zaterdag 20 april 2013

Record Store Day 2013

I consider myself a music freak and each year I keep an eager eye on the official Record Store Day website, to see what this year will bring. I’m a sucker for coloured vinyl and special editions, so I have to be careful that a day like this won’t drain my bank account. This year I came prepared: I have been tutoring for quite a while now, and I saved (most of) it for all these lovely records. This year’s list wasn’t as spectacular as those in the past, but I still found some gems I’d really like to add to my collection. So, this morning I got out of bed really early and I drove my bicycle to Nijmegen (I grabbed the opportunity to work on my fitness a bit as well). When I arrived at the record store I found out they had opened early (I have no idea why I missed that info, they spammed their fb page with all these instore gigs but no mention of a change in opening times – correct me if I’m wrong). I must admit I was rather disappointed: the Grizzly Bear and Sigur Rós records were already gone. Even the other record store in the city couldn’t help me. Fortunately, I have a nice “network” of awesome people who enjoy music as much as I do. With a little help from my friends (pun intended) I got my vinyl after all! I can’t wait to get them in my hands, I heard that the Sigur Rós record is in bright blue and green transparent vinyl... fabulous!

I really like the concept of Record Store Day: it gives the artists and stores the attention they deserve and even though some items are heavily overpriced I still “need” to have those exclusive records. I’m going to spend the rest of this (sunny) record store day listening to some classic albums on vinyl, the way it should be!


Nick Drake compilation album, originally released in 1971 (US only). Includes a nice poster and the original artwork. *drool*

zaterdag 13 april 2013

Oooooooooh-reo... YUM!

(Warning: if you're on a diet, please stop reading this)

I love baking, but I never seem to have enough time. My baking extravaganzas always happen during holiday- and birthday time, I really should do it more often. This recipe is one of my favourites, it combines Oreo with a scrumptious, divine cream cheese-chocolate topping. (Tip: plan some bad-ass workout after this, because it's impossible not to eat from the frosting while you're working!)

The recipe is for 18 to 20 cupcakes, but I always end up with more ;)

1. Pre-heat the oven: 180 degrees Celsius
2. Mix flower (250 grams) with 2 teaspoons of baking powder and 1 teaspoon of salt in a bowl.
3. Take a hand mixer to get the butter (125 grams) and sugar (200 grams) fluffy and light in approx. 5 minutes. While you're doing this, add 2 eggs and one teaspoon of vanilla essence. Also put in the dry ingredients and 1,75 decilitres of low-fat cream.
4. Crush Oreos (150 grams, keep some apart for later) and fold it through the batter.
5. Fill paper cases with batter (two-third) and bake them for 20 to 25 minutes. Check if the middle is dry by using a long pin or something like that. Take the cupcakes out of the oven and let them cool off.
6. Melt 175 grams of white chocolate au bain marie, this will take a couple of minutes. It should be lukewarm and creamy.
7. Take 180 grams of good quality cream cheese and mix it with 185 grams of butter until it's nice and soft. Add the chocolate and keep on mixing. Use the frosting right away, it will get stiff before you know it.
8. Put crumbs or bits of Oreo on the frosting and enjoy!


vrijdag 1 maart 2013

[review] Keaton Henson - Birthdays

Schoonheid die pijn doet. Zo zou je de muziek van Keaton Henson (categorie introverte baardmans) het beste kunnen omschrijven. Deze man is gezegend met een bijzondere, hoge en uitermate breekbare stem, wat niet iedereen zal kunnen waarderen. Zijn voorgaande plaat, Dear, werd goed ontvangen en er werd dan ook door menigeen erg uitgekeken naar de opvolger Birthdays. Keaton Henson is een artiest die zijn hele hart en ziel in zijn muziek stopt – wat resulteert in pure en rauwe songs die zowel mooi en pijnlijk zijn om naar te luisteren.

Het eerste deel van de plaat is bijzonder sterk: met minimale middelen bereikt Keaton het maximale effect. Met subtiele elektrische gitaar, kabbelend en repetitief als een haardvuurtje en een sporadisch achtergrondkoortje. In 10 AM Gare Du Nord verzorgt Jesca Hoop met haar gouden stem kippenvel-bezorgende vocalen en de tekst doet de rest: “Please do not break my heart I think it’s had enough pain to last the rest of my life”
Het gaat door in de categorie ‘tranentrekker’, met het schitterende You (mede mogelijk gemaakt door de subtiele strijkers op de achtergrond). Haal de doos tissues er maar bij, als Keaton “If you must die sweetheart, die knowing that your life was my life’s best part” zingt is het moeilijk om de ogen droog te houden.

