Posts tonen met het label grizzly bear. Alle posts tonen
Posts tonen met het label grizzly bear. Alle posts tonen

zondag 15 oktober 2017

[review] Grizzly Bear, Ancienne Belgique, Brussel

What a difference a day makes...

Waar ik gisteren nog een halve zenuwinzinking had tijdens het concert van Sigur Rós in Keulen, was vandaag een heerlijke dag vol goede muziek en leuke onverwachte ontmoetingen.

Na een hele korte nacht stapte ik in de Flixbus naar Brussel, voor een dagje cityhoppen en het concert van Liima en Grizzly Bear. Even een dagje anoniem rondhobbelen, precies wat ik nodig had. Ik was ultiem vroeg bij de venue (want tja, wat moet je anders?) waar ik aan de praat raakte met een in Wenen wonende Spanjaard die zo mogelijk net zo groot fan is van Grizzly Bear als ik. We bleken meer bands gemeen te hebben, en dat is altijd een goed uitgangspunt voor een avond kletsen. (niet tijdens het concert, uiteraard)

Omdat ik zo vroeg was en al een buddy had gemaakt, kwam ik met m'n snufferd pal vooraan in het midden. Super chill! Even een sanitaire stop, beentjes strekken, en toen was het alweer tijd voor Liima. Deze Deens/ Finse band bestaat voor driekwart uit leden van Efterklang (liefde!) en maakt heerlijk dansbare muziek. Ik zag ze ooit eens op Haldern Pop, maar vanwege een blessure kon ik toen niet voluit dansen. Nou, dat heb ik nu goedgemaakt. ;) Ik word altijd zo blij van deze muzikanten, en ze hebben er zelf ook altijd zo veel zin in. Altijd mooi om te zien, beter dan van die chagrijnige types op het podium. Tijdens het concert had ik nog oogcontact met de zanger en de dorky bassist, oehlala... :P


En dan Grizzly Bear! Het was alweer veel te lang geleden dat ik ze live zag, en nu ze eindelijk een nieuw album hebben staan ze weer volop op mijn muzikale radar. En wat een nieuw album... Ik was na drie luisterbeurten al helemaal om, Painted Ruins is wederom een kneiter van een album! Alle albums van Grizzly Bear zijn van een hoog niveau, dus maakt het het wachten iets minder erg.

Wat voor mij Grizzly Bear zo speciaal maakt is het feit dat ieder bandlid extreem getalenteerd is, meerdere instrumenten beheerst en ook nog eens een prachtige stem heeft. Iedereen voegt wat toe aan het geheel, wat vaak subtiel gelaagd is en niet per se meteen alles prijsgeeft. Ik geef zelf de voorkeur aan Ed Droste's (hoge) stem, het lijkt echt alsof het zingen hem totaal geen moeite kost. Maar ik snap ook goed dat anderen voor Daniel Rossen's vocals gaan, die zijn ook echt hemels.

Eigenlijk heb ik het hele optreden met een glimlach gestaan, met soms een flinke dosis kippenvel en een traan. De setlist is om door een ringetje te halen, van ieder album wel wat - zelf Shift en On a Neck, On a Spit passeren de revue. En bij het bloedmooie Foreground kreeg ik het ijs-koud, om van de afsluiter Sun in Your Eyes nog maar te zwijgen...

By the look on your face
The burden's on your back
And the sun in your eyes


woensdag 19 september 2012

[review] Grizzly Bear - Shields

Het is alweer drie jaar geleden dat de New Yorkers van Grizzly Bear grote successen boekten met het album Veckatimest. In de tussentijd heeft de band niet stilgezeten: bassist Chris Taylor kwam met soloproject CANT terwijl gitarist/ zanger Daniel Rossen eerder dit jaar de prachtige EP Silent Hour/ Golden Mile uitbracht. De verwachtingen voor het nieuwe volwaardige bandalbum waren dan ook hooggespannen.

Sleeping Ute is een sterke opener met fraaie - eerst licht psychedelische – gitaren met na circa 3 minuten een omslag: ander geluid, ander ritme en daardoor ook een andere sfeer. Het snerpende “I can’t help myself” van Daniel Rossen snijdt dwars door de ziel en de toon is gezet.

Speak in Rounds doet qua sfeer denken aan Southern Point van Veckatimest, maar verder houdt daar de vergelijking op. De haast tegendraadse drums vormen de hartslag en in combinatie met de schitterende vocalen van Ed Droste en Daniel Rossen maakt dit één van de hoogtepunten van de plaat. Het klinkt toegankelijk, maar toch is er grote mate van complexiteit – iets wat van toepassing is voor de hele plaat. Het nummer gaat naadloos over in Adelma, een spookachtig intermezzo waarin de jazzy Grizzly Bear even om de hoek komt kijken.

Yet Again was samen met Sleeping Ute al geruime tijd voor de officiële release te vinden op het web, en is wellicht het meest radio-vriendelijke nummer op de plaat. Alles wat Grizzly Bear maakt tot wat het is, is hier aanwezig: galmende vocalen, de typerende gitaarstijl van Daniel Rossen en harmonieuze samenzang. Maar aan het einde komt ook de grillige Grizzly Bear tevoorschijn: een muur van geluid die je, zeker bij een eerste luisterbeurt, compleet van de sokken blaast.

