Babyshambles zeker goede nummers heeft) en de afsluiter Fuck Forever was heerlijk. Even alles van me af schreeuwen :)
Na Babyshambles baande ik mij een weg naar voren, om een zo goed mogelijke plek te bemachtigen voor the War on Drugs. De sfeer zat er voor het optreden al goed in omdat de zanger (Adam Granduciel) zijn eigen soundcheck deed. Het was een fijne show, ik heb met mijn ‘eyes in the wind’ en de zon op mijn hoofd staan genieten van de weelderige gitaren, subtiele opbouw en dito solo’s. Top!
Ondertussen waren m’n benen rug een beetje stram van het vele staan dus zijn we even naar Chvrches gegaan om alles los te dansen. Ik stond helemaal achterin de tent enorm raar te doen en na een tijdje was ik er wel klaar mee (zowel met het dansen als de band), het knallende sluitstuk moest namelijk nog komen!
Dat Franz Ferdinand het vuur weer gevonden heeft is na vorige week (concert Paradiso) overduidelijk en de hele festivalweide lijkt dit ook te weten. Hit na hit worden gespeeld, het complete veld (nouja, voor zover ik het kon zien) zong en sprong alsof hun leven eraf hing en na elke springexplosie hing er een grote stofwolk boven onze hoofden – ik heb nu nog steeds een stoffig hoestje. Totale gekte, vooral bij Take me Out en afsluiter This Fire – Franz Ferdinand bewijst de perfecte festivalband te zijn.
Na afloop was ik he-le-maal stuk, ik ben met bijzonder veel moeite naar m’n tent gehobbeld en heb als een os geslapen – godzijdank zonder kou en krampaanvallen ;)
De dag begon rustig met het optreden van Amatorski. Een band die ik niet had ingeluisterd, vanwege het tijdstip. De zangeres heeft een mooie stem, de liedjes zitten goed in elkaar – maar het werd na verloop van tijd wel een beetje gezapig. Ik miste een uitschieter, een afwijkend tempo..
The Bots had dan wel weer genoeg tempo, maar het kwam toch niet helemaal goed over. Natuurlijk, ze zijn nog jong en het was vroeg, maar de zanger mag wel wat sterker zingen. Zeker als je maar met z’n tweetjes bent moeten alle ‘instrumenten’ zo goed mogelijk overkomen. Ook het songmateriaal was niet sterk maar ze hebben zeker potentie.
Ik begon bij Nils Frahm vooraan om goed te kunnen zien hoe hij te werk gaat – erg indrukwekkend! Maar gezien mijn planning van de dag, de staat van mijn voeten en de soort muziek dat hij speelt ben ik na een tijdje buiten tegen een boom gaan zitten (want bomen zijn relaxed!) en toen beviel de muziek net zo goed, misschien zelfs beter. Fantastische muzikant!
De boom was zo relaxed dat we vanaf daar Moss hebben gehoord (het mos(s) bij onze voeten was interessanter) en even later Mogwai. Het deed me allebei niet zo veel maar het was wel erg gezellig, zeker toen de enquêtemeisjes bij ons kwamen zitten. Mijn tips: meer toiletpapier en een snoeptent om de suikerspiegel op peil te houden.
We verlieten onze relaxte boom om bij School is Cool te gaan kijken. Een paar jaar geleden zag ik deze Belgen op de Affaire in Nijmegen en ik kende ze niet meer terug! De eerste cd heeft best wat leuke liedjes maar ik heb er werkelijk niets van terug gehoord. Leuk dat de zanger zo hyper doet hoor, maar ik vond het muzikaal niet echt denderend.
Na een korte eetpauze zochten we ons plekje weer op bij Stage One (rechts-midden, ideaal) om Miles Kane te zien. Dit mannetje (categorie mager scharminkel met bakkebaarden en een fout bloesje) haalt alle rockclichés uit de kast maar ze werken allemaal. Wat een energie, wat een attitude!
Ik geloof dat Pete Doherty voor de verandering eens op tijd aanwezig was. Hij is natuurlijk geen denderende zanger, zwalkt wat over het podium en articuleren staat niet in zijn woordenboek, maar ik heb er van genoten. Ik stond in de buurt van wat échte fans (ik heb meer met de Libertines, hoewel Babyshambles zeker goede nummers heeft) en de afsluiter Fuck Forever was heerlijk. Even alles van me af schreeuwen :)
Na Babyshambles baande ik mij een weg naar voren, om een zo goed mogelijke plek te bemachtigen voor the War on Drugs. De sfeer zat er voor het optreden al goed in omdat de zanger (Adam Granduciel) zijn eigen soundcheck deed. Het was een fijne show, ik heb met mijn ‘eyes in the wind’ en de zon op mijn hoofd staan genieten van de weelderige gitaren, subtiele opbouw en dito solo’s. Top!
Ondertussen waren m’n benen rug een beetje stram van het vele staan dus zijn we even naar Chvrches gegaan om alles los te dansen. Ik stond helemaal achterin de tent enorm raar te doen en na een tijdje was ik er wel klaar mee (zowel met het dansen als de band), het knallende sluitstuk moest namelijk nog komen!