Lying to You heeft een minimale begeleiding, waardoor de (schitterende) tekst nóg meer naar de voorgrond komt. Het vertelt het verhaal van een jongeman die eigenlijk helemaal niet verliefd is op zijn vriendinnetje.

I'm just as damn disappointed as you,
Only I just do better to hide it.
And the one thing that keeps me from falling for you,
Is I'm truly alone and I like it
.

Halverwege Birthdays komt er een verandering in Hensons geluid: Don’t Swim begint misschien zoals de voorafgaande nummers, maar halverwege verandert het tempo. Het geluid word grootser; een welkome verrassing. De steviger instrumentatie zorgt voor een nieuwe dimensie in het geluid en wordt nog beter zichtbaar in Kronos. Hier laat Henson zijn ‘dark side’ zien – hij schreeuwt en laat zijn elektrische gitaar huilen en knallen.

Is the water dragging at your feet
Urging you to slip down underneath
Are you gonna let me take your soul
My god, you lead me on, I'm gonna eat you whole


Na Kronos mogen we weer even op adem komen met het prachtige Beekeeper, gevolg door het al eerder uitgebrachte Sweetheart, what have you done to us (van de gelijknamige EP). Het is niet alleen misère dat de klok slaat in de wereld van Keaton Henson, als we de tekst van In the Morning mogen geloven is er een sprankje hoop.

There may be questions in your head
As a new day is dawning
Like what things for us lie ahead
And woman, I will see you in the morning


Birthdays is, hoewel de titel anders doet vermoeden, geen vrolijk plaatje geworden. Het is prachtig en tegelijkertijd pijnlijk om naar te luisteren, vanwege alle emoties die Henson in ieder liedje heeft gegoten. Eén van de beste singer-songwriter platen van dit jaar en hopelijk weet deze Britse jongeman een groot publiek te ontroeren met zijn goudeerlijke liedjes.

zondag 24 februari 2013

[review] Sixties Forever!

De jaren 60 zijn weer helemaal hip. In deze periode ontstonden verschillende muzikale stromingen en voor hedendaagse bands is het een geweldige visvijver. Vorig jaar boekte onder andere Allah- Las succes met hun psychedelische popliedjes en ook in 2013 zet de trend van jaren-60 lo-fi zich voort. Onder andere Foxygen, Unknown Mortal Orchestra en (uit ons eigen kikkerlandje) Jacco Gardner hebben zich door de sixties laten inspireren.



De naam Unknown Mortal Orchestra doet misschien denken aan een obscure trashmetalband, maar deze heren maken een met vlagen aanstekelijke mix van psychedelica, pop en rock met een vleugje funk en soul. De eerste single, Swim and Sleep (like a Shark), doet denken aan the Shins en Grizzly Bear en is een prima medicijn tegen winter-blues. Dit tweede album van UMO intrigeert: op het eerste gehoor is het een bij elkaar geraapt ‘zooitje’, maar juist de chaos zorgt er voor dat je blíjft luisteren.
Hoogtepunten: Swim and Sleep, The Opposite of Afternoon, Faded in the Morning, So Good At Being in Trouble.



De Nederlander Jacco Gardner tapt uit een ander vaatje: deze jongeman heeft goed geluisterd naar onder andere de oude Pink Floyd (inclusief Syd Barrett’s solowerk), Beach Boys en Zombies. Al na de release van single Clear the Air werd hij opgepikt door o.a. Pitchfork en dat heeft geresulteerd in een soort van hype. Cabinet of Curiosities is een prima plaatje geworden: Jacco heeft geen steenkolen- Engels accent (wat voor mij de grootste reden is het gros van de NL releases links te laten liggen) en de productie is om je vingers bij af te likken. De liedjes zijn fraai vorm gegeven, maar het blijft wel wat braaf. Nergens springt Gardner uit de bocht of doet hij iets heel geks, iets wat zijn held Barrett wel (overmatig) deed. Nu is het natuurlijk niet de bedoeling dat Jacco naar de LSD en andere substanties grijpt, maar iets meer eigen smoel zou niet verkeerd zijn. Hoe dan ook, dit is een geweldig debuut waarmee Jacco Gardner zijn visitekaartje afgeeft als muzikant en producer.
Hoogtepunten: Clear the Air, Chameleon, The One Eyed King en The Ballad of Little Jane.



