[review] Moddi, Doornroosje, Nijmegen

Toen ik Moddi in 2008 voor het eerst live zag vond ik 'm maar een apart mannetje. Een enorme bos haar dat alle kanten opsprong, een accordeon die te groot leek te zijn en als kers op de taart een enorm aandoenlijk accent. Never judge a book by its cover, zeg maar, want sinds die avond (hij deed het voorprogramma van Angus & Julia Stone) ben ik liefhebber van deze Noorse troubadour. Zijn lieve folkliedjes gaan over zijn huisje bij de zee, en de perikelen des levens. Maar die Moddi is er niet meer - althans, zo kondigt hij zichzelf aan in de gezellig gevulde kleine zaal van Doornroosje.

Moddi heeft namelijk een transformatie ondergaan - van schattige folkhobbit to geëngageerde singer-songwriter/ verhalenverteller. Zijn project van vorig jaar, Unsongs, bevat namelijk louter covers van nummers die ooit zijn verboden/ verbannen. Hij vertelt de verhalen achter de nummers, en die zijn stuk voor stuk aangrijpend. Dit maakt dat de avond geen standaard 'concertje pakken' moment is - het publiek wordt uitgenodigd om na te denken over de rol van muzikanten in de wereldpolitiek, en tot hoe ver dit zou moeten gaan. Geen lichte kost, wel erg mooi. Bij nummers als Eli Geva krijg ik nog steeds kippenvel, ook al heb ik het verhaal al eerder gehoord!

Gelukkig komt 'folkhobbit Moddi' ook nog even om de hoek kijken, met onder andere het schitterende House by the Sea en het Noorse En Sang Om Fly. Love it!

Best Kept Secret 2014 - vrijdag

Omdat afgelopen weekend zo extreem legendary en bizar fantastisch was, bestaat mijn verslag uit drie delen.

Op vrijdag had ik maar een paar bands die ik wilde zien, ik was sowieso pas om kwart over drie op de camping. Gelukkig hadden m’n festivalbuddies een ruime plek vrijgehouden voor onze tent en na een korte relaxperiode gingen we richting terrein. De locatie was een van de redenen weer naar dit festival te gaan: het heeft álles. Bomen, strand en water – ideaal.

Broken Twin was al even bezig toen ik de tent binnen kwam lopen en ik was er duidelijk niet voor in de stemming. Het klonk best mooi, maar ik denk dat ik het thuis nog eens moet proberen. Moddi beviel vanaf het begin erg goed (wat een schattige jongen/man is het toch!), met een speciale vermelding voor de toetsenist (met z’n dubbele vest) :)

En dan Breton. Tijdens inluistersessies beviel het best goed maar toen we richting tent liepen vroeg ik mij hardop af of de band al begonnen was, want in mijn herinnering was het toch echt geen hiphop/rap? Ook de rest viel een beetje tegen, hoewel het leuk was om even te dansen op het ‘hitje’.

Gelukkig viel Interpol absoluut niet tegen – het was alweer een aantal jaar geleden dat ik ze voor het laatst live zag (Carlos D. was er nog, dus zal het voor 2010 geweest zijn) maar het debuut is nog steeds ijzersterk. Gelukkig weten ze zelf ook wel dat hun kracht in de eerste twee albums ligt en speelden ze vrijwel alleen maar kneiters van hits. De drie nieuwe nummers klonken best ok en ik zal het album zeker gaan checken als ‘ie klaar is. Het eerste kippenvel van het festival, check: bij NYC (en dat is niet eens het beste nummer van Turn on the Bright Lights!)

Na Interpol ben ik een rondje gaan lopen over het festival, waarbij we werden ‘vermaakt’ door de enorme herrie van de Pixies. Een goede bak herrie is best lekker op z’n tijd, maar deze band hoort niet in die categorie thuis wat mij betreft.

De afsluiter, Caribou, zorgde voor een brede grijns op m’n gezicht en vermoeide voetjes – na een stroef begin ging het behoorlijk los en ik heb heerlijk staan dansen en springen. Misschien wel het hoogtepunt van de dag, samen met Interpol :)