In hetzelfde straatje past A Simple Answer: wederom toegankelijk, met een fantastische samenzang aan het einde. Dit zou een prima volgende single zijn, vanwege de swingende piano en stuwende drums.

Tussen het ‘geweld’ van Yet Again en A Simple Answer zit het pareltje The Hunt verborgen, wat niet alleen tekstueel maar vooral ook vocaal erg indrukwekkend is. Ed Droste haalt hier het beste uit zichzelf en doet qua zang enigszins aan Thom Yorke denken – niet de minste vergelijking. Qua vocalen is dit een zeer interessante plaat, Droste laat meerdere kanten van zijn vocale capaciteiten zien - er staat in vergelijking met Veckatimest minder galm op de zang.

And I want to hide it all away
Taking back all of those silly things I used to say
And I‘ll give you all of my time
Because I’m foolish and never know how to resign
Another back and forth turn around
It makes no sense but it feels good anyhow
And I‘ll leave it all as it should be
Where you are you and I stay me

Het is niet enkel toegankelijkheid dat de klok slaat op Shields. What’s Wrong is een wat moeilijker te doorgronden stuk wat meerdere luisterbeurten nodig heeft. Het doet qua stijl sterk denken aan Yellow House, wat niet het makkelijkste Grizzly Bear album is – maar volgens velen juist daarom het beste. Wat opvalt is de speelse, jazzy drums van Christopher Bear, die zich op dit album goed heeft kunnen uitleven.

Het contrast met Gun- Shy is groot: een poppy nummer, met een wisselwerking tussen de 2 zangers. Qua sfeer doet het wel wat denken aan Destroyer’s Kaputt (uit 2011), mede door de toegevoegde geluidjes en effecten. Half Gate valt op door de drumpartij, die de spanning goed weet op te bouwen en de climax is om te smullen. Sluitstuk Sun in your Eyesonthult pas na enkele luisterbeurten haar schoonheid: een subliem opgebouwd lied vol kleine details en wendingen- inclusief een haast euforisch slot. Een complexiteit die tijd nodig heeft,en daardoor ook het nummer dat het dichtst bij Yellow House staat.

Grizzly Bear zet met Shields de volgende stap in zijn ontwikkeling: de plaat is een mix van Yellow House en Veckatimest. De band combineert jazzy, psychedelische elementen met een loepzuivere productie en harmonieuze samenzang. Dit maakt Shields tot een vrij toegankelijke maar vooral uiterst samenhangende plaat die bij elke luisterbeurt meer van haar geheimen zal prijsgeven.

zaterdag 24 maart 2012

[review] Daniel Rossen - Silent Hour/ Golden Mile EP

Sinds Veckatimest (2009) is het vrij stil geweest rondom de Amerikaanse band Grizzly Bear, maar de leden hebben zeker niet stil gezeten. Zo was daar in het najaar van 2011 het project CANT van bassist Chris Taylor, en is het nu de beurt aan singer- songwriter en gitarist Daniel Rossen om met een solo album te komen. Het resultaat: een vijf nummers tellende EP getiteld Silent Hour/ Golden Mile.

Het start mooi en herkenbaar met Up On High: subtiel gitaarspel zoals we dat van Rossen gewend zijn en gecombineerd met strijkers en de net zo herkenbare (laidback) zang is dit een prachtige opener.

In this big empty room
Finally feel free
To sing for me


Silent Song is wat meer uptempo en poppy, met een Beatlesque- vibe, catchy melodie en sfeervolle achtergrondzang. Ook hier valt de gitaarpartij weer op, en wordt nog maar eens duidelijk hoe goed Daniel Rossen is als componist.
Vervolgens is daar Return to Form, wat start als een lieflijk popliedje maar eindigt met een behoorlijke uitbarsting inclusief blazers en strijkers. Ook tekstueel is dit nummer een pareltje – net als de andere nummers op dit (overigens te korte) plaatje.

Call them what you want
A coward or a clown
Light up the fire again
And throw them off


Saint Nothing tapt uit een wat ander vaatje: dit nummer heeft de piano als basis. Eigenlijk is de term ‘compositie’ meer van toepassing. Rossen heeft laag voor laag een deken gebouwd met piano, blazers en stem. Als luisteraar wordt je meegenomen naar een weids landschap met heldere sterrenhemel terwijl Rossen zachtjes “walk with me/ speak to me” door de boxen laat komen. Dit is niet de meest toegankelijke track op de EP, maar wel een van de meest sfeervolle.
Afsluiter Golden Mile brengt de luisteraar weer terug in de (harde) realiteit. Door de gitaar en drums doet dit nummer nog het meest denken aan Southern Point (van Grizzly Bear). Ook al klinkt dit nummer uptempo en redelijk vrolijk, wie naar de tekst luistert zal toch andere conclusies moeten trekken...

For a silent hour, for a golden mile
There is bliss in this mess
There is madness all around


Met Silent Hour/ Golden Mile heeft Daniel Rossen een schitterende EP afgeleverd, die meteen herkenbaar zal klinken en met elke luisterbeurt wat meer geheimen prijsgeeft. Eigenlijk is het een EP zonder zwakke punten, waarmee Rossen de lat érg hoog heeft gelegd voor de nieuwe Grizzly Bear cd. Want, als ¼ van Grizzly Bear zoiets fraais kan maken, kan dat nieuwe album toch niet anders dan magistraal worden?