Foxygen heeft met We Are the 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic een album gemaakt dat jaren 60 ademt: de luisteraar kan er een spelletje van maken welke invloeden er allemaal zijn geweest. De openingstrack is een hommage aan Sgt Pepper van de Beatles, om te vervolgen met odes aan Bob Dylan, the Kinks en the Rolling Stones. De invloeden liggen er dik bovenop. Foxygen heeft een soort van verzamelalbum gemaakt met liedjes die zo uit de jaren 60 kunnen komen, er komen allerlei stijlen voorbij. Het overtreft de originelen niet, maar het is een leuk plaatje geworden. Kortom: omarm je innerlijke hippie, gooi 40 minuten lang je haar los en dans met bloemen in je haar.
Hoogtepunten: No Destruction, San Francisco, Shuggie, Oh Yeah.

maandag 11 februari 2013

donderdag 27 september 2012

[review] Efterklang - Piramida

Het Deense Efterklang is wellicht niet heel erg bekend bij het grote publiek, maar heeft in de loop der jaren een solide live reputatie opgebouwd. De band maakt een mix tussen pop, elektronica en klassiek en ze treden dan ook regelmatig op met een volledig orkest.
Piramida is de opvolger van het ietwat teleurstellende Magic Chairs uit 2010. Destijds werd de ambient van de eerste platen vaarwel gezegd en ingeruild voor een wat poppy – maar nooit simpele - variant. De heren hebben een mix weten te maken van pop melodieën met eigenwijze elektronica en traditionele instrumenten.

Het album heeft tijd nodig, maar wie zich openstelt zal snel meegenomen worden naar de bijzondere wereld die Efterklang weet te scheppen met haar muziek. Het is van begin tot eind bijzonder sfeervol – zanger Casper Clausen heeft een rustgevende heldere stem die zowel melancholiek als euforisch kan klinken. De nummers - lees: composities - zijn rijk aan details en met elke luisterbeurt valt er weer iets nieuws te ontdekken.

Opener Hollow Mountain neemt je mee naar de wonderlijke, ijzige sprookjeswereld van Efterklang, die in het verleden veel werd vergeleken met Múm en Sigur Rós. Elementen daarvan zijn nog wel terug te horen (bijvoorbeeld het dromerige Dreams Today), maar er zijn nu andere associaties die boven komen drijven. Zo heeft Told To Be Fine een Amnesiac- vibe (mede door de marimba) en heeft afsluiter Monument synthesizers en zang die doen denken aan het laatste werk van Bon Iver.

Eén van de absolute hoogtepunten van de plaat is het repetitieve Sedna waarin de luisteraar wordt ondergedompeld in een donkere, sfeervolle wereld. De instrumentatie, met name in het intro, doet denken aan de arrangementen van Sufjan Stevens ten tijde van Illinois en dit geldt voor meerdere nummers op de plaat. Er staan eigenlijk geen missers op: zo is Black Summer soulvol, kan er bijna gedanst worden op Apples en is het goed wegdromen met Between the Walls.

Het repetitieve The Ghost werkt haast bezwerend: de subtiele opbouw (met blazers die niet hadden misstaan op het eerder genoemde Amnesiac van Radiohead) in combinatie met de steeds herhalende zanglijn en het opkomende koortje brengt de luisteraar dichtbij een staat van trance.

Wat Efterklang bijzonder maakt is de uitgebalanceerde mix van klassiek en elektronica: er wordt gebruik gemaakt van een grote verscheidenheid aan instrumenten waaronder marimba, blazers, strijkers, synthesizers en drums. Dit wordt gecombineerd met achtergrondkoortjes en nergens klinkt het ‘over the top’: de band doseert op de juiste wijze. Piramida is een sfeervol, gedetailleerd en meeslepend luisteralbum dat misschien wat meer tijd nodig heeft. Het album van deze sympathieke Denen is uitermate geschikt voor de herfst en winter, want wie wil er nou niet meegenomen worden naar een ijzige sprookjeswereld vol mooie composities?

maandag 24 september 2012

[review] Mumford & Sons - Babel

In 2009 maakte Nederland –en de rest van de wereld – kennis met de Britse band Mumford & Sons, die in minder dan een jaar (!) tijd van de bovenzaal van Crossing Border en Doornroosje Nijmegen doorstootten naar de Alpha tent op Lowlands en de Heineken Music Hall in Amsterdam. Dit deden ze met aanstekelijke, meezingbare en radiovriendelijke folk- pop gemixt met bluegrass. Zelfs de grootste banjo- hater zong destijds mee met megahit Little Lion Man en de band werd geadopteerd door vele radiozenders, en dan vooral 3FM. De banjo was niet langer een suf, stoffig instrument, maar juist een garantie voor een feest – want dat zijn de concerten van Mumford & Sons.