Dat Franz Ferdinand het vuur weer gevonden heeft is na vorige week (concert Paradiso) overduidelijk en de hele festivalweide lijkt dit ook te weten. Hit na hit worden gespeeld, het complete veld (nouja, voor zover ik het kon zien) zong en sprong alsof hun leven eraf hing en na elke springexplosie hing er een grote stofwolk boven onze hoofden – ik heb nu nog steeds een stoffig hoestje. Totale gekte, vooral bij Take me Out en afsluiter This Fire – Franz Ferdinand bewijst de perfecte festivalband te zijn.
Na afloop was ik he-le-maal stuk, ik ben met bijzonder veel moeite naar m’n tent gehobbeld en heb als een os geslapen – godzijdank zonder kou en krampaanvallen ;)
Best Kept Secret 2014 - vrijdag
Omdat afgelopen weekend zo extreem legendary en bizar fantastisch was, bestaat mijn verslag uit drie delen.
Op vrijdag had ik maar een paar bands die ik wilde zien, ik was sowieso pas om kwart over drie op de camping. Gelukkig hadden m’n festivalbuddies een ruime plek vrijgehouden voor onze tent en na een korte relaxperiode gingen we richting terrein. De locatie was een van de redenen weer naar dit festival te gaan: het heeft álles. Bomen, strand en water – ideaal.
Broken Twin was al even bezig toen ik de tent binnen kwam lopen en ik was er duidelijk niet voor in de stemming. Het klonk best mooi, maar ik denk dat ik het thuis nog eens moet proberen. Moddi beviel vanaf het begin erg goed (wat een schattige jongen/man is het toch!), met een speciale vermelding voor de toetsenist (met z’n dubbele vest) :)
En dan Breton. Tijdens inluistersessies beviel het best goed maar toen we richting tent liepen vroeg ik mij hardop af of de band al begonnen was, want in mijn herinnering was het toch echt geen hiphop/rap? Ook de rest viel een beetje tegen, hoewel het leuk was om even te dansen op het ‘hitje’.
Gelukkig viel Interpol absoluut niet tegen – het was alweer een aantal jaar geleden dat ik ze voor het laatst live zag (Carlos D. was er nog, dus zal het voor 2010 geweest zijn) maar het debuut is nog steeds ijzersterk. Gelukkig weten ze zelf ook wel dat hun kracht in de eerste twee albums ligt en speelden ze vrijwel alleen maar kneiters van hits. De drie nieuwe nummers klonken best ok en ik zal het album zeker gaan checken als ‘ie klaar is. Het eerste kippenvel van het festival, check: bij NYC (en dat is niet eens het beste nummer van Turn on the Bright Lights!)
Na Interpol ben ik een rondje gaan lopen over het festival, waarbij we werden ‘vermaakt’ door de enorme herrie van de Pixies. Een goede bak herrie is best lekker op z’n tijd, maar deze band hoort niet in die categorie thuis wat mij betreft.
De afsluiter, Caribou, zorgde voor een brede grijns op m’n gezicht en vermoeide voetjes – na een stroef begin ging het behoorlijk los en ik heb heerlijk staan dansen en springen. Misschien wel het hoogtepunt van de dag, samen met Interpol :)
Op vrijdag had ik maar een paar bands die ik wilde zien, ik was sowieso pas om kwart over drie op de camping. Gelukkig hadden m’n festivalbuddies een ruime plek vrijgehouden voor onze tent en na een korte relaxperiode gingen we richting terrein. De locatie was een van de redenen weer naar dit festival te gaan: het heeft álles. Bomen, strand en water – ideaal.
Broken Twin was al even bezig toen ik de tent binnen kwam lopen en ik was er duidelijk niet voor in de stemming. Het klonk best mooi, maar ik denk dat ik het thuis nog eens moet proberen. Moddi beviel vanaf het begin erg goed (wat een schattige jongen/man is het toch!), met een speciale vermelding voor de toetsenist (met z’n dubbele vest) :)
En dan Breton. Tijdens inluistersessies beviel het best goed maar toen we richting tent liepen vroeg ik mij hardop af of de band al begonnen was, want in mijn herinnering was het toch echt geen hiphop/rap? Ook de rest viel een beetje tegen, hoewel het leuk was om even te dansen op het ‘hitje’.
Gelukkig viel Interpol absoluut niet tegen – het was alweer een aantal jaar geleden dat ik ze voor het laatst live zag (Carlos D. was er nog, dus zal het voor 2010 geweest zijn) maar het debuut is nog steeds ijzersterk. Gelukkig weten ze zelf ook wel dat hun kracht in de eerste twee albums ligt en speelden ze vrijwel alleen maar kneiters van hits. De drie nieuwe nummers klonken best ok en ik zal het album zeker gaan checken als ‘ie klaar is. Het eerste kippenvel van het festival, check: bij NYC (en dat is niet eens het beste nummer van Turn on the Bright Lights!)
Na Interpol ben ik een rondje gaan lopen over het festival, waarbij we werden ‘vermaakt’ door de enorme herrie van de Pixies. Een goede bak herrie is best lekker op z’n tijd, maar deze band hoort niet in die categorie thuis wat mij betreft.
De afsluiter, Caribou, zorgde voor een brede grijns op m’n gezicht en vermoeide voetjes – na een stroef begin ging het behoorlijk los en ik heb heerlijk staan dansen en springen. Misschien wel het hoogtepunt van de dag, samen met Interpol :)
Labels:
best kept secret,
breton,
broken twin,
caribou,
festival,
interpol,
moddi,
vrijdag
Abonneren op:
Posts (Atom)



















