Band van het moment: Belle & Sebastian

Ik ben op dit moment volop bezig met 'inluisteren' voor het Best Kept Secret festival dat aankomend weekend los zal barsten. Ik heb er onnoemlijk veel zin in, en dan vooral vanwege één band: het Schotse Belle & Sebastian.
Deze band treedt niet zo veel op en ik snap nog steeds niet waarom ik ze op Lowlands 2006 niet ben gaan bekijken - het was vast een vlaag van verstandsverbijstering, kan gewoon niet anders.

Na 8(!) jaar komt er dan eindelijk een herkansing en ik wil zeker een plekje vooraan!

Wat de muziek zo speciaal maakt voor mij is de dansbaarheid, vrolijke melodietjes en dito arrangementen en de lieflijke zang van Stuart Murdoch.
Maar: schijn bedriegt, de teksten zijn juist helemaal zo positief - eerder melancholiek en depri.

Neem nou het ubervrolijke "Another Sunny Day", dat helemaal niet zo zonnig eindigt..

The loving is a mess, what happened to all of the feeling?
I thought it was for real; babies, rings and fools kneeling
And words of pledging trust and lifetimes stretching forever
So what went wrong? It was a lie, it crumbled apart
Ghost figures of past, present, future haunting the heart

Andere favorieten op dit moment zijn Dress Up in You (dat trompetje!), I'm a Cuckoo (zo catchy!), Expectations en Like Dylan in the Movies. Die laatste zit al een paar dagen in m'n hoofd, met de geweldige tekst "It's not your money that they're after, boy, it's you!"

Band van het moment: The Brian Jonestown Massacre

Ik ben de laatste tijd helemaal verslingerd aan BJM (the Brian Jonestown Massacre). De bandnaam klinkt misschien een beetje heftig en 'metalachtig' maar dat valt dus reuze mee! De naam is een samenvoeging van Brian Jones (oprichter van de Stones) en de Jonestown Massacre (collectieve zelfmoord onder leiding van Jim Jones, in 1978). Het gaat uiteraard om de muziek en dat kan misschien het beste omschreven worden als een gammele, lome en trippy versie van de Rolling Stones, David Bowie en andere jaren 60/70 bands. Het mooie is dat de band toch een heel eigen geluid heeft, ook al zijn de nummers heel divers in sound en lengte. Ze gooien (folk)rock, shoegaze, psychedelische rock met een toefje elektronica in de blender en gooien er een gammel, trippy sausje overheen. Ze hebben een hele zwik aan cd's gemaakt en daarbij minstens evenveel muzikanten versleten (Peter Hayes van Black Rebel Motorcycle Club was ooit bandlid), zanger Anton Newcombe is zo'n beetje de enige constante (en instabiele) factor. Instabiel, omdat deze man nogal 'emotioneel flexibel' is en bijvoorbeeld zijn hele band uitscheldt tijdens concerten (als ie al komt opdagen). Enorm rock 'n roll dus!

In de jaren 90 maakten ze hun beste albums, met name de drie (!) albums uit 1996 zijn mijn favoriet :) Destijds lagen ze ook in de clinch met collega-muzikanten van the Dandy Warhols. Anton vond dat zij te commercieel werden, de Dandy's schreven een liedje (Not if you were the last junkie on Earth) over Anton en zijn kompanen. Waarop Anton weer reageerde met het best wel catchy "Not if you were the last Dandy on Earth". Over deze 'vete' is een interessante docu gemaakt, DiG!, erg de moeite waard.

Na tig personeelswisselingen heeft de band dit jaar weer een prima album uitgebracht (de vorige 4 zijn behoorlijk matig). Ik ken lang niet alle nummers, daarvoor zijn het er echt té veel. Maar wie de serie Boardwalk Empire ooit gezien heeft kent alvast één BJM nummer: het heerlijke Straight Up and Down.



Albumtip: de verzamelaar Tepid Peppermint Wonderland (2004), Take it from the Man! (1996) en Thank God for Mental Illness(1996).

Ik heb ook een BJM playlist in Spotify gemaakt, die is nog onder constructie - ik blijf pareltjes (her)ontdekken, en dat na 7 jaar ;)
Mijn favoriet op dit moment is het heerlijk lome en spacy Anemone...