Ik heb ‘iets’ met oude dingen en dan vooral zwart-wit foto’s en films. Hoe de mensen bewegen in die filmpjes en vooral hoe de mensen klonken (oude polygoon journaals, ik kan er zo van genieten), ik kan er helemaal in opgaan. Ik probeer me dan voor te stellen hoe het leven toen was en vooral hoe bijzonder het geweest moest zijn om op de foto te gaan – iets wat nu totaal niet meer voor te stellen is, met onze digitale camera’s en smartphones. Ik weet nog dat ik mijn eerste (analoge) cameraatje kreeg en ik heel hard moest nadenken over welke 24 foto’s ik wilde maken (en dan kwam er per ongeluk zon bij het rolletje, jammer joh).
Je kunt je misschien wel voorstellen hoe ontzettend opgetogen ik was toen ik een paar maanden geleden een mapje vol oude zwart-wit foto’s van mijn oma tegenkwam. Echt, alsof ik een eeuwenoude schat was tegengekomen! Helaas leeft mijn oma al jaren niet meer en mijn moeder kon me niet zo heel veel helpen – ze herkende alleen haar tantes en grootouders, maar die had ik er ook al uitgehaald.
Dit mocht de pret niet drukken, ik kan er uren naar kijken.. vooral de foto’s van mijn oma in haar zustersuniform vind ik geweldig, ze heeft me wel eens verteld over die tijd.
Er zit echt van alles in de map: portretten van mijn bet(over)overgrootouders, kinderfoto’s van mijn oma en oudtantes, vakantiekiekjes.. in mijn hoofd ben ik er allerlei verhaaltjes bij aan het verzinnen ;)
Eén van de weinige foto's waar iets achterop stond: dit is mijn oudtante Jo met haar vader (mijn overgrootvader, dus).
Ik gok dat dit mijn betovergrootouders/tantes/ooms zijn... De vrouw met het witte kapje freaks me out! :P