Nu is het dan eindelijk zover: het vervolg op succesalbum Sigh No More is er. Babel knalt er meteen goed in, het titelnummer bevat alle elementen die de band 3 jaar geleden populair maakte bij het grote publiek. De banjo is wederom volop aanwezig en Marcus Mumford’s stem lijkt iets rauwer geworden. Hoe hij “I’m gonna tear them down” schreeuwt snijdt dwars door de ziel, en we geloven hem op z’n woord.

Helemaal nieuw is Babel niet: Whispers in the Dark werd voor het eerst live gespeeld tijdens de Sigh No More tour en is daarmee een van de ‘oudjes’ op het album. Ze hebben het goed uitgewerkt en er zit een mooie opbouw in – inclusief opkomende banjo en bijpassende stemmige koortjes. Ook hebben we al kennis gemaakt met de eerste single, I Will Wait. Een enorm catchy nummer dat ongetwijfeld grijsgedraaid zal worden op de radio. Het is weinig subtiel, maar wel lekker en vooral goed mee te zingen. Bij dit nummer komen de eerste stadion- associaties naar boven: het hele album is wat grootser aangepakt wat de meeklap- en zingbaarheid ten goede is gekomen.

Holland Road is ook single materiaal en volgt ongeveer hetzelfde patroon als de voorganger. De ingrediënten snel – langzaam – snel, samenzang, trompetje, banjo en aaaaaah’s kunnen ook hier afgevinkt worden. Het resulteert in een fijn nummer, maar de inwisselbaarheid kan niet ontkend worden. Hetzelfde geldt voor Hopeless Wanderer en Lover of the Light: live favorieten in de dop. Gelukkig wordt het ‘geweld’ van het begin onderbroken door Ghosts That We Knew. Dit welkome rustpunt is een prachtige emotionele ballade met een mooie tekst.

"So give me hope in the darkness that I will see the light
Cause oh that gave me such a fright
But I will hold on as long as you like
Just promise me that we'll be alright"


Het tweede ‘oudje’ Lover of the Light is uitgewerkt tot een potentiële live- knaller. Het heeft een bepaalde euforie op het einde dat prima gecombineerd kan worden met vuurwerk of een lichtshow – dat was 3 jaar geleden nog compleet ondenkbaar maar het is echt heel snel gegaan met deze band. Lover’s Eyes is een zwakkere broeder op de plaat: het heeft dezelfde opbouw als veel van zijn voorgangers, maar de rijmende teksten zijn hier storend en dit maakt het tot een inwisselbaar en saai geheel. Het wanhopige liefdesliedje Reminder is helaas wat kort, maar kent een erg mooi refrein. (A constant reminder of where I can find her/ A light that might give out the way/ is all that I'm asking for / without her I'm lost / and my love don't fade away).

Broken Crown doet qua sfeer en intro denken aan Thistle & Weeds van Sigh No More: heerlijk donker. Dit nummer heeft de twijfelachtige eer de vreemdste tekst van Babel te bevatten: I took the rope/ And I fucked it all away. Geen idee wat we dáár mee moeten..
Below My Feet is wederom een subtiel opgebouwd nummer en bereikt een climax die het ongetwijfeld goed gaat doen live. Helaas is de afsluiter Not With Haste een saai en tekstueel zwak nummer, “This ain't no sham/ I am what I am/ I leave no ties/ For a cynic’s mind” hoort nou niet bepaald tot het sterkste dat Marcus Mumford ooit heeft geschreven.

Wie Babel voor het eerst aan een luisterbeurt onderwerpt zal misschien het idee hebben steeds naar dezelfde nummers aan het luisteren te zijn. De plaat heeft echter meerdere luisterbeurten nodig om de nuances te kunnen onderscheiden, deze zijn minder prominent aanwezig als op de voorganger. Babel knalt aan één stuk door, met een paar adempauzes. Wie zat te wachten op “Sigh No More – deel 2” zal veel plezier beleven aan dit nieuwe album. De vraag is alleen hoe lang deze ‘formule’ nog houdbaar is – sommige nummers zijn zwaar inwisselbaar en de teksten zijn er niet beter op geworden. Er staan echter ook een aantal (vrijwel gegarandeerde) prijsnummers op Babel, de band heeft het grootser aangepakt: veel van de nummers zijn zo voor te stellen op een grote festivalweide met een meezingend en –klappend publiek. De critici zullen ongetwijfeld de mond worden gesnoerd, want een ‘winnende’ band heeft altijd gelijk, nietwaar? En hoe lang Mumford & Sons blijft winnen zal van de luisteraar afhangen. Maar dankzij Babel zal er nog een hele tijd banjo op de Nederlandse radio te horen zijn – wie had dat pakweg 5 jaar geleden kunnen voorspellen?