[review] Cross Linx, Muziekgebouw, Eindhoven

Een festival is leuk, maar helemaal gratis naar een festival is natuurlijk nóg leuker. Nu is Cross Linx altijd de moeite, ook als je betaalt, maar ik was erg blij dat ik een kaartje had gewonnen. Cross Linx is geen standaard festival, je komt er een mix van pop en klassiek tegen. Denk hierbij aan folk/ pop artiesten die samen met een orkest of wat strijkers gaan optreden, en hun nummers in een ander jasje steken. Het is een grote ontdekkingstocht, met dikwijls een tripje uit je comfort zone.

Eén van de must-sees van deze editie is Shara Nova (voorheen Worden). Deze klassiek geschoolde zangeres (en gitarist, en songwriter) stond al vaker op Cross Linx met haar band My Brightest Diamond en deze editie heeft ze het best druk. Aan het begin van de avond is zij deel van het Unremembered project, een betoverende liedcyclus met bespiegelingen over herinneringen, onschuld en de grootstheid van de natuur. Naast Shara Nova verzorgen ook DM Stith en Padma Newsome de vocalen en het is een prachtig geheel.

Na afloop moesten we snel naar de grote zaal, waar Efterklang & the Happy Hopeless Orchestra op het punt stonden te beginnen. Ik heb Efterklang al zo'n 5 keer gezien en ik word er altijd enorm blij van - de bandleden hebben een heel bijzondere uitstraling en zijn zichtbaar dankbaar voor het feit dat ze voor jou liedjes mogen spelen. Van te voren was ik echter een beetje skeptisch over dit project, omdat ik het nieuwe album (project is een beter woord) Leaves niet heel goed thuis kan luisteren. Dit is namelijk opera-achtig, en het werkte enorm op mijn zenuwen. Maar vanavond was dit niet het geval, en vanaf het begin ging ik mee in de wonderde wereld van de Denen. The Happy Hopeless Orchestra (en Efterklang ook) was gehuld in het wit en er werd een bijzondere sfeer gecreëerd. Naast de gebruikelijke instrumenten werden er op diverse potten en pannen gerammeld, en was er ook de nodige elektronica aanwezig. Het meest bijzondere aspect was natuurlijk de zang: mezzo sopraan, hoge sopraan, tenor en (enorm diepe!) bas. Vooral bij die laatste moest ik even gniffelen: het uiterlijk van die man matchte naar mijn beleving totáál niet met de stem. Dit optreden is er één die ik niet snel zal vergeten, een typisch gevalletje van het succesvol verbreden van mijn muzikale horizon.

Efterklang was zo indrukwekkend dat ik het optreden van Van Dryver niet zo heel erg denderend vond - en waarschijnlijk had ik zonder de Efterklang-ervaring hetzelfde gedacht. Gauw door naar het volgende dus, en ook hier was er een Scandinavisch tintje. De Noorse singer-songwriter Ane Brun staat niet heel prominent op mijn muzikale radar, maar ik herkende wel een aantal van haar oudere nummers. Zij trad op met het Nederlandse strijkerskwartet Zapp4, en dit was een gouden combinatie. Ane heeft een beetje een country-achtige stem en zij weet met haar ontwapenende uitstraling het publiek er goed bij te houden. Ik vond de Beyonce-cover (Halo) erg geslaagd!

Ondertussen was het alweer bijna middernacht, en tijd voor de artiest waar ik de afgelopen maanden vrij obsessief naar geluisterd heb: My Brightest Diamond. Op plaat is het best theatraal en rijk versierd met allerlei tingeltangels, maar vanavond heeft Shara (helaas) alleen een bassist en een drummer meegenomen. Dit haalt wat dynamiek uit het optreden, maar Shara's fenomenale stem maakt alles goed. Voor mij is zij echt #voicegoals, als je begrijpt wat ik bedoel. Het lijkt zo makkelijk, hoe ze zingt, maar het zo enorm technisch en beheerst. Wauw! Er kwamen een aantal nieuwe nummers voorbij en ik hoop ze snel eens in een fatsoenlijk cluboptreden te zien - ik denk dat het dan beter tot z'n recht komt.

Omdat My Brightest Diamong langer speelde dan de bedoeling was (de boef! - maar wel terecht) mochten we niet meer de zaal in voor het restantje Hauschka. Maar ach, mijn avond was al helemaal geslaagd! Volgend jaar weer, en hopelijk dan weer voor nop - wie weet...

[review] Efterklang - Piramida

Het Deense Efterklang is wellicht niet heel erg bekend bij het grote publiek, maar heeft in de loop der jaren een solide live reputatie opgebouwd. De band maakt een mix tussen pop, elektronica en klassiek en ze treden dan ook regelmatig op met een volledig orkest.
Piramida is de opvolger van het ietwat teleurstellende Magic Chairs uit 2010. Destijds werd de ambient van de eerste platen vaarwel gezegd en ingeruild voor een wat poppy – maar nooit simpele - variant. De heren hebben een mix weten te maken van pop melodieën met eigenwijze elektronica en traditionele instrumenten.

Het album heeft tijd nodig, maar wie zich openstelt zal snel meegenomen worden naar de bijzondere wereld die Efterklang weet te scheppen met haar muziek. Het is van begin tot eind bijzonder sfeervol – zanger Casper Clausen heeft een rustgevende heldere stem die zowel melancholiek als euforisch kan klinken. De nummers - lees: composities - zijn rijk aan details en met elke luisterbeurt valt er weer iets nieuws te ontdekken.

Opener Hollow Mountain neemt je mee naar de wonderlijke, ijzige sprookjeswereld van Efterklang, die in het verleden veel werd vergeleken met Múm en Sigur Rós. Elementen daarvan zijn nog wel terug te horen (bijvoorbeeld het dromerige Dreams Today), maar er zijn nu andere associaties die boven komen drijven. Zo heeft Told To Be Fine een Amnesiac- vibe (mede door de marimba) en heeft afsluiter Monument synthesizers en zang die doen denken aan het laatste werk van Bon Iver.

Eén van de absolute hoogtepunten van de plaat is het repetitieve Sedna waarin de luisteraar wordt ondergedompeld in een donkere, sfeervolle wereld. De instrumentatie, met name in het intro, doet denken aan de arrangementen van Sufjan Stevens ten tijde van Illinois en dit geldt voor meerdere nummers op de plaat. Er staan eigenlijk geen missers op: zo is Black Summer soulvol, kan er bijna gedanst worden op Apples en is het goed wegdromen met Between the Walls.

Het repetitieve The Ghost werkt haast bezwerend: de subtiele opbouw (met blazers die niet hadden misstaan op het eerder genoemde Amnesiac van Radiohead) in combinatie met de steeds herhalende zanglijn en het opkomende koortje brengt de luisteraar dichtbij een staat van trance.

Wat Efterklang bijzonder maakt is de uitgebalanceerde mix van klassiek en elektronica: er wordt gebruik gemaakt van een grote verscheidenheid aan instrumenten waaronder marimba, blazers, strijkers, synthesizers en drums. Dit wordt gecombineerd met achtergrondkoortjes en nergens klinkt het ‘over the top’: de band doseert op de juiste wijze. Piramida is een sfeervol, gedetailleerd en meeslepend luisteralbum dat misschien wat meer tijd nodig heeft. Het album van deze sympathieke Denen is uitermate geschikt voor de herfst en winter, want wie wil er nou niet meegenomen worden naar een ijzige sprookjeswereld vol mooie composities?